Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

Walang imik na pinanuod nila Caroline at Ethan si Carcel na paulit-ulit na humihingi ng tawad sa asawa nito. He was crying like crazy na para bang walang pakialam sa kung ano man ang iisipin ng ibang tao. Bahagya pang nagkatinginan ang dalawa ngunit walang nangahas na magsalita ni isa.Ethan was so shocked upon seeing the said visitor. Ilang beses ng pumasok sa kanyang isipan na tawagan ang lalaki upang ipaalam na buhay si Zarayah. Pero pinipigilan siya ng sariling konsensya kapag nakikita niya ang dalaga. Hindi man nito direktang sinabi na napatawad na siya nito pero sapat na na hinahayaan siya ng dalaga na makipaglapit dito. At ayaw niyang sirain ang namuong tahimik na pakikipagkaibigan nila. Hahayaan niyang ito ang magdedesisyon sa kung ano ang gusto nitong gawin sa buhay."I'm so sorry... Please, Zara... Patawarin mo ako sa nagawa ko noon." Hindi matigil si Carcel sa pag-iyak habang walang katapusan ang paghingi ng tawad. "I know I deserve this.. Saktan mo ako. Murahin mo ako. Ipa

"Mommy! Where are you?!"Hindi na hinintay pa ni Zarayah na mahanap siya ni Reagan dahil siya na mismo ang pumunta dito. Halos tumakbo na siya sa matinding saya na sa wakas ay makikita na rin niya ang kanilang anak. Just like Carcel, hindi ito nawala sa isip niya. Gusto sana niyang lumaki ito na may buong pamilya. He must be longing for a mother's love. Sana nga lang ay hindi ito nabu-bully sa paaralan kapag may meeting o family activities na wala ang presensya niya. "Baby!" tili niya nang makita ang bata."M-Mommy?!"Namilog ang mga asul na mata ni Reagan pagkakita sa ina na matagal na nawala. Agad itong nagtatatakbo at nagpabuhat sa dalaga.Tuluyan nang nahulog ang mga luhang kahapon pa pinipigilan ni Zarayah nang madama sa kanyang mga bisig ang kanyang anak.Ang laki na nito! At amoy polbo."Mommmy!!" atungal ni Reagan sa ina na pinaghahalikan pa sa buong mukha. "I thought. .. I thought we've lost you forever! Waahhh!""I know.. I know. I'm sorry, baby. I missed you so much. Momm

Maingay. Magulo. Mabaho...Iyon ang naabutan nila Zarayah at Carcel sa mental hospital na pinuntahan nila. Bahagya ring madilim ang loob ng building. Ang ilang mga gamit ay sira na. May mga basag na mga bintana, ang mga dingding ay nagtutuklapan na ang mga pintura, ang maliit na hardin ay tuyot na tuyot. Meron ding ibang mga pasyente ang nakalabas sa kanilang mga silid at hinahabol pa ng mga staff.Napangiwi si Zarayah sa eksenang naabutan nila. Hindi niya lubos maisip na dito nakalagay si Sofia. Ayon sa kanyang ina ay wala raw itong alam kung saang pagamutan ito dinala dahil hindi na raw nag-abala pa na pakialaman pa ang babae. Kaya sila na ang nagtanong tanong sa hospital kung saan ito huling na-admit noon. To which lead them here.Walang maayos na pasilidad at halatang napabayaan na. It's still under operation because of the growing population of people with mental issue. Maayos din ang pasahod sa ilang trabahador dito. Iyon nga lang ay kakaunti lang dahil nga sa ganitong ayos ng

Mahinang napasipol si Carcel habang pinagmamasdan si Zarayah na umahon mula sa dagat. Her skimpy bikini clung to her body like a second skin. Bahagya pa siyang napakagat ng labi habang masusing pinapasadahan ng tingin ang bawat makurbang detalye ng katawan nito. Tangina talaga. Ang tangi na lang niya talagang magagawa ay tumitig sa kanyang napakagandang asawa katulad ng ibang mga tao na narito rin sa tabing dagat. He was feeling possessive but he couldn't do anything about that anymore. Normal lang talaga ang humanga sa isang tao. Sino ba naman kasi ang hindi mapapatingin kay Zarayah lalo na at ganito pa ang suot? Muli na naman niyang naalala ang mahina nitong ibinulong kanina. Umabot iyon sa kanyang pandinig na kung hindi lang nito kandong ang kanilang anak ay baka ginitgit na niya ito sa kinauupuan upang ipaulit ang mga katagang binitawan. Napabuntong hininga siya. Kailan kaya niya ulit ito mahahawakan? He dreamed about it every night. Na sa tuwing magkatabi sila ay umaasa ang

13 Years Later..."Daddy, please. You promised me!"Sinundan ni Isabelle ang ama na papunta sa kusina. Alam niyang pagod ito dahil galing sa trabaho pero hindi na siya makapaghintay pa. Malapit na ang enrollment kaya kailangan niyang makumbinsi ang kanyang mga magulang."Daddy! You're not listening to me," pang-aagaw niya ng pansin dito nang hindi man lang ito umimik.Mula sa iniinom na tubig ay dumako ang tingin ni Carcel sa anak na nakabusangot."Yes, darling?" Alam na niya kung ano na naman ang pakay nito. Nagmamaang-maangan lang siya."You know what it is!" Nagpapadyak na sagot ni Isabelle.Mahinang natawa si Carcel sa inaasal ng anak. Dalaga na ito ngunit kung minsan ay may pagka-asal bata pa rin."Talk to your mom."Lalong nagusot ang mukha ni Isabelle sa narinig na sagot ng ama. Kapag kinakausap niya ang Mommy niya tungkol sa hinaing niya ay ang Daddy daw niya ang kausapin niya. Parang pinagpapasahan lang siya at pinapaasa."Mommy said yes," pagsisinungaling na lang niya."I d