Alle Kapitel von เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Kapitel 81 – Kapitel 90

“แค่กๆ” วรรณนรีสำลักน้ำรักของเขาจนหน้าแดง หยาดน้ำใสที่บอกไม่ถูกว่าน้ำมูกหรือน้ำอะไรไหลออกทางปากและจมูก แม้กระทั่งน้ำตาก็ซึมออกมาเช่นกัน ความเปียกชื้นบนใบหน้า แม้ไม่ต้องมองกระจก ก็พอจะเดาออกว่าเลอะเทอะไม่น่ามองทว่าเป็นลุคคาที่ให้เธอทำแบบนี้เอง...หากเป็นเมื่อก่อนเธอก็คงอาย รีบหลบหน้าหลบตา ไม่กล้าให้เขาเห็นทว่าตอนนี้กลับไม่ได้เหนียมอายเช่นนั้น เธอมองหาทิชชู่ทันที ดึงออกมาเช็ดหน้าตัวเองเงียบๆขณะที่ลุคคาเปิดลิ้นชัก หยิบห่อบางอย่างออกมาเสียงฉีกดังแคว่กเบาๆ ดึงความสนใจของวรรณนรีให้เหลือบไปมอง ทันเห็นเขาสวมถุงยางพอดี“นอนลง”เสียงแหบทุ้มออกคำสั่งวรรณนรีเม้มปากแน่น ลังเลเสี้ยวอึดใจ ก็เอนกายลงนอน หายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างชัดเจนแรงกดบนที่นอนสะเทือนถึงหัวใจคนรอริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ขณะชายกระโปรงถูกรูดขึ้น อุ้งมือหนาลากรอยร้อนขึ้นมาขาอ่อน เกี่ยวขอบซับในผืนบางลงไป ความรู้สึกโหวงหวิวมาเยือน ทว่าไม่กี่ลมหายใจต่อมาก็ถูกเติมเต็มจนอึดอัด“อะอ๊า...”กายสาวสั่นระริก ตอดรัดสิ่งแปลกปลอมที่ล่วงล้ำเข้ามาถี่ยิกเลือดลมพลุ่งพล่าน เดือดร

“จะไปไหน” “หือ” “แต่งตัว จะออกไปข้างนอกเหรอ” “ค่ะ นัดเพื่อนดูหนัง ไปด้วยกันไหม” วรรณนรีหันกลับไปมองหลังใส่ต่างหูมุกสีขาวที่ได้รับเป็นของขวัญจากคุณเจียง ลูกค้าที่เคยทำงานร่วมกันก่อนหน้านี้ “ตอนนี้เนี่ยนะ” “อื้ม ไปไหม ถ้าไปเดี๋ยว-” “ไม่ล่ะ ไปเถอะ” “...เดี๋ยวจะเลื่อนเวลาออกไป” วรรณนรีเอ่ยต่อเบาๆ แบบที่เขาไม่ได้ยิน ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด นึกแล้วว่าต้องปฏิเสธ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา ไม่ใช่ความลับต่อคนภายนอก แต่เป็นความลับในบริษัทนอกจากเพื่อนเขาบางคนที่รู้เรื่องระหว่างพวกเธอ ก็แทบไม่มีใครที่รู้อีกเลย ขนาดเพื่อนของเธอ เธอก็ไม่กล้าบอก กลัวว่าจะกระทบต่อการทำงานติ๊ง!~“ใครอะ แฟนเหรอ”เสียงทักท้วงของพิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็นเมื่อเห็นวรรณนรีก้มหน้าตอบแชตหลังจากเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นไม่นาน“เอ่อ อืม...”ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารพิมพ์ชนกสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายก่อนจะถามต่อ“ใช่คนที่มาที่หอตอนนั้นปะ”“ฮะ?”วรรณนรีละสายตาจากโทรศัพท์มองสบตาคนถามทันที“ใช่หัวหน้าคนที่เจอใ

