All Chapters of วายุร้ายพ่ายรัก: Chapter 31 - Chapter 40

นกยูง...."หึคิดว่านอนตรงนี้แล้วฉันจะไม่เอาเธองั้นเหรอ ดีเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีเอาบนเตียงมันเบื่อละเอากันบนพื้นห้องบ้างก็ดีปวดหลังดี"พูดจบเขาก็ล้มตัวลงมานอนข้างๆ ฉันจากฉันเขาก็พลิกตัวฉันให้ขึ้นไปนอนทับบนตัวของเขา มือไม้เขาเริ่มป้วนเปี้ยนบริเวณหน้าอก เขาค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อของฉันออกทีละเม็ดจนกระทั่งเผยให้เห็นหน้าอกทั้งสองข้าง เขาบีบเคล้นหน้าอกฉันเอานิ้วเขี่ยจุกเล็กๆ สลับไปมาจากนั้นเขาก็ขยับตัวขึ้นนั่งเอาหลังพิงข้างเตียงก่อนจะก้มใบหน้าลงมาดูดเลียหน้าอกของฉัน เขาใช้ลิ้นปาดเลียไปรอบๆ บริเวณ ฉันที่พยายามจะไม่มีอารมณ์ร่วมแต่เขาจะช่ำชองในเรื่องนี้ เขารู้ว่าต้องทำแบบไหนฉันถึงจะเกิดอารมณ์ซึ่งมันก็ได้ผลทุกครั้ง เขาจะทำให้ฉันเกิดอารมณ์ก่อนที่เขาจะสอดใส่ซึ่งบางครั้งมันก็เจ็บปนเสียวบางครั้งก็เจ็บปนจุก ฉันเกลียดตัวเองทุุกครั้งที่มีอารมณ์ร่วมไปกับเขาแต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เมื่ออารมณ์มันพาไปฉันต้านทานสิ่งที่เขาปรนเปรอให้ไม่ได้เลยสักครั้งแผล่บ แผล่บ แผล่บ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ"อื้ออออ อื้ออออ" ฉันห้ามเสียงของตัวไม่ได้ฉันพยายามที่จะไม่ครางแต่มันทนไม่ไหวตริงๆ"คืนนี้ขึ้นขย่มให้หน่อยนะ" จุ๊บ จุ๊บ เขาบอกพร้อมกั

วายุ....."เธอร้องไห้เหรอ""เปล่าค่ะไม่ได้ร้อง" เธอปฏิเสธทั้งที่น้ำตานองหน้า"ก็เห็นอยู่ยังจะมาปฏิเสธ""ถ้าพี่เห็นอยู่แล้วว่านกยูงร้องไห้พี่จะถามทำไมคะพี่ไม่ต้องถามหรอกค่ะ""ปากดีตลอด""ค่ะ นกยูงก็เป็นของนกยูงแบบนี้พี่ไม่ต้องมาใส่ใจหรอก""ใครใส่ใจฉันแสดงให้เธอเห็นเหรอว่าฉันใส่ใจ""ขอโทษค่ะ นกยูงคงพูดผิดเพราะคนอย่างพี่จะมาใส่ใจสนใจนกยูงทำไมนกยูงมันก็แค่เมียบำเรอก็แค่ของเล่นชั่วคราวบนเตียงที่ตอนนี้พี่น่าจะเบื่อแล้ว""อืมรู้ตัวก็ดีเพราะฉันเบื่อเธอจริงๆ นั่นแล่ะ""ถ้าพี่เบื่อแล้วพี่ก็จะปล่อยนกยูงไปใช่ไหม""ใช่ฉันคงไม่รั้งเธอไว้กับฉันนานนักหรอก แต่ถึงยังไงเธอก็ต้องรอ อีกไม่กี่เดือนเธอก็จะเรียนจบแล้วนี่ถ้าถึงวันนั้นเธอก็ไปได้เลย""ขอบคุณค่ะ""แต่ก่อนฉันจะปล่อยเธอไปฉันขอตักตวงเอาจากเธอให้คุ้มก่อนที่เธอจะไป"นกยูง....ฉันถูกพี่วายุผลักให้นอนลงบนเตียงจากนั้นเขาก็จัดการถอดเสื้อผ้าของฉันกับของเขาออกอย่างไวในเวลาไม่ถึงนาที เขากระชากตัวฉันขึ้นมาแล้วจูบฉันอย่างรุนแรง มือของเขาทั้งบีบทั้งคลึงเคล้นหน้าอกของฉันทั้งสองข้างอย่างแรงจนฉันเจ็บไปหมด ความอ่อนโยนที่เขาเคยทำกับฉันที่บนเกาะมันไม่มีอีกแล้ว เขาก็

