All Chapters of ด้วยมนตราแห่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

"อ้าว... ก็พี่เป็นคนถอด พี่ก็ต้องเป็นคนใส่ให้ด้วยสิ" "พี่ชาร์ลน่ะ" เสียงหวานใส เริ่มเข้มขึ้นนิดๆ แต่พวงแก้มนวลยังแดงก่ำอยู่ "ถ้างั้น ขอรางวัลด้วย" เขาบอก ศศิวิมลเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าฉงน ก่อนจะเห็นชายหนุ่มทำแก้มป่อง เอียงแก้มให้หญิงสาวด้วยอาการน่ารัก เธอยิ้มนิดๆ และยื่นปากและจมูกของตนกดลงที่แก้มป่องของเขา มือบางกระตุกกางเกงออกจากมือหนาอย่างรวดเร็ว และถอยออกไปทันที ชลาทิศหัวเราะเบาๆ กับรางวัลที่ได้รับ แม้ใจจะต้องการมากกว่านี้ แต่เขาก็ยังไม่อยากเรียกร้องอะไรเธอมากนัก เท่านี้ศศิวิมลก็คงต้องพักกายอยู่สัก 2-3 วันแล้ว และเมื่อหญิงสาวหายดีเมื่อไหร่ เขาจะสั่งสอนเธอให้รู้จักความต้องการของผู้ชายอย่างเขาให้เต็มที่ และต้องมีสถานที่ที่ดีพร้อมมากกว่าในรถแคบๆ นี้ "หนูจันทร์ไม่เป็นไรใช่ไหม" เขาถาม เมื่อศศิวิมลแต่งตัวเสร็จ ศศิวิมลไม่ตอบ แต่พยักหน้าหงึกๆ แทน "รู้ใช่ไหม ว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกันแล้ว" สาวน้อยพยักหน้าอีก "เราจะแต่งงานกันทันที ที่หนูจันทร์เรียนจบ พี่ไม่รอเวลาอะไรอีกแล้ว หนูจันทร์จะแน

เขาจำหญิงสาวได้ เธอคือชัชรินทร์น้องสาวคนสวยของชวนนท์ เจ้าของบริษัทที่เป็นคู่ค้าที่เมืองไทย และเป็นคนที่เขาต้องมาพบที่นี่ ราฟรู้ว่าชัชรินทร์นั้นคงไม่รู้จักเขา เพราะเธอไม่ได้ทำงานด้วยกันกับพี่ชาย แต่เขาเคยเห็นเธอ ในตอนที่เขาได้มาดูงานกับชวนนท์ และได้เห็นเธอเดินแบบจากในทีวีบ้าง เขาพึงพอใจหญิงสาวตั้งแต่แรกพบ แต่คนอย่างเขาไม่เคยขาดแคลนเรื่องผู้หญิง และเขาไม่มีโอกาสได้พบชัชรินทร์จริงๆ เลยสักที จึงทำให้เขาลืมๆ หล่อนไปบ้าง จนมาบัดนี้ เวลานี้ที่หญิงสาวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ตัวจริงของชัชรินทร์นั้นสวยกว่าในทีวีมาก โดยเฉพาะบั้นท้ายงอนงามที่น่าหลงใหลของหล่อนนั่น เรียกว่าคงไม่มีใครห้ามใจไม่ให้หันไปมองได้เลย ราฟพาตัวเองเข้าไปยืนอยู่ด้านหลังหล่อน เมื่อหญิงสาวหันร่างมาก็ต้องชนกับร่างสูงของเขาเข้าอย่างจัง “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” ชัชรินทร์กล่าวคำขอโทษโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างสูงนั้น หญิงสาวจะเบี่ยงร่างหนีร่างสูงใหญ่นั่น แต่ดูเหมือนเขาจะก้าวมาขวางหน้าหล่อนไปเสียทุกครั้ง ชัชรินทร์เริ่มหงุดหงิด ใบหน้าสวยงอง้ำอย่างขัดใจ หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตาสีน้ำท

