แค่คนที่เขาไม่เคยรัก のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ"แม้ปากจะกล่าวขอบคุณที่ชายหนุ่มช่วยทำแผลและทายาแก้ฟอกช้ำดำเขียวให้ ทว่าแววตากลับขุ่นขวางมองค้อนปะหลับปะเหลือกเพราะส่วนหนึ่งก็ยังนึกเคืองที่เขาพูดจาสั่งสอนกึ่ง ๆ เหน็บแนมเรื่องปีนรั้วอยู่เนือง ๆ ตลอดช่วงที่นั่งทำแผลปาลิดาเบนสายตาไปมองด้านนอกที่เริ่มมืดครึ้มเมื่อเข้าเวลาโพล้เพล้ นิ้วเรียวก็เอื้อมไปเกี่ยวเข้าที่เชือกผูกของกล่องพัสดุ ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ยังว่างเกาะที่วางแขนของโซฟาพลางดันตัวเองให้ผุดลุกขึ้น"อึก"ริมฝีปากบางเม้มแน่นกลั้นเสียงร้องซี๊ดซ้าด คิ้วเรียวขมวดแน่นพร้อมหยาดน้ำตาเอ่อขึ้นมาคลอเต็มสองเบ้า เมื่อความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วสะโพกซีกซ้ายอีกครั้งหลังนั่งอย่างสงบสุขอยู่นานสองนาน"ไหวไหมเนี้ย""ไหว ๆ ฉันไหว"พศินส่ายหน้าไปมา ยืนกอดอกมองคนเจ็บแต่ปากแข็งยงโย้ยงหยกอยู่เกือบนาที สุดท้ายก็อดไม่ไหว ดึงเอากล่องพัสดุมาถือให้ก่อนขยับเข้ามายืนประกบแล้วสอดแขนเข้าที่เอวคอด ประคองร่างงองุ้มด้วยความเวทนาปาลิดาสะดุ้งโหยงแล้วทำท่าจะสะบัดตัวออกจากกอดรัด แต่พอเจอสายตาดุดันพร้อมเหตุผลห้อยท้าย เธอก็นิ่งงันไป"ไว้หายเจ็บเมื่อไหร่จะยอมให้อวดเก่ง แต่ตอนนี้จับแขนผมไว้ก่อนดีไหม เกิด

ครืดดดดดทันทีที่เปิดประตูบ้านได้ปลายเท้าก็เตะเข้ากับวัตถุบางอย่างเข้าอย่างจัง"หื้มมม?"และเมื่อปาลิดาก้มลงมองว่ามันคืออะไร คิ้วเรียวก็กระตุกด้วยความโมโหระคนอับอายเพราะมันคือตะกร้าสีชมพูแถมยังนอนแอ้งแม้ง กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้นราวกับต้องการเยาะเย้ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานอีกด้วย"หน็อยยยย อะ... ไอ้ ไอ้ โอ๊ยยย นี่ตกลงว่าหวังดีจริง ๆ ใช่ไหมเนี้ย! ฮึ!"สายตาขุ่นขวางตวัดมองไปทางบ้านข้าง ๆ แล้วพ่นลมหายใจแรง ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ไม่คิดว่าเขาจะนำมาวางให้อย่างที่เคยพูดไว้จริง ๆ แล้วยังมีหน้ามาแถมถุงขยะให้อีกมือเรียวคว้าตะกร้าขึ้นมาแล้วเดินกะเผลก ๆ ตรงไปยังรั้วบ้าน หมายจะโยนของขวัญต้อนรับข้ามกลับไปคืนให้ผู้เป็นเจ้าของแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสายตาปะทะเข้ากับถุงพลาสติกสีขาวขุ่นที่มีสัญลักษณ์บางอย่างคล้ายคลึงกับเครื่องหมายทางการแพทย์ปรากฏอยู่ปาลิดาขมวดคิ้วงุนงงพลางค่อย ๆ ลดมือลงวางตะกร้าบนขอบรั้ว หยิบเอาถุงดังกล่าวขึ้นมาพิจารณาแล้วเปิดรื้อดูด้านในอย่างถือวิสาสะเพราะในเมื่อมันอยู่ในเขตรั้วบ้านเธอแล้ว มันก็ต้องเป็นของเธอสิ"อ่า..."ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นฉายแววประหลาดใจระคนคลางแคลงใจ ภายในถุง

