ด้วยมนตราแห่งรัก

ด้วยมนตราแห่งรัก

last updateLast Updated : 2025-09-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
96Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ดลลดา ฤทธาภิวัฒน์ สาวน้อยผู้ใสซื่อ บริสุทธิ์ผุดผ่อง เจ้าของเรือนร่างอันงดงามดุจนาฬิกาทราย จะทำเช่นไร เมื่อต้องเข้าไปฝึกงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการของเทพบุตรซาตานอย่าง ชวนนท์ อัครเดช-ไพศาล เจ้านายหนุ่มรูปงาม ผู้ที่ใคร ๆ ต่างก็กล่าวขานกันว่า เขานั้นเป็นคนไม่มีหัวใจ แต่สาวน้อยก็ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ โดยไม่รู้ว่าหัวใจแกร่งของเจ้านายหนุ่ม ก็มักกระตุกอยู่บ่อย ๆ และเรียกร้องหาร่างบาง หวังจะเข้าไปคลุกเคล้าฝากรักอยู่ตลอดเวลา เมื่อกามเทพตัวน้อยได้แผลงศรให้ ศศิวิมล วิริยะเจริญ กับ ชลาทิศ อัครเดชไพศาล ต้องตกหลุมรักซึ่งกันและกัน แถมยังกลั่นแกล้งให้ต้องแยกจากในคราเดียวกัน โดยที่ยังไม่มีโอกาสสานความสัมพันธ์นานถึง 5 ปี เวลาที่ต้องห่างเหินกันจะทำให้ความรู้สึกของคนทั้งคู่เปลี่ยนไป หรือยิ่งโหยหาซึ่งกันและกัน และเมื่อต้องกลับมาพบเจอกันอีกครั้ง ชายหนุ่มจะสามารถทำให้หญิงสาวเชื่อในอานุภาพของความรักที่เขามีต่อเธอได้หรือไม่ ราเชนทร์ ราฟ อันโตนิโอ นักธุรกิจเจ้าของบริษัทออกแบบจิวเวอรี่ ที่มีสาขาเกือบทั่วโลก ได้พบกับนางแบบสาวสวยอย่าง ชัชรินทร์ อัครเดชไพศาล น้องสาวคนสุดท้องของชวนนท์ ด้วยความสวยของหล่อน ทำให้เขาหลงใหลได้ไม่ยาก

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Gabriella Archer missed our wedding ceremony for the 32nd time because of the celebration party for her 999th successful case. Nathaniel Taylor carefully organized the party for her.

At the party, everyone assumed that Nathaniel was her boyfriend.

"Ms. Archer, you and Mr. Taylor grew up together and make such a perfect pair. With the atmosphere tonight, why don't you make a toast to each other?"

"Yes! We want to see Ms. Archer and Mr. Taylor toast to each other!"

The crowd's cheers reached my ears.

I had been married to her for three years, yet she had never acknowledged our relationship publicly. I could only shrink into a corner, watching her look at Nathaniel affectionately as they raised a toast to one another.

After the party ended, fearing our relationship might get exposed, I went to the intersection near the hotel early and waited for Gabriella.

A black car slowly approached. When the window rolled down, I saw Nathaniel sleeping soundly in her car.

Gabriella looked at me, her tone as matter-of-fact as ever. "Go home by yourself. I need to drop Nate off."

I lowered my gaze and said nothing.

Gabriella was a total clean freak. She never let any strange smells linger in her car.

Once, she offended a client because of her stubbornness. To apologize on her behalf, I drank so much that I nearly made myself sick.

But when it was over, she frowned and looked at me with pure disgust. "You smell terrible. Find your own way back."

That day, she left me alone in the snowy outskirts, and it took me four hours to walk home. But now, a drunken Nathaniel slept peacefully in her car.

It turned out that her rules were only meant for me.

I gave a bitter smile and tried my best to keep my voice steady. "Are you still coming to the wedding tomorrow?"

Gabriella hesitated for a moment. "I have to look after Nate tonight, so I won't make it tomorrow. Let's just forget about it for now."

My heart sank, but I nodded gently. "Okay."

