Alle Kapitel von แค่คนที่เขาไม่เคยรัก: Kapitel 141 – Kapitel 150

"ไอ้กุ้ง!!"ปาลิดาแผดเสียงใส่ มือเรียวฟาดเข้าที่ท่อนขาของเพื่อนอย่างแรงเป็นการตอบโต้ก่อนคลานกลับขึ้นมานั่งที่เดิมด้วยหน้าหงิกงอยิ่งอีกฝ่ายระเบิดเสียงหัวเราะราวกับขบขันหนักหนา ใบหน้าหวานก็ยิ่งง้ำงอมากกว่าเก่า"ฮ่า ๆ แต่ยังไงคำตอบของฉันก็ยังเป็นคำเดิมนะ คือแกควรถามเว้ย!" ปาลิดาเงียบเสียงไปชั่วครู่ ความสับสนลังเลฉายชัดบนแววตา ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากรู้นะ เธออยากรู้ อยากรู้มากเลยแหละ!แต่อีกใจเธอก็กลัว...กลัวคำตอบจะออกมาว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนของเขาจริง ๆ ซึ่งหากมันเป็นอย่างนั้นเธอคงจะรู้สึกแย่กับตัวเองมาก ๆ ที่หลวมตัวไปชื่นชอบแฟนชาวบ้าน แถมยังคิดไกลไปถึงไหนต่อไหนอีก"ถ้าแกไม่อยากถาม แกก็ลองสังเกตดูสิว่าเวลาอยู่ด้วยกัน เขาทำตัวเหมือนพวกมีแฟนแล้วหรือเปล่า คิดออกแล้วบอกฉันด้วยนะ ขอไปไถเล่นอีกสักรอบก่อน"จากนั้นกาญจน์เกล้าก็หอบเอากระดานติดล้อออกไปโลดแล่นบนเลนสีฟ้าร่วมกับผู้คนอีกจำนวนหนึ่งที่มาด้วยจุดประสงค์เดียวกันอย่างสนุกสนาน ทิ้งให้เพื่อนสาวได้มีเวลานึกทบทวนอะไรบางอย่างตามลำพังปาลิดาหลุบตาลงมองหน้าต่างช่องแชทที่เปิดค้างไว้แล้วคิดตามคำแนะนำของเพื่อนไปด้วยแม้ไม่เคยได้จับโทรศัพท์ของเขา แต่เท

"ดา!! ดาได้ยินผมไหม!!"มือหนาระดมกดโทรหาหญิงสาวเป็นการใหญ่ ปากก็ร้องตะโกนเรียกไปด้วย แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก คล้ายกับอีกฝ่ายตกใจจนขวัญกระเจิงไปหมดแล้วเมื่อติดต่อสาวข้างบ้านไม่ได้พศินจึงเปลี่ยนหมายเลขปลายทางเป็นป้อมยามที่อยู่หน้าหมู่บ้านแทนทว่าสัญญาณตอบรับกลับขาดหาย ชี้ชัดว่าอีกฝั่งคงเผลอวางสายไม่สนิทอีกแล้ว"แม่งเอ้ย! เอาไงดีวะ!"พศินสบถออกมาอย่างสุดกลั้น ห่วงหญิงสาวก็ห่วง แต่ถ้าเขาวิ่งลงไปเคาะประตูด้านล่างในตอนนี้ เธอจะยอมเปิดประตูให้ไหมนะ แต่ถ้าไม่ได้รับการตอบรับในคืนนี้เขาก็คงนอนไม่หลับอีกเช่นกันคนที่อยากข้ามไปบ้านนู้นใจจะขาดเดินวนไปมาเป็นหนูติดจั่น สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าถูกบุกรุกเองเสียอีกพลันความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อมองเห็นเงาวูบไหวผ่านผ้าม่านของห้องนอนที่อยู่ในระดับเดียวกัน"เอาวะ! อย่างมากก็แค่ขาหัก!"พศินสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนหย่อนขาออกไปด้านนอก อาศัยความแข็งแรงของร่างกายที่ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ ปีนป่ายไปตามกิ่งไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาไปไกลจนเกือบถึงห้องนอนหญิงสาวแม้จะใจสั่นบ้างในตอนที่เผลอก้มลงมองด้านล่าง แต่สุดท้ายเท้าใหญ่ก