เช้าวันต่อมา ชัชรินทร์ไปรับชุดราตรีที่ห้องเสื้อของสรายุตามที่นัดกันไว้ ก่อนจะไปรับดลลดาที่บริษัท เพื่อจะพาสาวน้อยไปสอนการเดินแบบให้ที่บ้าน และต้องให้ดลลดาลองชุดด้วย “พี่ฌอห์นคะ เชอรี่มาขออนุญาตพานางแบบจำเป็น ไปสอนเดินแบบที่บ้านน่ะค่ะ” หล่อนบอกพี่ชายในห้องทำงาน “นางแบบจำเป็น ใครกัน” ชวนนท์ถามอย่างสงสัย “ก็ดรีมไงคะ พอดีเชอรี่ขาดนางแบบไปหนึ่งคนค่ะ ก็เลยขอแรงดรีมให้มาช่วยหน่วย” ชัชรินทร์บอก “งั้นเหรอ” “ค่ะ แต่ว่าต้องสอนเรื่องเดินนิดหน่อยน่ะค่ะ นะคะ เหลือเวลาอีกไม่กี่วันเอง เชอรี่กลัวจะไม่ทัน” ชวนนท์นิ่งคิดชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าอนุญาต ชัชรินทร์จึงยิ้มหน้าบานให้พี่ชาย ก่อนจะออกไปจากห้อง ดลลดาอดตื่นตาตื่นใจกับคฤหาสน์หลังงามของตระกูลอัครเดชไพศาลไม่ได้ สาวน้อยมองรอบๆ อย่างชื่นชมคนที่ออกแบบ และคนที่ก่อสร้างคฤหาสน์หลังงามนี้ และพลางนึกเลยไปถึงบุตรชายคนโตของตระกูล กับถ้อยคำหวานๆ ที่เขากล่าวไว้เมื่อวานนี้ ใบหน้าสวยใสแดงระเรื่อขึ้น “น้องดรีมไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหน้าแดงๆ” ชัชรินทร์

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดที่ส่องผ่านผ้าม่านลายลูกไม้โปร่งเข้ามากระทบกับร่างบาง ที่กำลังอยู่ในนิทรารมย์อย่างสบายนั้น ต้องลืมตาขึ้นอย่างัวเงีย ใบหน้านวลแหงนเงยไปมองนาฬิกาปลุกเรือนเล็กที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง 8.20 น. แล้ว ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งทันที และรู้สึกมึนหัวไปหมด ความทรงจำเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้น ชัชรินทร์จำได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอดื่มอยู่กับราฟ และหลังจากนั้นหญิงสาวก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย ความหวาดกลัวทำให้ชัชรินทร์มองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าห้องนี้เป็นห้องของหล่อนจริงๆ และความรู้สึกทางร่างกายของหล่อนก็ยังคงเหมือนเดิม ชัชรินทร์ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เช้านี้หญิงสาวต้องไปหาซื้อรองเท้า เพราะเมื่อวานนี้เธอหมดอารมณ์จะเลือกซื้อเมื่อได้เจอราฟ นายจอมกวนน่าโมโหนั่น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานแฟชั่นโชว์เครื่องเพชรที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้แล้ว ชัชรินทร์ลุกขึ้นจากเตียงนอน ถอดเสื้อผ้าชุดเก่าที่สวมตั้งแต่เมื่อวานออก ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป “กรี๊ด” เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นจากในห้องน้ำ ทำให้เตยสาวใช้ที่

ดลลดาเมื่อเสร็จหน้าที่แล้ว ก็หันหลังเดินกลับเข้าไปด้วยท่วงท่าที่ยั่วยวนงดงามเช่นเดิม “น้องดรีม ยินดีด้วย ที่เครื่องเพชรที่ดรีมใส่มีราคาสูงถึง 100 ล้าน นี่นะเชอรี่ว่าต้องเป็นเพราะคนใส่ด้วยแน่ๆ เลย ก็น้องดรีมสวยออกขนาดนี้ ใครกันจะอดใจไหว” ชัชรินทร์เข้ามาแสดงความดีใจด้วยทันทีที่ดลลดากลับเข้ามา “ไม่ใช่เพราะดรีมหรอกค่ะ เป็นเพราะเครื่องเพชรชุดนี้งามมากต่างหาก คุณเชอรี่จะถอดออกเลยไหมคะ ดรีมรู้สึกเวียนหัวน่ะค่ะ ถ้าเสร็จงานแล้วอยากจะขอตัวกลับเลย” ดลลดาบอก ดวงหน้าสวยนั้นซีดลงอย่างเห็นได้ชัด “เหรอ เชอรี่ถอดให้ก็ได้ แต่น้องดรีมคงกลับเลยไม่ได้หรอกค่ะ เพราะว่านางแบบที่ได้ใส่ชุดเครื่องเพชรนั้น จะต้องเป็นคนนำเครื่องเพชรไปมอบให้คนที่ประมูลได้ด้วยตัวเอง” ชัชรินทร์บอก แม้ว่าจะเห็นดวงหน้าซีดๆ นั้นช่างน่าสงสารก็ตาม “งั้นขอดรีมไปห้องน้ำสักครู่นะคะคุณเชอรี่” “ได้ค่ะ” ชัชรินทร์พยักหน้าให้สาวน้อย เมื่อดลลดาทำธุระส่วนตัวเสร็จ หล่อนก็เดินออกจากห้องน้ำ แต่ร่างสองร่างที่กำลังนัวเนียกันอยู่ตรงทางเดินนั้น ทำให้หญิงสาวต้องหยุดชะงัก แ