After a brief pause, I took a document from my bag and handed it to Gabriella. "Sign this."

Perhaps feeling guilty, Gabriella picked up the pen and signed the document without even glancing at it.

Then she looked at me and promised gently, "When I come home tomorrow, I'll bring you your favorite pancakes from the west side of the city."

After she finished speaking, she drove off.

Gabriella didn't return home until noon the next day. She stood before the mirror, her slender neck marked with hickeys left by Nathaniel.

Suddenly, she paused and tilted her head slightly. She looked at me through the mirror as I sat on the edge of the bed.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
96 Chapters
บทที่ 1
ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ยืนตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายอยู่ด้านหน้าตึกสูง 25 ชั้น ของบริษัท อัครเดชไพศาล(กรุ๊ป) จำกัด (มหาชน) นางสาวดลลดา ฤทธาภิวัฒน์ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อยู่ 3 ครั้ง ก่อนจะก้าวขาเรียวสวย ภายใต้กระโปรงสีดำ จีบรอบตัว ยาวแค่เข่า เข้าไปด้านใน สาวน้อยตรงไปจุดที่มีป้ายบอกว่าเป็นประชาสัมพันธ์ทันที “ขอโทษนะคะ ดิฉันมาจากมหาวิทยาลัย... ขอเข้าพบฝ่ายบุคคลค่ะ” ดลลดา แจ้งให้พนักงานสาวสวยให้ทราบว่าเธอมาจากไหน และต้องการพบใคร “ไม่ทราบว่าต้องการพบด้วยเรื่องอะไรคะ” ประชาสัมพันธ์สาวสวยถาม “คือว่า ดิฉันถูกส่งตัวมาจากมหาวิทยาลัย เรื่องที่บริษัท อัครเดชไพศาล(กรุ๊ป) จำกัด ได้ตอบรับการรับนักศึกษาเข้าฝึกงานค่ะ และดิฉันก็เป็นนักศึกษาคนนั้นค่ะ” “อ๋อ รอสักครู่นะคะ” ดลลดา รออยู่สักพัก พนักงานสาวก็บอกทางให้เดินไปห้องฝ่ายบุคคล “ขอบคุณค่ะ” สาวน้อยกล่าวขอบคุณพนักงานสาวเบาๆ ดลลดา เดินไปตามทางที่พนักงานสาวบอก ตลอดทางเดิน สาวน้อยมองสำรวจไปทั่ว
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
บทที่ 2
แต่แล้วคำพูดที่กำลังจะถูกส่งผ่านออกมาจากริมฝีปากอิ่มนั้น ก็ต้องถูกกลืนลงไปในลำคอทันที เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ทำอุกอาจกับตน ดวงตากลมโตสีดำสนิทส่งประกายสดใสราวนิลน้ำดีเบิกกว้างขึ้น ริมฝีปากอิ่มเผยอออกอัตโนมัติ ไม่ใช่ว่าสาวน้อยกำลังเห็นภูตผีปีศาจหรอกนะ แต่เป็น... โอ้... พระเจ้า นี่เขาเป็นมนุษย์เดินดิน หรือเทพบุตรบนฟ้ากันเนี่ย หัวสมองน้อยๆ เบลอไปหมด ฝัน… หล่อนต้องกำลังฝันอยู่แน่ ผู้ชายอะไรหล่อเป็นบ้า “นี่เธอ จะยืนมองหน้าฉันไปอีกนานแค่ไหนไม่ทราบ” เสียงทุ้มต่ำ แต่ทว่าดุดันดังขึ้น ทำให้ดลลดารู้สึกตัว สาวน้อยมองไปยังประตูที่เปิดออกตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ป้ายบอกชั้นบอกว่าเป็นชั้นที่ 