Alle Kapitel von แค่คนที่เขาไม่เคยรัก: Kapitel 131 – Kapitel 140

ปาลิดาตาลุกวาว แววตาเป็นประกายจับจ้องที่กล่องสีน้ำตาลอย่างไม่วางตา ขณะที่สองขาเรียวสับรัวเร็ว วิ่งเหยาะ ๆ ตรงมายังประตูบ้านของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าดีอกดีใจในที่สุดของที่เธอรอกว่าครึ่งเดือนก็เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงมือจนได้!จะออเดอร์ผ่านร้านค้าที่เปิดพรีก็กลัวว่าจะไม่ใช่ของแท้ เธอจึงตัดสินใจกดสั่งเองในเว็บ ถึงจะแพงกว่านิดหน่อยและเสี่ยงต่อการโดนภาษีนำเข้า แต่เพื่อแลกกับความสบายใจมือเรียวสอดลอดผ่านซี่รั้วเข้าไปในเขตตัวบ้านพลางแบออกเป็นเชิงว่าขอกล่องพัสดุคืน แต่แทนที่ชายหนุ่มจะยอมคืนให้แก่อย่างที่ควรจะเป็น เขากลับดึงมันหลบพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ปาลิดาค้อนขวับ เพียงเท่านี้ก็พอรู้แล้วว่าอีกฝ่ายคงเจอกับคุณลุงคนส่ง แล้วจงใจรับของหวังจะกลั่นแกล้งเธอ"บอกความจริงมาเลยนะ แอบขโมยมันไปใช่ไหมเนี้ย! ""โหววว คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจ ตื่นมารับพัสดุแทนให้ ยังจะมากล่าวหาว่าเป็นขโมยอีก เสียใจอะ"พศินกระเง้ากระงอด แสร้งทำหน้าน้อยใจที่ถูกกล่าวหา ถึงแม้ว่าเจตนาในการรับของแทนที่แท้จริงนั้นจะดูคลุมเครือจนบอกได้ไม่เต็มปากว่าตกลงแล้วเขา 'หวังดี' หรือ 'ประสงค์ร้าย' กันแน่"ไม่ต้องมาทำหน้าทำตาใส่แบบนั้นเลย ยืนมองจาก

แล้วคิ้วเรียวก็ขมวดกันแน่น ทั้งงุนงงและประหลาดใจในเวลาเดียวกันหลังพบว่าตู้เย็นที่ว่า เต็มไปด้วยผักผลไม้ เนื้อสัตว์ครบครันยิ่งกว่าตู้เย็นที่บ้านเธอเสียอีกแล้วไหนบอกว่าทำกับข้าวไม่เป็น?สีหน้าฉงนของหญิงสาวทำเอาคนมีแผนเกิดอาการเลิ่กลั่ก หรือว่าเขาจะเล่นใหญ่ไป?"ดาจะทำเมนูอะไรอะ" พศินรีบถามเบี่ยงเบนความสนใจก่อนที่เจ้าหล่อนจะเกิดเอะใจอะไรขึ้นมา"คือ... เราก็ทำอาหารไม่ค่อยเก่งนะ ปกติจะทำแค่ไข่ตุ๋น บอสพอทานได้ไหม""ได้ดิ ดาทำอะไรผมก็กินได้หมดแหละ ผมเป็นคนง่าย ๆ"เจ้าของบ้านยิ้มจนตาหยี คนทำอาหารไม่เก่งจึงรู้สึกใจชื้นขึ้นเป็นกอง เพราะมันคือเมนูที่เธอถนัดและมั่นใจที่สุดแล้วเมื่อได้ข้อสรุปแล้วปาลิดาก็เริ่มลงมือเตรียมวัตถุดิบ และเพื่อเพิ่มสีสันให้ดูน่ากินมากขึ้น แครอทและต้นหอมจึงถูกหยิบมาสมทบดวงตากลมโตเหล่มองคนที่ยืนยิ้มอยู่กลางครัวแล้วทำหน้าปูเลี่ยน เพราะอีกฝ่ายเล่นจ้องทุกการกระทำจนเธอประหม่าครั้นจะไล่เจ้าของบ้านให้ไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นก็เกรงใจไม่กล้าพูดอีก"ดาอยากได้อะไรเหรอ""เอ่อ...""อ้อ! จะให้ช่วยหั่นผักใช่ไหม ได้ ๆ เดี๋ยวผมเป็นลูกมือให้เอง"จบคำพศินก็ดึงแครอทออกจากมือเรียว แสร้งทำเป็

