All Chapters of แค่คนที่เขาไม่เคยรัก: Chapter 111 - Chapter 120

หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งมือและเท้าของคนพี่ ก่อนถอยออกจากห้องนอนลูก ๆ ไม่ลืมก้มลงไปจรดปลายจมูก ฝากความรักไว้ที่หน้าผากลูก ๆ คนละหนึ่งทีตอนที่รู้ตัวว่ามีปราณปรียาเธอเป็นห่วงความรู้สึกปราชญ์มากที่สุด กังวลว่าการมีลูกเพิ่มจะทำให้พี่คนโตเครียด และน้อยใจที่ถูกแบ่งความรักไปหรือไม่ทว่าลึก ๆ ในใจก็ยังเชื่อมั่นว่าหากพวกเธอดูแลและเอาใจใส่คนพี่อย่างเหมาะสม ความรักเหล่านั้นจะถูกพี่ชายส่งต่อไปยังน้องสาวได้อย่างเหมาะสมเช่นกันซึ่งสำหรับบ้านของเธอ ทฤษฎีนี้นับว่าได้ผลแม้ช่วงแรก ๆ คนพี่จะมีงอแงบ้างตามประสาคนเคยได้รับทุกอย่างเพียงคนเดียว หากไม่นานก็เริ่มเข้าใจว่าน้องคือสมาชิกใหม่ของบ้าน คือครอบครัว และต่อให้มีน้องเพิ่ม ตัวเขาก็ยังคงเป็นคนสำคัญของพ่อกับแม่ และทวดพรพรรณไม่เปลี่ยนแปลง“วันนี้เหนื่อยไหม”ขึ้นเตียงมาได้ปวินท์ก็รั้งเธอไปนอนกอดพร้อมกับถามคำถามเดิม โชติมนต์อมยิ้ม เบียดกายเข้าหาอ้อมแขนอบอุ่นที่แสนคุ้นเคยแล้วสั่นหัวนิด ๆ“ไม่เลยค่ะ วันนี้เด็ก ๆ ไม่ซนกันเลย”แค่หูชานิดหน่อยเพราะเด็ก ๆ กำลังอยู่ในช่วงวัยขี้สงสัยเลยมีความอยากรู้อยากเห็นและชอบตั้งคำถามมากเป็นพิเศษ แต่เธอก็ยินดีจะตอบ“ดีแล้ว ฉั

แหม ทีนี้ล่ะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะคนเป็นแม่ส่ายหัวไปมา ทั้งขำทั้งระอาสี่พ่อลูก เธอก็พยายามสั่งสอนเด็ก ๆ ให้อยู่ในกรอบ แต่ดูคนเป็นพ่อสิ ชอบสปอย ให้ท้ายลูกทุกอย่าง"คุณปูนก็เป็นซะแบบนี้""เอาน่า ถ้าหล่นเดี๋ยวฉันเก็บเอง"เรื่องเก็บมันใช่เรื่องใหญ่ที่ไหนเล่า!โชติมนต์ย่นจมูก ถอนหายใจอย่างฉุน ๆ ทว่าหันไปสบเข้ากับสายตาแป๋ว ๆ ของลูกสาวคนเล็ก ได้ยินเสียงใส ๆ ร้องเรียก"คุณแม่คะ คุณแม่ขาาาา"เธอก็ใจอ่อนในบัดดล"อะ ๆ ก็ได้ค่ะ แต่ป็อปปี้รับปากแม่ก่อนว่าจะถือดี ๆ มองทางแล้วก็มองคนด้วยนะคะ แล้วถ้าเมื่อยเมื่อไรก็ให้คุณพ่อถือแทนนะคะ""ค่าาา"ได้ถือสมใจเด็กหญิงปรินญาดาก็ยิ้มร่า พยายามประคองกระทงสุดชีวิต แต่เพราะข้อมือเด็กสี่ขวบยังไม่ค่อยมีแรงมากนัก บางครั้งจึงเผลอทำเอียง จนดอกไม้ร่วงหล่นรายทาง"ป็อปปี้ถือแบบนี้ แบบพี่นี่"เด็กหญิงปราณปรียาในชุดคล้ายกันแต่โจงกระเบนเป็นสีชมพูบานเย็น อุ้มกระทงที่ประดับด้วยกลีบกุหลาบสีชมพูล้วนของตนให้น้องดูเป็นตัวอย่างคนเป็นน้องพยายามทำตาม แต่สุดท้ายก็ยังทำดอกไม้ตกแต่งหล่นลงพื้นแทบทุกย่างก้าวอยู่ดี เสียงใส ๆ สองเสียงทั้งถกทั้งสอนกันไม่หยุด สลับกับก้มลงเก็บดอกไม