25 แล้ว ดลลดาหันไปมองที่ร่างสูงอีกครั้ง ก่อนกะพริบตาปริบๆ อย่าบอกนะว่า เทพบุตรคนนี้คือ... ดลลดากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ อย่างฝืดๆ “ขอโทษค่ะ” “จะหลีกทางให้ฉันได้รึยัง” เสียงทุ้มเมื่อสักครู่ เริ่มเปลี่ยนเป็นกระด้าง ตามอารมณ์ของผู้พูด ดลลดาหลีกทางให้ร่างสูงใหญ่ เป็นสง่างามในชุดสูทสีดำทันที ชวนนท์ต้องถอน
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
บทที่ 3
เมื่อได้ยินดังนั้น สาวน้อยจึงเงยหน้าขึ้นสบตาคมของเขา และได้พบกับสีหน้าบึ้งๆ ของชายหนุ่ม เหมือนเขาไม่พอใจที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้ แต่ทำไมล่ะ ในเมื่อเขาเป็นคนเรียกเธอเข้ามาเองนี่นา “แต่ถ้าบริษัทไม่ให้โอกาสเด็กจบใหม่เข้ามาทำงาน เด็กที่จบใหม่ก็จะไม่มีประสบการณ์ในการทำงานเลยนะคะ แล้วอย่างนี้จะเอาประสบการณ์มาจากไหน” ไม่รู้ว่าทำไมเธอจึงกล้าเอ่ยปากออกไป ทั้งที่ไม่ได้คิดจะพูดเลยสักนิด ดลลดาสังเกตเห็นมุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเหมือนจะเยาะหยันในคำพูดของหล่อน “เก่งนี่ กล้าต่อปากต่อคำกับฉัน ซึ่งเป็นถึงท่านประธานบริษัทนี้” นั่นไง เขากำลังเยาะหยันเธอจริงๆ ด้วย “ดิฉันแค่พูดเรื่องจริงค่ะ” “แต่หน้าที่เธอ คือฟังคำสั่งของฉัน และต้องปฏิบัติตาม ไม่ใช่ให้มาเถียงฉัน หรือเธอไม่อยากฝึกงานที่นี่” ดลลดาก้มมองมือตัวเอง แล้วนับหนึ่งถึงสิบในใจ “ตั้งแต่พรุ่งนี้ดิฉันจะไม่แต่งชุดนักศึกษามาอีก” ดลลดาบอกเขาทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ เมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจแล้ว ชวนนท์ก็มองไปยังมือบางที่ประสานกันอยู่ เห็นรอยแด
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
บทที่ 4
“พ่อชลาทิศ ไปยังไงมายังไงกันล่ะจ๊ะนี่ ถึงได้มาที่นี่ได้” มารดาของศศิวิมลทักทายชายหนุ่มอย่างสนิทสนม “ผมผ่านมาแถวนี้น่ะครับ ก็เลยแวะเข้ามาเยี่ยม” รอยยิ้มอ่อนโยนของชลาทิศทำให้สาวน้อยที่อยู่บนเตียงคนไข้ตาลาย “เหรอจ๊ะ แหมดีจริง น้ายังไม่ได้ขอบใจพ่อชาร์ลเลยตั้งแต่วันนั้น ได้แต่โทรไปคุยกับแม่เรา ถึงวีรกรรมของลูกชายที่น่ายกย่อง” “แหม คุณน้าครับ ไม่ใช่วีรกงวีรกรรมอะไรหรอกครับ ถ้าเป็นคนอื่นเขาก็คงต้องทำอย่างผม แต่บังเอิญคนที่ผมช่วยไว้ เป็นลูกสาวของคุณน้าศศิมณี และคุณอาศุภกฤษเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มปรายตาคมหวานมายังสาวน้อยที่อยู่บนเตียงคนไข้นิดนึง “นั่นแหละที่เป็นความโชคดีของยัยหนู และของครอบครัวเราที่คนๆ นั้นคือพ่อชาร์ล แต่เอาเป็นว่าวันนี้ชาร์ลว่างรึเปล่าล่ะลูก น้าอยากเชิญไปทานมื้อเย็นกันที่บ้าน ถือว่าเป็นการเลี้ยงปลอบขวัญยัยหนูด้วย” “เอ่อ... ผมต้องขอโทษคุณน้าและคุณอาด้วยนะครับ วันนี้ผมคงไม่สะดวกเพราะผมต้องกลับไปเคลียร์งานเอาไว้ เพื่อจะต้องเดินทางไปควบคุมงานที่อิตาลี 4 ปีน่ะครับ” “อ้าว... เหรอ นี่เราเพิ