ไฟในฮอลล์ค่อยๆ ดับลง โลโก้แบรนด์ปรากฏบนจอขนาดใหญ่ เสียงดนตรีท่อนแรกดังขึ้น ...ภาพโฆษณาที่เธอเคยเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้องตัดต่อ ถูกฉายต่อหน้าผู้คนมากมายเป็นครั้งแรกวรรณนรียืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ทั้งตื่นเต้น ทั้งรอคอยปฏิกิริยาตอบสนองจากผู้คนรอบข้างหนังโฆษณาทั้งสิบสองเรื่อง ถูกหยิบเอาไฮไลต์ของแต่ละชิ้นงานมาตัดต่อรวมกัน สร้างเป็นคลิปเปิดตัวผลิตภัณฑ์ ถ่ายทอดภาพรวมของคอลเลคชั่น ก่อนจะแยกเล่าเรื่องราวของแต่ละราศีในเวอร์ชั่นเต็มต่อไปหลังคลิปเปิดตัวจบลง เสียงกระซิบเบาๆ ก็ดังขึ้นรอบฮอลล์ บางคนโน้มตัวเข้าหาคนข้างๆ บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพ ตามมาด้วยเสียงปรบมือที่ค่อยๆ ดังขึ้นร่างบางในชุดราตรีสีเงินหรูหรา พิชญา หรือพิชชี่ ซีอีโอสาวแห่งเบอร์รี่ดอลล์ก้าวออกมาเบื้องหน้า กล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงานอย่างเป็นกันเอง ทำให้บรรยากาศภายในงานเลี้ยงมีความครึกครื้น ไม่ตึงเครียดจนเกินไปผู้บริหารและคนสำคัญในวงการต่างๆ พากันตบเท้าเข้าไปถ่ายรูปกับแม่งานอย่างพิชญา...วรรณนรียืนสังเกตการณ์อยู่รอบนอกเงียบๆ ไม่อวดอ้าง ไม่มีความตะขิดตะขวงใจ ในแววตามีแต่ความปลื้มปริ่มยินดีที่ผลงานประสบความสำเร็จ“คุณวรรณนรีใช่ไหมครั

วรรณนรี : ฉันพาทุกคนมาเลี้ยงฉลองตำแหน่งใหม่ อยู่ที่ร้าน มาดื่มด้วยกันไหมคะ แชร์โลเคชั่นให้แล้ว ปากบอกไม่แคร์ แต่เผลอหน่อยก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาแอบเปิดแชตดู อยากรู้ว่าเขาตอบกลับมาว่ายังไง ทว่า... แชตดันหนักขวา เขาไม่ตอบเธอเลย เย็นชาชะมัด วรรณนรีเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้เหมือนกัน เสียงหัวเราะรอบโต๊ะดังต่อเนื่อง แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง “ไม่เป็นไรหรอก เขาอาจจะไม่ว่าง ...บางทีอาจจะไม่สะดวก” เธอพึมพำกับตัวเอง อีกอย่างแค่งานเลี้ยงฉลองตำแหน่งเล็กๆ คนระดับเขาคงไม่สนใจ โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครืด หัวใจเธอกระตุกวูบ แต่พอหยิบขึ้นมาดูกลับเป็นเพียงข้อความจากไลน์กลุ่ม “หึ...” วรรณนรีแค่นเสียงในลำคอ หัวเราะเยาะตัวเอง ...น่าสมเพชจริงๆ เธอคว่ำหน้าจอลงบนโต๊ะ คราวนี้ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่เช็กโทรศัพท์อีก “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” “ไม่เป็นไรจ้ะ ทางผ่านอยู่แล้ว วันนี้ขอบคุณมากนะ ต่อไปก็ฝากเนื้อฝากตัวด้

หลังจากนั้นไม่กี่นาที วรรณนรีถูกเรียกพบ ท่ามกลางความอยากรู้อยากเห็นของพนักงาน ต่างก็คาดเดากันว่าเกี่ยวกับเรื่องที่มีแฟนมาหาในที่ทำงาน อย่างที่รู้กันว่าลุคคาเป็นคนที่เนี้ยบมาก จริงจังกับงาน ย่อมไม่พอใจถ้ามีคนเอาเวลางานมาใช้กับเรื่องส่วนตัว “ผู้อำนวยการ เรียกฉันมา มีอะไรเหรอคะ” ทว่าวรรณนรีไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างนอกลืออะไรกัน แถมอานนท์มาพบเธอด้วยความบริสุทธิ์ใจ ยิ่งไม่ระแคะระคายเข้าไปใหญ่ “ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง” “ก็ดีค่ะ มีอะไรจะสั่งเพิ่มเหรอคะ” “ไม่มี” “งั้น...” วรรณนรีเลิกคิ้วมองใบหน้าเคร่งเครียดของเขาอย่างไม่เข้าใจ ปกติเขาจะเรียกเธอเข้าพบก็เพราะมีงานจะมอบหมาย ทว่าครั้งนี้เขากลับบอกว่า ‘ไม่มี’ หน้าตาเฉย “...ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ ฉันขอกลับไปทำงาน” “เดี๋ยว” “คะ” “วันนี้ใครมาหา” “หือ” เธอชะงัก กะพริบตาปริบๆ ในหัวก็นึกทบทวนไปด้วยว่ามีใครมาพบเธอที่ห้องบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะมีใครที่ทำให้ลุคคาสนใจได้เลย “