“จะรีบไปไหนคะเจ้าแง่งขิง~”ปาลิดาหลุดหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้นพลางยื่นมือเข้าไปหยอกล้อกับสุนัขพันธุ์แจ็ครัสเซลล์เทอร์เรียที่วิ่งมาต้อนรับแง่งขิงเป็นฉายาที่เธอตั้งให้เพราะชื่อเล่นจริง ๆ ของเจ้าตัวนี้คือคูเป้ เดาว่าเจ้าของตัวจริงคงได้แรงบันดาลใจการตั้งมาจากรถยนต์“ไง~ พี่ปุ้ยไปไหนคะ หิวไหม กินข้าวหรือยัง”ปาลิดาเอ่ยถามเจ้าก้อนขนเสียงอ่อนเสียงหวาน มือเล็กลูบไล้ไปตามขนหนานุ่ม ก่อนจะลงเล็บเกาลงตรงช่วงสะโพกให้เมื่อเจ้าตัวหันก้นมาให้อย่างรู้งานหงิงหงิง~เสียงครางดังขึ้นเป็นระยะพลางขยับตัวขยุกขยิกให้เธอเกาให้ตรงจุดที่ต้องการ เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าไม่จาง“รอแป็บน้า เดี๋ยวพี่ไปเอาขนมมาให้”ปาลิดาให้คำมั่นแล้ววิ่งกลับไปยังเขตบ้านของตัวเอง ก่อนจะกลับมานั่งยอง ๆ ในจุดเดิมพร้อมกับบิสกิตสำหรับสุนัขในมืออีกสามสี่ชิ้นแม้คูเป้จะไม่ใช่สุนัขของเธอแต่ก็คล้ายเข้าไปทุกวัน เธอถูกชะตากับเจ้านี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ จึงแวะเวียนมาพูดคุยด้วยบ่อย ๆ กว่าจะออกจากบ้านได้แต่ละครั้งเธอต้องเสียค่าผ่านทางให้อยู่เป็นประจำทุกวันนี้ที่บ้านจึงเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวของน้องหมาน้องแมวราวกับร้านขายของไปโดยปริ

ปาลิดาสะดุ้งโหยง อารามด้วยความตกใจจึงทำให้เท้าคลาดเคลื่อนไปจากตำแหน่งที่เล็งไว้เล็กน้อย ส่งผลให้ร่างบางไถลร่วงลงมาจากยอดบนของรั้วเหล็กในเวลาต่อมาตุ้บ!!“อึก”ด้วยความสูงราวเมตรครึ่งปาลิดาจึงยังไม่ทันจะได้กรีดร้อง ร่างก็กระแทกเข้ากับปูนซีเมนซ์แข็ง ๆ เสียแล้ว ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเหยเกเมื่อความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วสะโพกซีกซ้าย“กล้าดียังไงมาปีนบ้านคนอื่นกลางวันแสก ๆ ฮะ”น้ำเสียงห้วนจัดดังขึ้นเหนือหัวก่อนจะตามด้วยด้ามจับของไม้กวาดวางพาดลงบนบ่าของปาลิดาจากทางด้านหลังอย่างหยาบคาย“ขโมยบ้านคุณสิ! ฉันจะเอาพัสดุ! โอ๊ยยย”ปาลิดาปัดด้ามไม้กวาดออกห่างแล้วตะโกนเถียง ก่อนจะเปล่งเสียงร้องโอดโอยออกมาอย่างน่าสงสารเมื่อความเจ็บตรงเข้าโจมตีอีกครั้งจนหยาดน้ำตารื้นขึ้นมาคลอเต็มสองเบ้าตาโอ๊ยยย ก้นฉัน! ป่านนี้ไม่ร้าวไปถึงกระดูกสันหลังแล้วเหรอ ค่ายาจะคุ้มค่าเครื่องสำอางไหมเนี้ย ฮืออออปาลิดาโอดครวญในใจ อยากจะหันไปอธิบายกับเจ้าของบ้านที่เสียงไม่คุ้น แต่ทำได้เพียงนั่งก้มหน้าอยู่ในท่าเดิมที่ร่วงลงมา ด้วยเกรงว่าความเจ็บจะหวนกลับมาทักทายอีกครั้งหากเธอขยับตัวเสียงฝีเท้าถี่ ๆ ดังขึ้นทำให้ปาลิดารู้ว่ากำลังมีบางสิ่งว

ขณะกำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง พลันก้อนขนกลม ๆ ก็วิ่งมายืนส่ายหางดุ๊กดิ๊ก ทำหน้าทำตาอ้อร้ออยู่หน้าประตูคล้ายต้องการล้อเลียนปาลิดาย่นจมูกใส่แล้วยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษ“ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี บอกให้ไปคาบกล่องมาให้ก็ไม่ทำ เสียแรงที่รักที่ไว้ใจ ดูสิเนี้ย! เสียเป็นล้านบ้านเพิ่งจะได้เข้า แต่เข้าแบบนี้ก็ไม่ไหวนะเป้!”พศินส่ายหน้ายิ้ม ๆ หยุดยืนมองคนเจ็บที่ทำหน้าจริงจัง โวยวายออกมายาวเหยียดราวกับอัดอั้นตันใจมานานแรมปี กระทั่งจบประโยคจึงย้อนถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ“หึหึ คุณเสียอะไรเป็นล้าน”ปาลิดาหันมองตามเสียงจึงพบว่าเจ้าบ้านกลับมาพร้อมกล่องยา เธอกระแอมไอเบา ๆ แล้วเก็บไม้เก็บมือถึงจะยังเขินอายกับความหล่อและการกระทำของตัวเองอยู่บ้าง ทว่าความขุ่นเคืองที่ถูกชายหนุ่มกวนประสาทนั้นมีมากกว่า เธอจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ“ก็เสียขนมให้เจ้าแง่งขิงไงล่ะ"พศินหลุดหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น คนนี้สินะที่พี่สาวเคยเล่าให้ฟังว่าสนิทกับเจ้าหน้าแป้นที่บ้านจนนึกอยากยกมันให้เพราะทุกครั้งที่บ้านข้าง ๆ กลับจากทำงานหรือมีเจ้าหน้าที่มาส่งของ คูเป้จะทำตัวราวกับผู้พิทักษ์ ทั้งเห่าทั้งกระโดดโลดเต้น จนบางครั้งพี่ส