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
บทที่ 5
“เอ... ผมเพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าคนอย่างคุณฌอห์นต้องเรียกตัวช่วย พอจะบอกให้ทราบก่อนได้ไหมครับว่าเป็นเรื่องอะไร” รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชลาทิศ พร้อมเสียงกระเซ้าผู้เป็นพี่ชาย เนื่องด้วยรู้ดีว่า ชวนนท์นั้นมักจะทำทุกอย่างเองเสมอ ไม่ค่อยขอความช่วยเหลือจากใคร ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ และคราวนี้ก็คงเป็นเรื่องที่สำคัญทีเดียว “เอาเถอะน่า แต่ถ้านายไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร” “แหมๆ คุณฌอห์นขอรับ กระผมยังไม่ทันจะปฏิเสธเลยนะขอรับ อีกอย่างคุณฌอห์น อุตส่าห์เรียกหาผมให้ไปช่วย ผมคงไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้วล่ะขอรับ” ผู้เป็นน้องล้อเลียน “ถ้านายขืนกวนประสาทฉันอีกนิดเดียวล่ะก็...” “ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ชลาทิศรีบตอบรับ เพราะกลัวพี่ชายจะกริ้วเอา ไม่อยากเสี่ยงกับฤทธิ์ของพี่ชายนัก แต่ก็ไม่วายหัวเราะในลำคอ หลังจากตัดสายไปแล้ว เมื่อมาถึงบริษัท ชลาทิศซึ่งไม่ได้เข้าบริษัทมา 3 วัน จึงยังไม่ได้เจอกับดลลดา และเมื่อพบสาวน้อยซึ่งวันนี้ไม่ได้แต่งชุดนักศึกษาตามคำสั่งของชวนนท์แล้ว ก็อดจะเข้าไปทักทายตามประสาคนมีอัธยาศัยไมตรีดี “สวัสดีครับ ผมเพิ่งทราบว่า
last updateLast Updated : 2025-09-25
Read more
บทที่ 6
“นายคิดว่าฉันจะทำอะไรดลลดา เหมือนในหนังที่มีพระเอกทารุณโหดเหี้ยม ชอบทำร้ายนางเอกงั้นเหรอ ฮ่ะ ฮ่ะ นายมันดูหนังมากเกินไปเจ้าชาร์ล นายแค่ทำตามฉันบอกก็พอ เรื่องอื่นฉันจัดการเอง” ชวนนท์หัวเราะกับความคิดน้องชาย เขายังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น เพียงแต่ถ้าดลลดาเป็นอะไรกับนายดิรกจริง เขาอาจจะใช้ให้เธอช่วยพาตัวนายดิรกมาให้เขาเท่านั้นเอง ชลาทิศมองพี่ชายนิ่งๆ อย่างพยายามอ่านใจให้ออก เขารู้ว่าถึงแม้ชวนนท์จะเป็นคนเคร่งขรึม เย็นชา และอารมณ์ร้ายไปบ้าง แต่พี่ชายเขาก็มีจิตใจดี ไม่ได้มีใจคอโหดเหี้ยม แต่ชลาทิศไม่ลืมคิดว่า ชวนนท์จะร้ายกาจเพียงใด ถ้าเขาจะร้ายขึ้นมาจริงๆ แต่ในเมื่อชวนนท์ตัดสินใจทำแล้ว เขาซึ่งเป็นน้องชายก็ไม่สามารถขัดได้ อย่าว่าแต่พนักงานในออฟฟิศที่มักจะเกรงกลัว “เทพบุตรซาตาน” เลย แม้แต่เขาเองก็อดกลัวไม่ได้ “ตกลงครับ ผมจะทำตามที่พี่สั่ง ต้องการเมื่อไหร่” “ฉันให้เวลา 2 วัน” “ได้ครับ” ชลาทิศคว้าซองเอกสารทั้งสองซองขึ้นมาถือเอาไว้ แล้วทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับ “มัวแต่เฝ้ามอง โดยไม่จู่โจมซะบ้าง ระวัง ม.ค.ป.ด. นะ”