ความขัดเขินจากการถูกหยอดรัว ๆ ในห้องครัวเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนบวกกับความมโนเก่งของตัวเอง ปาลิดาจึงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานมื้อเย็น สงบเสงี่ยมกว่าปกติจนเป็นที่ผิดสังเกต"ทานข้าวกับผม มันน่าอึดอัดขนาดนั้นเลยเหรอ""เปล่า ๆ เราไม่ได้อึดอัด"สีหน้าน้อยอกน้อยใจของคนตรงหน้าทำเอาปาลิดาเลิ่กลั่กปฏิเสธเสียงดัง“ก็เห็นเอาแต่มองไข่ตุ๋น ทำไมอะ มันน่ามองกว่าหน้าผมอีกเหรอ”คราวนี้ปาลิดาถึงกับหลุดหัวเราะออกมาพรืดใหญ่ อะไรคือการเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับอาหาร แล้วจะให้เธอตอบว่ายังไง ให้ตอบว่าเขาน่ามองน่ากินกว่าแบบนั้นเหรอ เธอคงถูกมองว่าเป็นผู้หญิงหิวโหยกันพอดี!เสียงหัวเราะของหญิงสาวทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่อนคลายขึ้นในพริบตาพศินฉีกยิ้มกว้าง ดีใจที่สามารถดึงความสนใจจากเธอได้อย่างที่ต้องการ ก่อนจะกุลีกุจอตักไข่ตุ๋นในส่วนพิเศษให้อย่างเอาใจ“ขอบคุณค่ะ”ปาลิดาอ้อมแอ้มตอบเสียงแผ่ว หลุบตาลงมองเจ้าก้อนสีส้มที่แทรกตัวอยู่ในไข่ตุ๋นเนื้อเนียนแล้วพวงแก้มก็เห่อร้อนขึ้นเล็กน้อยก็มันเป็นแครอทที่ถูกตัดแต่งให้มีรูปทรงเป็นหัวใจดวงเล็ก ๆ ซึ่งมีเพียงชิ้นเดียวในถ้วย แล้วไอ้การที่เขายกมันให้เธอแบบนี้คือไม่ได้มีความหมายอะไรแ

"อ๊ะ! อย่าบังสิบอส!""ผมไม่ได้บัง ผมแค่ตัวสูง!""อ๊ายย ถอยไปเลยนะ ไอ้คนนิสัยไม่ดี! ไปอยู่ฝั่งตัวเองสิ""ก็ในจอมันให้เดินนี่ครับบบ"เสียงหัวเราะสลับกับเสียงร้องโวยวายดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ตลอดเพลง จากเดิมที่เป็นการเล่นเกมเพื่อกระชับมิตร กลับกลายเป็นสงครามปั่นประสาทเพื่อหวังแย่งชิงอันดับหนึ่งไปโดยปริยายทว่าผ่านไปได้เพียงสามเพลงเท่านั้น หญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นห้อง ใบหน้าเปียกชื้นชุ่มไปด้วยเหงื่อผินมองชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวร่างกายไปตามท่าทางของตัวละครบนหน้าจอในช่วงสิบวิสุดท้ายของเพลงแล้วทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ"ถอดใจแล้วเหรอครับบ""ก็บอสนั่นแหละก่อกวน!""โอ๊ะ ๆ พบคนแพ้แล้วพาลหนึ่งอัตรา""ชิ! ถึงวันนี้จะแพ้ แต่เดี๋ยววันหน้าเราก็ชนะ รักษาตำแหน่งไว้ให้ดี ๆ แล้วกัน!""ก็มาดิคร้าบบบบ ฮ่า ๆ เดี๋ยวเปิดเครื่องรอทุกวันเลย"พศินท้าทายแล้วยักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างทะเล้นขี้เล่น อืมม นอกจากเจ้าหมาจอมซนกับกล่องพัสดุ ดูท่าว่าเขาจะค้นพบวิธีหลอกล่อหญิงสาวให้แวะเวียนมาบ้านนี้บ่อย ๆ เพิ่มอีกหนึ่งวิธีแล้วสิไม่เสียแรงที่หอบหิ้วมาด้วย หึหึดวงตากลมโตหลุบลงมองตัวเลขที่มุมล่างขวาของหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาแล้วเ

ริมฝีปากบางเม้มแน่น มองรองเท้าส้นสูงสีแดงที่ถอดวางอยู่ข้างรองเท้าผ้าใบราคาแพงแล้วใจดวงน้อยก็กระตุกไหว หน้าม่อยลงไปถนัดตาถึงว่าสิ...เจ้าคูเป้ถึงได้หิวจนทนไม่ไหว วิ่งโร่ไปหาเธอถึงบ้านนู้น ก็เพราะเจ้านายมันยุ่งอยู่นี่เอง"ลักเอาไปเลี้ยงแทนเลยดีไหมนะ"ปาลิดากระเซ้าเย้าแหย่ เขย่าก้อนขนสีขาวในอ้อมแขนเบา ๆ ก่อนจะจับมันยัดใส่กรง ตรวจเช็กทีละมุมว่าทุกอย่างลงล็อกแน่นหนาดีแล้วค่อยถอยออกจากบ้านไปอย่างเงียบ ๆทว่าในจังหวะที่ดึงประตูรั้วใหญ่ปิดให้ สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปมองรองเท้าส้นสูงของแขกขาจรอีกครั้งเห็นแค่รองเท้าก็รู้แล้วว่าเจ้าของที่สวมใส่คงรวยและสวยเอาเรื่อง เพราะดีไซน์ที่เป็นเอกลักษณ์แม้ไม่อ่านป้ายยี่ห้อ เธอก็จำได้อย่างแม่นยำว่าแบรนด์นี้ราคาเริ่มต้นอยู่ที่หลักหมื่นกลาง ๆ"จะบ้าเหรอบอส! คิกคิก วันสำคัญของเราทั้งทีนะ ใจร้ายอ่าาาา"เสียงหัวเราะคิกคักดังแว่วออกมาจากตัวบ้านดึงให้สายตาเบนขึ้นไปมองผ้าม่านโปร่งแสงชั้นในปรากฏเงาวูบไหวสองเงาในอิริยาบถที่กำลังไล่ทุบตีหยอกล้อ เงาหนึ่งสูงใหญ่นั่นคงจะเป็นเจ้าบ้าน ส่วนอีกเงาที่ดูเล็กอ้อนแอ้นนั่นก็คงเป็นเจ้าของเสียงหัวเราะเมื่อกี้สินะ"แฟนเหรอ? อืม ส