"เมื่อเย็นหายไปไหนมาครับ ทำไมไลน์ไปก็อ่านแล้วไม่ตอบ"เพราะไม่อยากให้ห้องเงียบจนเกินไป พศินจึงเป็นฝ่ายเปิดปากชวนคุยก่อน"อ่า ไป ...ไปหาเพื่อนมา"อ้อมแอ้มตอบเสียงแผ่ว ช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าคมคายที่พยักหน้ารับรู้แล้วปาลิดาก็หลุบตาลงมองมือที่สอดประสานกันบนหน้าตักด้วยความประหม่าถามหรือไม่ถามดีนะ!?"เอ่อ...""ครับ?""บะ..บอสมาหาเราได้ยังไงอะ""อ้อ! ปีนต้นไม้มา""หะ! ปีนต้นไม้?""อื้อ ก็กลัวลงไปเคาะประตูแล้วดาไม่ยอมเปิด ผมเรียกดาตั้งนานก็ไม่มีคนขาน กลัวตกใจจนเป็นลมก็เลยปีนข้ามมา เพราะถ้าไม่ได้เห็นว่าดาโอเค ผมก็คงนอนไม่ได้อีกอะแหละ"ใบหน้านวลแดงก่ำขึ้นมาทันที อดมโนไปไกลไม่ได้ว่าชายหนุ่มห่วงใยเธอเกินกว่าคำว่า 'เพื่อนบ้าน' เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายของคนมอง"แต่ดู ๆ แล้วดาคงจะตกใจมาก งั้น...."พศินย้ายไปนอนพิงหัวเตียงอย่างถือวิสาสะพลางยืนมือให้หญิงสาวนำไปใช้เป็นหลักประกันได้เต็มที่ว่าเขาจะไม่ลุกหนีออกไปก่อนตามสัญญา"มานอนเถอะ เดี๋ยวคืนนี้ผมเฝ้าเอง"ไม่พูดเปล่า มือหนายังตบลงบนฟูกนุ่มสองสามทีพร้อมช้อนสายตาขึ้นมองอย่างเชิญชวน ทำเอาเจ้าของบ้านถึงกับหน้าแดงก่ำ อยากจะมุดเข้าผ้าห่มแทนการล้มต

คล้ายกับมีกระแสไฟแล่นผ่านร่างของคนทั้งคู่ แม้จะเป็นเพียงสัมผัสน้อยนิดและแสนบางเบา ทว่ามันกลับส่งผลมหาศาลต่อการเปลี่ยนแปลงของกายแกร่ง "ดาชอบผมไหม"พศินกดปลายจมูกลงกว่าเดิมพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบสะท้อนความปรารถนาร้อนแรงออกมาอย่างลืมตัวสะกดให้ปาลิดาขานรับ เผลอคายความในใจออกไปอย่างไม่รู้ตัว"อะ...อื้อ ชอบ""ผมก็ชอบดา"คำสารภาพที่มาอย่างกะทันหันทำเอาหญิงสาวหน้าเหลอหลา นอนกะพริบตาปริบ ๆ สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะแต่นั่นกลับดึงดูดให้คนมองรู้สึกมันเขี้ยวจนอดใจไม่ไหว ทำตามใจคิดด้วยการประทับริมฝีปากลงบนปากนุ่มที่อ้าเผยอนั่น"อื้ออ"ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนเกือบเท่าไข่ห่านกลอกกลิ้งไปมา ร้องครางอู้อี้ในลำคอเมื่อถูกสัมผัสวาบหวามจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวมือเรียวเลื่อนขึ้นบีบบ่ากว้างหมายจะผลักไส แต่มันกลับกลายเป็นการจิกรั้ง เหนี่ยวให้เขาเคลื่อนตัวลงมาทาบทับเธอแทน“บะ..บอส อา”เสียงร้องครางประท้วงดังอยู่เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็อ่อนระทวย หลงเคลิ้มแล้วโอนอ่อนผ่อนตาม เปิดปากรับสัมผัสนุ่มนวลของชายหนุ่มด้วยความเต็มใจเสียงคลุมเครือดังเคล้าคลอไปกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ สองร่างบ

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานขณะสูดเอากลิ่นหอมกรุ่นของมันเข้าปอด"ว่ากันว่าอย่าให้คนหิวสั่งข้าว ตอนทำนี่ก็ไม่ต่างนะ"ปาลิดาส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วจัดการท้องที่ส่งเสียงร้องงอแงให้เงียบลงด้วยการลงมือตักของทอดสีเหลืองทองมาโปะลงบนข้าวคำโตแล้วส่งมันเข้าปากเธอเป็นพวกเน้นกับมากกว่า ข้าวจึงตักแค่ทัพพีครึ่งแต่ไข่เจียวที่วางประดับอยู่ด้านบนนั้นใช้วัตถุดิบหลักถึงสองฟอง!มือเรียวตักของอร่อยเข้าปากคำแล้วคำเล่า กะพริบตาไม่กี่ทีจานก็ว่างเปล่าไม่มีข้าวหลงเหลือสักเม็ด สายตาแวววับหลุบมองผลงานแล้วยิ้ม ปลื้มปริ่มสุด ๆ"คนอะไรสวยก็สวย ทำกับข้าวก็อร่อย! แต่งเข้าบ้านใครก็ไม่อายแล้ว คิกคิก"คนฝันเฟื่องหัวเราะคิกคักชอบใจ เพราะเป็นบ้านของตัวเอง ปาลิดาจึงวางจานทิ้งไว้ในซิงค์ล้างจานแล้วเตรียมจะรื้อตู้เย็นหาผลไม้กินตบท้ายล้างปาก ทว่าเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นดึงความสนใจเสียก่อนออดดด~"เอ้ะ! พัสดุก็มาครบแล้วนี่นา"คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความฉงน ในหัวก็นึกทบทวนไปด้วยว่าเผลอไปสั่งพรีออเดอร์จากที่ไหนมาอีก เพราะแต่ละร้านมักกินเวลารอคอยยาวนานกว่าครึ่งเดือน ส่วนมากจึงรอจนลืมปาลิดากึ่งวิ่งกึ่งเดินไปรูดผ้าม่าน ก่อนจะผงะตกใจเมื่อสบเ