last updateLast Updated : 2025-09-26
Read more
บทที่ 7
“เปล่านะคะ เพียงแต่ดิฉันเห็นว่าคุณไม่มีอะไรจะใช้แล้ว ก็เลยคิดว่าควรจะออกไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ” “เหรอ... แต่หน้าเธอมันบอกว่าเธอไม่อยากอยู่กับฉัน” เสียงทุ้มๆ นั้นเข้มขึ้นตามอารมณ์ของผู้พูด “เจ้านายอย่าคิดว่า ความคิดความรู้สึกของเจ้านายนั้นถูกหมดทุกอย่างนะคะ” สาวน้อยเริ่มไม่พอใจ ที่เขาหาเรื่องรวนเธอ ชวนนท์ยืนขึ้น ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่หน้าหญิงสาว ห่างกันแค่มือเอื้อมถึง ความสูงใหญ่ของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยิ่งเล็กลงไปอีก “เธออย่าปฏิเสธฉันเลยดลลดา ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามา ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอกลัวฉัน” “ดิฉันไม่มีเหตุผลอะไรต้องกลัวคุณ” หญิงสาวเชิดหน้าตอบ “แน่ใจเหรอ” “ค่ะ” แล้วลำแขนเรียวกลมกลึง ก็ถูกมือใหญ่กระชากเข้าหาตัวชายหนุ่ม จนทรวงอกนุ่มหยุ่นแนบชิดกับอกกว้างแข็งแรงของเขา ดลลดาขืนตัวเอาไว้เต็มกำลังที่มี แม้จะเหลืออยู่น้อยนิดก็ตาม ดวงตาคู่สวยมองสบดวงตาคมกริบด้วยความหวาดกลัว “นั่นไง เธอกลัวฉันจริงๆ” ชวนนท์เห็นความกลัวในดวงตาของหญิงสาว “เจ้านาย
last updateLast Updated : 2025-09-26
Read more
บทที่ 8
ท่านประธานหนุ่มรูปงามกรีดปลายนิ้วเรียวผ่านเนื้อผ้าบางเบาของแพนตี้ตัวน้อย ทำให้ร่างบางสะดุ้งขึ้นสุดตัว ใบหน้างามสะบัดไปมา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างก่อนจะหรี่ลงปรือปรอย ริมฝีปากอิ่มถูกเจ้าของขบเข้าหากันแน่น ชวนนท์ยกปลายเท้าบางในรองเท้าคัทชูขึ้น ก่อนจะดึงรองเท้าออกและจับปลายเท้าตั้งขึ้นบนโต๊ะทำงานชวนนท์ผละริมฝีปากออกจากยอดทรวงสีสวย ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองความงามของกุหลาบสาว ที่แม้จะยังมีแพนตี้เนื้อบางปกปิดอยู่ ก็ไม่อาจซ่อนความงามจากสายตาคมกริบได้“เธอสวยมากดลลดา สวยจนฉันแทบลืมหายใจไปเลย”ชายหนุ่มกดปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายสาวกับต้นขาด้านใน ก่อนจะไล่จุมพิตลงมายังใจกลางร่างสาว ริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงบนกลีบกุหลาบแสนสวยเบาๆ และถอนออก ก่อนจะกดลงไปอีกครั้ง และตวัดปลายลิ้นไล้ระรัวยอดเกสรที่ขยายนูนดันเนื้อผ้าออกมาให้เห็น“อ๊า...” ดลลดากลั้นเสียงครางของตัวเองอีกต่อไปไม่ไหว หญิงสาวจึงปล่อยเสียงครางกระเส่าให้รอดผ่านลำคอระหงออกมาเบาๆชวนนท์ดูดดื่มยอดเกสรแสนสวยอย่างเคลิบเคลิ้ม กลิ่นกายสาวของเธอช่างหอมนัก หอมเสียจนชายหนุ่มอยากสูดดมทั้งวันทั้งคืน ร่างบางเกร็งค้างก่อนกระตุกเฮือก บ่งบอกให้ชวนนท์รับรู้ว่าเขาได้ส่งสาวน้
last updateLast Updated : 2025-09-26
