Alle Kapitel von เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Kapitel 91 – Kapitel 100

ภายในห้องประชุม ทีมเดิมของวรรณนรีนั่งอยู่กันครบ เพิ่มเติมคือ ‘อานนท์’ ลูกค้าที่เป็นประเด็นกันอยู่ตอนนี้ “เธอมาทำไม” น้ำเสียงแหลมเหวี่ยงของญาดาดังขึ้นทันที ไม่พอใจที่เห็นวรรณนรีปรากฏตัวขึ้นพร้อมหัวหน้าทีมอย่างริกะ “ญาดาพูดให้มันดีๆ หน่อย ตอนนี้วรรณนรีเป็นผู้จัดการแล้วนะ” จิราพรปรามญาดาพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจออกมาทันที ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ไม่คิดจะอธิบาย หรือขอโทษเลยแม้แต่น้อย“ฉันชวนมาเองแหละ สวัสดีค่ะคุณอานนท์ มานานหรือยังคะ”“เพิ่งมาถึงน่ะครับ ไม่ได้รอนานอะไร” ตอบริกะเสร็จก็หันไปพยักหน้าทักทายวรรณนรีเงียบๆ“เรามาเริ่มกันเลย”ริกะดึงเก้าอี้ที่หัวโต๊ะออกนั่ง ส่วนวรรณนรีเดินมานั่งเก้าอี้ตัวถัดจากอานนท์“เรื่องงานของคุณอานนท์ ทางเราได้ให้จิราพรรับผิดชอบแทนแล้ว ส่งสำเนาไปแล้วใช่ไหมจิราพร”“ส่งแล้วค่ะ”“คุณอานนท์ได้ดูหรือยังคะ” ริกะหันกลับมาทางอานนท์ที่กำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับวรรณนรี“ครับ ดูคร่าวๆ แล้ว ก็ค่อนข้างดี แต่เหมือนงานจะเผาไปหน่อย”“ขอโทษค่ะ ถ้าคุณมีอะไรให้แก้ตรงไหนก็บอกได้เลยนะคะ” จิราพรรีบออกตัว ยอมรับข

“นี่มันอะไรน่ะ” เสียงของญาดาดังขึ้นในห้องทำงาน เธอหยิบ ซองขาว บนโต๊ะขึ้นมา พลิกดูด้านหน้า ด้านหลัง ก่อนจะฉีกเปิดอย่างไม่อ่อนโยน มือที่เคยแต่งเล็บสวยสั่นระริกเมื่อสายตากวาดผ่านข้อความด้านใน “จดหมายเลิกจ้าง?”เธอหัวเราะออกมาแห้งๆ ในลำคอ ไม่อยากเชื่อว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง กระดาษในมือถูกขยำแน่น ตอนนั้นก็เริ่มตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนร่วมงานแล้ว“บ้าไปแล้ว นี่มันบ้าอะไรเนี่ย”ญาดาลุกพรวดจากเก้าอี้ เสียงมันครูดกับพื้นดังลั่น เธอเดินวนไปมาด้วยอารมณ์เดือดพล่าน ก่อนจะปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะตกกระจายเสียงดังโครม ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที ทว่าญาดาที่โดนความโกรธครอบงำจนหน้ามืดตามัว ไม่สนสายตาใครทั้งนั้นไม่เพียงทำลายข้าวของ แต่กลับเดินไปที่โต๊ะทำงานของหัวหน้า ‘ริกะ’ริกะเพิ่งจะมาถึงก่อนญาดาได้ไม่นาน นั่งเก้าอี้ยังไม่ทันอุ่น ญาดาก็มาถึงแล้วหยิบซองขาวขึ้นมา จากนั้นก็อย่างที่เห็น“ญาดา อะไรของเธอ”“อะไรงั้นเหรอ ฉันต่างหากที่ต้องถามว่านี่มันอะไร”พลั่ก!ซองขาวกระแทกลงบนโต๊ะของหัวหน้าอย่างริกะ ริกะเลื่อนสายตามองตาม ไม่บุ่มบ่ามเคลื่อนไหว สายตาครุ

