All Chapters of บังเอิญพบรัก ยอดดวงใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ประเทศไทยหญิงสาวตัวเล็กกำลังใช้ชีวิตของเธอตามปกติ ยามเช้าเธอเปิดร้านกาแฟของเธอ ยามบ่ายหลังจากปิดร้านเธอใช้เวลาส่วนตัวของเธอในการพักผ่อน วันไหนว่างก็ออกไปหาเพื่อนบ้างเป็นบางครั้ง หรือวันไหนเบื่อๆก็ออกไปเดินเลือกซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าบ้าง ตลาดบ้าง เสื้อผ้าข้าวของที่เธอใช้บางส่วนเป็นแบรนด์เนม เอาไว้ใช้ยามที่ต้องใช้ และเป็นแบรนด์ทั่วไป เอาไว้ใช้ในชีวิตประจำวันหลังจากวันที่เขาบอกเธอว่าจะไปทำงาน หญิงสาวก็ไม่ได้ติดตามเขาเลย เพราะเขาส่งตารางงานเอาไว้ให้เธอดูรวมทั้งที่เขาคอยส่งข้อความมาหาเธอว่าวันไหนเขาจะไปไหนหรือทำอะไร และอีกอย่างหนึ่งคือเริ่มมีการตามหาตัวหญิงสาวปริศนาที่เป็นแฟนสาวของเฉินซื่อซี ซินซินกลัวว่าจะมีการโพสต์หรือคอมเมนต์อะไรที่เธอรับไม่ไหว หญิงสาวจึงเลือกที่จะไม่รับรู้ถึงมัน“วันนี้ผมมีงานสุดท้ายแล้วครับ เดี๋ยวผมกลับไปหาคุณก่อนถึงค่อยกลับไปจีน รอผมนะ”ซินซินอ่านข้อความด้วยรอยยิ้มก่อนจะส่งข้อความตอบกลับไป ชายหนุ่มแทบจะไม่มีเวลาโทรศัพท์หาเธอด้วยซ้ำ เพราะหลังจากที่เขากลับมายังที่พักเขาก็ต้องไลฟ์เกือบทุกวัน “พี่ซิ

“เย็นนี้คุณไปไหนไหม”“ก็ไม่มีโปรแกรมอะไรนะคะ”“วิวล่ะ”“ไม่ได้ไปไหนค่ะ” เด็กสาวสะดุ้งเมื่อชื่อที่เขาถามคือเธอ“งั้นเย็นนี้ไปกินข้าวกัน”“ได้ค่ะ”“เดี๋ยวหวังข่ายกับฮ่าวหนานจะมา แล้วจะกลับพร้อมผมเลย”“โอเคค่ะ”หลังจากบอกกล่าวกับซินซินจบ ร่างสูงที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ของหญิงสาวอยู่ก็ขมวดคิ้ว เมื่อมีข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมาหาหญิงสาว“ซินซิน” มือใหญ่ส่งโทรศัพท์ให้เจ้าของเครื่องดูด้วยแววตาไม่พอใจคนตัวเล็กหยิบมาดูก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดเมื่อมองเห็นข้อความ เธอเปิดดูโปรไฟล์ของคนที่ส่งข้อความมาก็ส่ายหน้า เธอไม่รู้จักผู้ส่งชายหนุ่มจึงหยิบโทรศัพท์มากดตอบเองแล้วออกจากแอพ ซินซินมองเขาแล้วก็หัวเราะเบาๆ บางอารมณ์ที่ดูจะเหมือนเด็กก็งอแงขึ้นมาเสียเฉยๆ“ได้แล้วค่ะ” วิววางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกจากเคาน์เตอร์ไป เพื่อให้ทั้งคู่อยู่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันชายหนุ่มออกมานั่งอยู่กับซินซินจ