Read more
บทที่ 9
“โถ แค่ตกใจก็ร้องไห้ซะแล้ว คุณฌอห์นคงเสียงดังมากเลยล่ะสิ ถึงได้ตกใจได้ขนาดนี้ ไม่เป็นไรนะ คราวหลังพี่จะเป็นคนเอางานเข้าไปให้เจ้านายเองแล้วกันนะจ๊ะ ไม่ต้องร้องนะ อ่ะ เอาแป้งพี่ไปผัดหน้าซะหน่อยไป ในห้องน้ำน่ะ เดี๋ยวไม่สวยกันพอดี” อรอนงค์พยายามปลอบใจสาวน้อย และยื่นแป้งพัฟของตนให้ ดลลดารับไว้ กล่าวขอบคุณเบาๆ และเดินไปที่ห้องน้ำ หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ดลลดาเห็นหญิงสาวที่มีคราบน้ำตาเต็มหน้าไปหมด เห็นแก้มใสที่แดงเรื่อ ริม-ฝีปากบวมเจ่อ สาวน้อยไม่กล้าเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ใครฟังได้ แม้แต่อรอนงค์ ดลลดาคิดไม่ถึงว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ น้ำตาของเธอไหลออกมา ทว่าไม่ใช่เพราะรังเกียจในสิ่งที่ชวนนท์ทำ แต่เป็นเพราะหญิงสาวเผลอตัวไปกับเขา และไม่คิดว่าจะถูกไล่ออกมาอย่างคนไร้ค่าแบบนี้ เขาทำเรื่องแบบนี้กับเธอได้ยังไง และดลลดาก็ปล่อยให้น้ำตาไหลรินจนพอใจแล้ว จึงล้างหน้าและใช้กระดาษทิชชู่ที่อรอนงค์ให้มาซับน้ำออกจากใบหน้า จากนั้นก็ใช้แป้งพัฟผัดหน้าให้พอเนียนใส ก่อนจะกลับมานั่งทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หากแต่ในความเป็นจริงแล้ว หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นกระหน่ำ เ
last updateLast Updated : 2025-09-26
Read more
บทที่ 10
ไม่ทันที่แพรวพรรณรายจะได้ตอบอะไร ชวนนท์ก็เดินจากไป ไม่เหลียวแลมายังร่างที่ยังคงเปลือยเปล่าอีกเลย ปล่อยให้แพรวพรรณรายกระทืบเท้าเต้นเร่าๆ อย่างขัดใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้นดลลดาก็ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองกับชวนนท์อีก เขาจะเรียกหาแต่อรอนงค์ ไม่ได้เรียกเธอเข้าพบเลย ทำให้ดลลดาเริ่มมีสมาธิในการทำงานมากขึ้น แต่หล่อนก็ไม่มีวันลืมเหตุการณ์วันนั้นลงได้ เวลาเผชิญหน้ากับชวนนท์ หญิงสาวก็เอาแต่ก้มหน้า ส่วนชายหนุ่มก็ไม่แม้แต่จะทักทาย เรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลยด้วยซ้ำ สองวันต่อมา ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องทำงานของชวนนท์ดังขึ้น “เข้ามา” และเมื่อเงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้า ชวนนท์ก็ได้พบกับร่างสูงของน้องชายร่วมสายเลือดเดียวกัน “อ้าว... นายเองหรอกเหรอ ฉันไม่คิดว่านายจะมีมารยาทพอจะเคาะประตูก่อนเข้ามา” “โอ้โห พี่ชายสุดที่รักของผม สรรเสริญเยินยอผมตั้งแต่เห็นหน้าเลยนะครับ แต่เอาเถอะครับวันนี้ผมยอมให้ เพราะมีข่าวที่ต้องการทราบจะมารายงาน” ชลาทิศเดินเข้ายืนใกล้เก้าอี้ที่พี่ชายนั่งอยู่ ก่อน
last updateLast Updated : 2025-09-26
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status