วายุ....."พี่..คิดถึงนกยูงเหรอ""อืมโคตรคิดถึงเลยรู้ไหม" ผมมองหน้านกยูงที่เอาแต่จ้องหน้าผมเหมือนผมเป็นสิ่งแปลกประหลาด"ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่เชื่ออ่อ""ค่ะ พี่จะมาคิดถึงนกยูงทำไม พี่ไปเที่ยวกับคนรักของพี่ก็น่าจะมีความสุขดีคงไม่มีเวลามาคิดถึงนกยูงหรอก""ใครคนรัก หมายถึงแซนดี้เหรอ""........." ผมถามแต่เธอไม่ตอบ แล้วทำเป็นมองไปทางอื่นอีก ผมกุมใบหน้าเธอให้หันมามองหน้าผมอีกครั้งเราจ้องตากันสักพกผมก็โน้มใบหน้าลงไปจูบเธออย่างแผ่วเบาตรงริมฝีปาก"พี่กับแซนดี้เราเป็นแค่เพื่อนกันไม่ใช่คนรัก""พี่จะเป็นอะไรกับใครคงไม่เกี่ยวกับนกยูงหรอกค่ะ""เกี่ยวดิทำไมจะไม่เกี่ยว พี่ไม่อยากให้นกยูงเข้าใจอะไรผิดๆ อีก ที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นแซนดี้หรือแม้แต่อรสำหรับพี่พวกเค้าก็แค่เพื่อน""เพื่อนเหรอคะ""อืมเพื่อน" นกยูงมองผมเหมือนไม่เชื่อนกยูง....ฉันไม่รู้ว่าที่เขาพยายามพูดพยายามอธิบายเขาต้องการอะไรกันแน่เขาทำเหมือนแคร์ฉันกลัวว่าฉันจะเข้าใจผิดไม่ว่าจะเป็นคุณแซนดี้หรือแม้แต่กับพี่สาวของอัส เพื่อนที่ไหนจะนอนด้วยกันมันไม่มีหรอก"นกยูงเชื่อพี่นะ" สายตาที่เขาส่งมามันทำให้ใจฉันหวั่นไหวจนฉันต้องหลบสายตาฉันไม่อยากเชื่อคำพู

นกยูง...ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วที่พี่วายุเปลี่ยนไปเขาดีกับฉันเอาใจใส่ฉันไปรับไปส่งฉันที่มาหาลัยทุกวันและเขาก็ไม่เคยข่มเหงเอาแต่ใจกับฉันเลย เรื่องอย่างว่าถ้าฉันบอกว่าไม่พร้อมเขาก็ไม่ทำ เขาขอแค่นอนกอดฉันก็พอแล้ว อยากจะบอกว่าเรานอนกอดกันทุกคืน จนทำให้หัวใจของฉันเริ่มอ่อนลง ถ้าเขาดีกับฉันแบบนี้ตลอดไปก็คงจะดี เรื่องท้องฉันยังคงปิดบังเขาเพราะฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะดีกับฉันแบบนี้ตลอดไปหรือไม่ ถ้าเขาทำให้ฉันมั่นใจฉันก็อาจจะบอกเรื่องนี้กับเขาก่อนวันนั้นจะมาถึงตอนนี้ฉันนั่งรอพี่วายุมารับเพราะเขาบอกว่าวันนี้เขาจะรับฉันไปทานอาหารเย็นที่ร้านที่เขาจองไว้เพราะวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฉันจนกระทั่งเวลาเลยมานานมากแล้วเขาก็ยังไม่รับสักที ฉันก็เลยตัดสินใจโทรไปหาเขาแต่เขาไม่รับสายไม่ว่าจะโทรไปกี่สายเขาก็ไม่รับ จนฉันรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูกฉันกลัวเหมือนคราวที่แม่ของฉันฉันภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดเลยนะ สักพักคุณลุงคนขับรถที่บ้านก็มารับฉันแทน"คุณวายุให้ลุงมารับคุณนกยูงครับ""แล้วพี่วายุล่ะคะ""คุณวายุติดประชุมด่วนครับก็เลยให้ลุงมารับคุณนกยูงแทน""ตอนนี้พี่วายุอยู่ที่บริษัทใช่มั้ยคะ" ฉันถามคุณลุงเพื่อ

วายุ...ผมดึงเธอมากอด ผมอยากอธิบายเรื่องราวทุกอย่างแต่ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงเพราะผมทำผิดกับเธอ"พี่ไปอาบน้ำเถอะนะคะ ชุดนี้พี่ใส่มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" นกยูงจับมือผมแล้วพาขึ้นไปข้างบน พอมาถึงห้องเธอก็ถอดเสื้อผ้าผมกับเธอออก จากนั้นเธอก็เข้ามาจูบผมเล้าโลมผม ผมจูบตอบเธอกลับไปอย่างเร่าร้อนและรุนแรง"นกยูงอยากทำให้พี่ค่ะ" นกยูงผลักผมลงนอนบนเตียงจากนั้นเธอก็ขึ้นคร่อม สายตาของเธอยังเอาแต่จ้องมาที่ลำคอของผมที่มันมีรอย เธอก้มลงมาแล้วดูดมัน"ซี๊ดดด" ผมร้องออกมาเมื่อเธอกัดลงไป นกยูงทำแบบนั้นหลายจุด จากนั้นเธอก็ก้มลงมาจูบผมอีกครั้ง เราจูบกันอยู่แบบนั้นนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่ที่รู้คือนกยูงร้องไห้ออกมาไม่หยุด"ไม่ร้องนะครับคนดีพี่ขอโทษ" ผมรู้สึกจุกในใจที่พูดคำนี้ ผมเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ แต่ยิ่งเช็ดน้ำตาของเธอก็ยิ่งไหลไม่หยุด"นกยูงรักพี่นะคะ รักมาตลอด แม้ว่าพี่จะไม่เคยรักนกยูงเลยก็ตาม""พี่..อื้อออ" ผมกำลังจะพูดว่าผมเองก็รักเธอ แต่ถูกเธอปิดปากด้วยจูบของเธอเวลาต่อมา....ตั่บ!!!! ตั่บ!!!!! ตั่บ!!!!!! ตั่บ!!!!! ตั่บ!!!!"พะ พี่วายุ ฮืออ พี่วายุ อ๊ะ อ๊ะ นกยูงเสียวจังเลยค่ะ" คนด้านบนที่กำลังควบขี่ผมร้องคราง