ปาร์ตี้ในคืนนี้ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ทุกคนมานั่งพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง แม้แต่วิวที่อายุน้อยสุดยังสามารถพูดคุยกันได้อย่างไม่ติดขัด จนกระทั่งเริ่มดึกซินซินจึงออกไปส่งวิวที่บ้าน ปล่อยให้ชายหนุ่มทั้งสามคนดูแลกันเอง“ต้าเกอ นายแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้”“แน่ใจ”เครื่องดื่มในมือถูกยกขึ้นจิบหลังจากที่ตอบฮ่าวหนาน หวังข่ายส่ายหน้าเป็นเชิงบอกฮ่าวหนานว่าอย่าขัดใจ เขารู้ดีว่าถ้าเฉินซื่อซีตัดสินใจอะไรแล้วก็จะต้องทำให้ได้“แล้วนายได้บอกอาซ้อหรือยัง” หวังข่ายถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ยัง เดี๋ยวค่อยคุย คืนนี้…..”“รีบบอก จากที่ฉันหาข้อมูลมา นายสองคนยังต้องไปติดต่ออีกหลายที่”“…..”หลังจากหวังข่ายบอกให้เขารีบคุยกับซินซินชายหนุ่มก็เงียบไป ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ฉายแววกังวลออกมา“ทำไมเครื่องดื่มไม่ยุบเลยล่ะคะ”“กลับมาเร็วจัง”“ก็ไม่มีรถนี่คะ”มือใหญ่ตบโซฟาเป็น

“ไม่มีใครลืมอะไรใช่ไหมคะ”“ไม่มีค่ะอาซ้อ เอาไว้เจอกันนะคะ”“ไว้เจอกันค่ะ”บรรดาทีมผู้ช่วยต่างพากันลงจากรถก่อน เพื่อให้เฉินซื่อซีได้ล่ำลากับอาซ้อของพวกเขา ร่างสูงจับมือเล็กบีบเบาๆเมื่อหญิงสาวส่งยิ้มให้“อีกไม่นานฉันจะไปหาคุณนะคะ”“ผมจะรอคุณนะ”ใบหน้าสวยหวานถูกประคองให้เงยขึ้นเล็กน้อย ปากได้รูปสวยประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากบางแผ่วเบา มันเป็นจุมพิตแรกของพวกเขาและเป็นจุมพิตล่ำลา เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พวกเขาจะได้เจอกันอีกนานหลายนาทีกว่าที่พวกเขาจะลงจากรถและเดินเข้าไปด้านในสนามบินด้วยกัน มือทั้งสองประสานจับกันเอาไว้แน่น“คุณไปเถอะค่ะ”“อย่าขาดการติดต่อกับผมนะ ไม่ว่าคุณจะไปไหนหรือทำอะไร บอกผมด้วย”“ค่ะ”“ถ้าติดต่อผมไม่ได้ก็ติดต่อผู้ช่วยของผมได้ตลอด”“ค่ะ”“ผมจะคอยส่งข้อความหาคุณเอาไว้ว่าผมจะไปไหนหรือทำอะไร”“ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้

ทางด้านซินซิน เธอเดินเที่ยวหาของกินจนเริ่มมืดจึงกลับโรงแรมที่พัก แต่เมื่อกลับมาถึงเธอบังเอิญเดินผ่านทางเข้าวีไอพี จึงได้เห็นกลุ่มแฟนคลับกลุ่มหนึ่งกำลังยืนกันอยู่จึงเข้าไปสอบถาม เมื่อได้รู้ว่าเป็นแฟนคลับของเฉินซื่อซีเธอจึงร่วมยืนรออยู่ด้วยหญิงสาวตัวเล็กยืนรอได้ไม่นานก็มีรถมาจอด และร่างสูงของคนที่พวกเธอกำลังรอก็เดินลงมา ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นซินซินยืนปะปนอยู่กับเหล่าแฟนคลับของเขา รอยยิ้มเขินปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาสบตากับเธอและเดินผ่านไปเมื่อร่างสูงเดินพ้นสายตาเข้าสู่บริเวณโรงแรมไป เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของซินซินก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความของเขาที่ส่งมาหาเธอ หญิงสาวอมยิ้มก่อนจะบอกลาหญิงสาวคนที่เธอเข้าไปพูดคุยด้วยและเดินไปทางประตูด้านหน้าแล้วกลับเข้าโรงแรมไปคนตัวเล็กชะงักเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆ แขนของเธอก็ถูกดึงเบาๆ แต่น้ำหนักมือและกลิ่นที่หญิงสาวคุ้นเคย เธอจึงไม่ได้โวยวายออกมา“ทำไมยังอยู่ข้างล่างล่ะคะ”“รอคุณไง”“ไม่กลัวมีใครมาเจอเหรอคะ”“เจอก็เจอ ไม่เห็นเป็นอะไร เราไม่ได้ทำอะไรผิด&rdq