ฟู๊ดทรัคคือบริการพิเศษที่ทางหมู่บ้านจัดขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ลูกบ้านที่ไม่อยากออกไปเดินห้าง ด้วยการยกเอาร้านอาหารมาออกบูธกิจกรรมในช่วงสุดสัปดาห์ซึ่งมีให้เลือกตั้งแต่ของคาวทั้งไทยและเทศ ของหวาน หรือแม้แต่อาหารทานเล่น อาทิ ยำ หมาล่าและจะทำการหมุนเวียนสลับไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้เกิดความจำเจ เรียกได้ว่าแวะแต่ละที สามารถครบจบมื้อได้เลยปาลิดาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วกลบเกลื่อนอาการเขินอายด้วยการชี้ไม้ชี้มือพร้อมรีวิวอาหารของแต่ละร้านตามประสบการณ์ส่วนตัวทว่าแววตาเป็นประกายของคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ก็ทำเอาเสียงหวานติด ๆ ขัด ๆ ไปหลายรอบ"บอสจะกินอะไรก็เดินไปสั่งเลย ถ้าเงินสดไม่พอมีสแกนจ่ายนะ""อืมม ยังคิดไม่ค่อยออกอ่ะ แล้วดาจะกินอะไร""สปาเกตตี้ ร้านเดิม"ปาลิดาอมยิ้มพลางชี้มือไปยังร้านสปาเกตตี้เจ้าประจำที่มาอาทิตย์เว้นอาทิตย์แม้เธอจะพอมีฝีมือในการทำอาหารอยู่บ้าง แต่เพราะความขี้เกียจล้างจาน เธอจึงเลือกออกมาซื้อนอกบ้านหรือร้านอาหารในหมู่บ้านมากกว่า"งั้นผมกินเหมือนดานะ"พศินกวาดสายตามองป้ายเมนูตรงหน้าเร็ว ๆ แล้วหันไปกระซิบบอกหญิงสาวข้างกาย เขาเองก็ไม่ใช่คนเลือกมากเรื่องของกินสักเท

‘มีคนบอกพี่มาว่าหมอดูคนนี้แม่นมาก!’ส่วนเหตุผลรองคือช่วงนั้นงานที่มีอยู่ในมือปิดจ็อบไปจนเกือบหมดแล้ว เจ้านายเลยถือโอกาสพาทุกคนไปพักผ่อนเพื่อชาร์จพลังก่อนจะกลับมาลุยงานใหญ่ที่กำลังจะถาโถมเข้ามาในช่วงไฮซีซันทำให้ทุกคนเพลิดเพลินกับการเที่ยวและช็อปปิ้งซื้อของฝากกันใหญ่ คิดว่ายังมีเวลาอีกเหลือเฟือจึงนั่งกินไอศกรีมกันอย่างสบายใจ หากไม่มีคนหูดีได้ยินประกาศไฟนอลคอลล่ะก็ พวกเธอคงจะได้ซื้อตั๋วกันใหม่ยกแผง“ฮ่า ๆ โทษใครไม่ได้แบบนี้ ต้องโทษที่เห็นแก่กินกัน”ปาลิดาค้อนขวับแต่ก็เถียงไม่ออกว่าที่เขาว่ามันจริง เพราะครั้งนั้นเธอเล่นขนมาทั้งสตรอเบอรี่ ไส้อั่ว แคปหมู น้ำพริกอ่อง เรียกได้ว่าพะรุงพะรังจนแทบไม่มีมือว่างมาลากระเป๋าเสื้อผ้าเลยทีเดียว“ก็แหม…อาหารเหนือมันอร่อยถูกปากนี่นา หนุ่มเหนือก็เช่นกัน”ปาลิดายกเหตุผลเรื่องรสชาติอาหารมาอ้าง ยกเว้นประโยคหลังที่เธอพึมพำเสียงเบาหวิวคล้ายกับต้องการพูดกับตัวเองมากกว่าเพราะได้แค่มองแต่ยังไม่เคยลองแกะชิมทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะหูดีได้ยินมันเข้าโดยบังเอิญ“ผมก็หนุ่มเหนือนะ” พศินโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบบอกแล้วอมยิ้มปาลิดาทำตาโตตกใจ ยกมือขึ้นตะครุบปากตัวเองแน่นแล้วน

"ดา~"พศินสาวเท้าเข้าไปยืนชิดติดริมรั้วแล้วร้องเรียกสาวข้างบ้านที่กำลังหลับปุ๋ยด้วยระดับเสียงที่ไม่ดังแต่ก็ไม่เบาด้วยกลัวหญิงสาวจะสะดุ้งตกใจแต่นอกจากเธอจะสะดุ้งแล้ว เธอยังคงนอนหลับตาพริ้มราวกับไม่รับรู้อะไรเลยอีกด้วย"ขี้เซาขนาดนี้ ยังจะกล้าออกมานอนตรงนี้อีก ผู้หญิงอะไร๊ ... ฮึ"มองเลยไปยังประตูรั้วที่ไร้กุญแจคล้องพศินก็ได้แต่ส่ายหน้าระอาใจ ตั้งท่าจะตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นแต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงรถจักรยานยนต์ของบุรุษไปรษณีย์ที่ขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี“มาส่งพัสดุครับ”"อ้อ! ครับ ๆ เดี๋ยวผมรับแทนให้ครับ"พศินส่งสายตาคาดโทษไปให้คนหลับก่อนจะเป็นคนเดินไปเซ็นรับพัสดุที่หน้าบ้าน และที่ใช้คำว่าแทนก็เพราะมันจ่าหน้ากล่องว่า 'ปาลิดา อาจณรงค์ บ้าน 51' ยังไงล่ะมือหนาเอื้อมไปหมายจะเปิดประตูรั้วของเจ้าของตัวจริง แต่จู่ ๆ เขาก็ชะงักไปเมื่อมีความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวสายตาเป็นประกายวาววับเกเรเหลือบมองคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่องแวบหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังเขตบ้านตัวเองไปพร้อมกับกล่องพัสดุไหน ๆ เธอก็ไม่รู้ว่าของมาแล้ว เขาขอเก็บไว้ก่อนแล้วกัน เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์ หึหึพศินเดิ