ภายในคลับสุดหรู ห้อง VIP ถูกจองเอาไว้สำหรับแขกคนสำคัญ เสียงเพลงคลาสสิกดังคลอทั่วบริเวณ เพียงแต่เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง เพลงที่เปิดกลับแตกต่างไปอย่างชัดเจน เบสหนักอึ้งดังเร้าอารมณ์ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทซางเหมยฯ ต่างปล่อยจอยกันเต็มที่ เสื้อสูทหลายตัวพาดไว้กับพนักโซฟา ความมืดสลัวทำให้ยากจะแยกออกว่าตัวไหนเป็นของใคร ทว่าเวลานี้ไม่มีใครมานั่งจำสูทราคาแพงของตัวเอง ทุกคนสนใจกับความสนุกตรงหน้า ยกแก้วขึ้นชน พลางโยกตัวไปตามเสียงดนตรีมันๆ นอกจากผู้บริหารแล้ว ยังมีพีอาร์สาวสวยเกือบครึ่งโหล คอยให้บริหารแบบไม่มีขาดตกบกพร่อง ยิ่งส่งให้บรรยากาศภายในห้องนี้ครึกครื้น มีชีวิตชีวา และมัวเมาใจคน วรรณนรีไม่ใช่ผู้น้อยเพียงคนเดียว ยังมีผู้ช่วย และลูกน้องคนสนิทของเหล่าผู้บริหารอีกจำนวนหนึ่งที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย เริ่มแรกก็สงบเสงี่ยมกันดี แต่พอเหล้าเข้าปาก อารมณ์เริ่มกรึ่มๆ คำว่าเจ้านายกับลูกน้องก็เริ่มเจือจางลง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ทุกคนก็รู้ขอบเขต ซ้ำยังไม่ลืมจุดประสงค์ของการมาสังสรรค์กันในคืนนี้ “ประธานมาแล้ว”

ขนกายอ่อนลุกชูชันทั่วร่าง ความคับแน่นเบียดดันกึ่งกลางลำตัว เรียวขาขาวเนียนจำต้องอ้ากว้าง เปิดรับสิ่งที่ปะทะเข้ามา “อึก ร้อนมาก” เสียงทุ้มพึมพำ ฝ่ามือหนากดลงข้างไหล่บาง สะโพกยึดติดช่องล่าง จ่อค้างนิ่ง แรงโอบรัดที่ทั้งเสียวซ่านและถี่กระชั้น ทำกายหนุ่มสะท้านวาบ แรงปรารถนาพลุ่งพล่านราวกับระลอกคลื่นสะท้อนไปมาทั่วทั้งร่าง ทว่าการฝืนเข้ามาทั้งที่ยังไม่ได้เตรียมตัว ทำให้เกิดความฝืดเคืองรุนแรง คนใต้ร่างร้องเสียงแหลม ลมหายใจระทดระทวย ท่าทางเจ็บปวดทรมาน ยอมรับว่าเขาต้านทานกลิ่นอายเย้ายวนตรงหน้าไม่ไหว สอดใส่แก่นกายเข้าไปด้วยอารมณ์คึกคะนอง ทำให้คนตรงหน้าต้องเจ็บ ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าที่พยายามซุกหาผิวเตียงอย่างพยายามหนีความเจ็บปวด โน้มลงไปแตะริมฝีปากบางที่กำลังสั่นระริก แตะไล้แผ่วเบา... ค่อยๆ ขบเม้ม เล็มเลียทีละน้อย ร่างบางไม่ได้ต่อต้าน แต่กลับอยู่นิ่งๆ ให้เขาเล้าโลม ไม่นานริมฝีปากบางก็ขยับตอบ แลกจูบกับเขาด้วยอารมณ์รักใคร่ ลุ่มหลง ช่องทางรักที่เคยแน่น

วรรณนรีเพิ่งเดินมาถึงห้องประชุมที่นัดเอาไว้ ข้อความจากเลขาของลุคคาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือคเชนทร์ : มาที่ห้องผู้อำนวยการสถานที่ถูกเปลี่ยนกะทันหัน วรรณนรียืนนิ่ง ก่อนถอนหายใจ เปลี่ยนทิศทางไปตามที่ข้อความแจ้งมาณ ห้องผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุดก่อนจะเคาะประตูและก้าวเข้าไป ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงเกรดพรีเมียม ต่างไปจากทุกครั้งเป็นความแปลกประหลาดที่ไม่คุ้นชินเอาเสียเลยลุคคานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีหญิงสาวสวยสง่าคนนั้นนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก“มาแล้วเหรอ” ลุคคาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร “วรรณนรี นี่คือคุณจีน่าว่าที่ซีอีโอคนใหม่ จะเข้ามาดูแลโปรเจกต์ร่วมกับเรา และอาจจะขึ้นมาคุมบังเหียนที่นี่ในอนาคต”เธอจำต้องยกมือไหว้ผู้หญิงคนนั้นตามมารยาท แต่สิ่งที่ทำให้ใจสั่นไหวคือประโยคถัดมาของเขา“คุณจีน่า นี่คือลูกน้องผม ค่อนข้างมีความสามารถ ถ้าต้องการอะไรเรียกใช้เธอได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”คำว่า ‘ลูกน้อง’ และ ‘เรียกใช้ได้เลย’ ช่างห่างเหินจนน่าใจหาย ความรู้สึกเหมือนโดนทิ้งขว้างเกาะกุมทั้งหัวใจลุคคาพูดเหม