All Chapters of เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“ดูเหมือนเพื่อนคุณจะมีเรื่องอยากคุยหรือเปล่า ยังมองพวกเราอยู่เลย” “หืม” วรรณนรีส่งสายตา ลุคคามองตาม แต่พอสบสายตากับโมรินทร์ เธอก็หมุนตัวเดินกลับไปทางโต๊ะตัวเองทันที “ไม่หรอกมั้ง” ลุคคาหันกลับมาบอกกับวรรณนรี ท่าทางไม่ใส่ใจ “รีบสั่งอาหารเถอะ ยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่เหรอ” “อืม” วรรณนรีดึงความสนใจกลับมาที่เมนู แม้จะเป็นร้านหรูแต่อาหารก็ไม่ต่างจากร้านทั่วไป ทว่าหน้าตาในรูปกลับดูอลังการ ดึงดูด น่าทานเป็นพิเศษ “กุ้งเผากับน้ำพริกเจ็ดอย่างนี่คือ ได้น้ำพริกเจ็ดแบบเลยเหรอ” “ใช่ อร่อยนะ สั่งมาสิ” วรรณนรีพยักหน้า หันไปหาพนักงานที่ยืนรออยู่ สั่งที่อยากกินไปหลายอย่าง พอสั่งเสร็จถึงรู้สึกตัว หันมายิ้มเจื่อนกับลุคคา “เอ่อ ถ้ากินไม่หมดนี่มีปรับไหมคะ” “หึ ปรับแน่นอน โทษฐานที่ไม่รู้จักประเมินตัวเอง” “ใจร้าย” วรรณนรีหน้ามุ่ยใส่ลุคคา ฟังทีแรกก็แอบตกใจ แต่พอฟังจนจบ คนที่จะปรับเธอไม่ใช่ร้านแต่เป็นเขาต่างหาก ถึงจะรู้ว่าพูดเล่น แต่ก็อดทำท่าทางแง่งอนใส่ไ

“ยินดีด้วยนะวรรณนรี” “ยินดีด้วย โปรเจกต์ใหญ่เลยนะนั่น สิ้นปี โบนัสต้องเยอะแน่ๆ” “ฮ่าๆ ขอบคุณค่ะ ถ้าได้โบนัสจริงๆ ฉันจะเลี้ยงทุกคนเลย” “ได้แน่นอน” ริกะกับจิราพรเอิ๊กอ๊ากแต่เช้าเมื่อเห็นวรรณนรี ทั้งสามคนบังเอิญเจอกันที่ทางเข้าลิฟต์พอดี ภายนอกวรรณนรียิ้มสดใส คุยโต้ตอบเพื่อนร่วมงานที่มาร่วมแสดงความยินดีกับโปรเจกต์ใหม่เป็นระยะ ทว่าภายในกลับมีเรื่องกังวลที่หลายคนดูไม่ออก ลุคคา... ยังไม่กลับบ้าน เธอรู้ว่าเขาไปงานวันเกิดพี่ชายของเพื่อน ไม่ได้บอกว่าจะกลับเมื่อไหร่ แต่ที่ทำให้วรรณนรีร้อนใจคือโทรหาเขาไม่รับ แถมแชตก็ไม่อ่านอีก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า จนกระทั่งเที่ยงวัน เขาถึงยอมติดต่อมา บอกว่ากำลังขับรถกลับ จากนั้นก็เงียบไปเลย “วรรณนรี” “คะ?” “ว่าไงจ๊ะ รับมือไหวไหม” ริกะถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม เป็นการประชุมในทีม AE เพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น และแชร์งานที่แต่ละคนรับผิดชอบอยู่

“เดี๋ยวตามไปคุยที่ห้อง” เพิ่งจะออกจากห้องประชุมไม่ถึงสองก้าว ลุคคาที่รั้งอยู่ท้ายแถวสุดก็เอ่ยกับวรรณนรีที่เดินออกมาเป็นคนสุดท้าย เพราะมีตำแหน่งเล็กสุด จึงต้องให้ผู้ใหญ่เดินนำไปก่อน คเชนทร์ออกมาไล่เลี่ยกับวรรณนรี ทันได้ยินคำพูดของลุคคา แต่พอจะเดาออกว่าเขาไม่ได้พูดกับตน จึงเดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ “ค่ะ” วรรณนรีพยักหน้ารับ เก็บอาการ ไม่เผยพิรุธใดๆ ทั้งสิ้น เดินตามหลังลุคคาต้อยๆ กระทั่งประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟปิดลง แรงกดดันที่แบกรับมาก็พลันคลายออกทันที “ขอบคุณนะคะ” วรรณนรีโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงลิงโลด กำลังจะพุ่งเข้าไปหาเขา ทว่า... “ระวังหน่อย” “อึก” เสียงเย็นเยียบของลุคคาเบรกฝีเท้าเธอเอาไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง วางอารมณ์ไม่ถูกชั่วขณะ ต่อเมื่อโดยสายตาเข้มงวดของเขากดดัน เธอจึงก้มหน้าลง พูดด้วยน้ำเสียงสำรวม “ขอโทษค่ะ ฉันดีใจมากเกินไป” “รายชื่อคนที่น่าสนใจ ส่งให้แล้ว” เสียงแจ้งเตือนอีเมลในโทรศ

“ดอกไม้พวกนี้...” เสียงผู้กำกับที่เพิ่งกลับจากกินมื้อเที่ยงมาดังขึ้น กวาดตามองดอกไม้ที่เมื่อตอนเช้ายังไม่มี แต่ว่าตอนนี้กลับถูกจัดเรียง ตกแต่งฉากเรียบร้อย พร้อมสำหรับการถ่ายทำ “คุณวรรณนรีเป็นคนจัดการค่ะ” “งั้นเหรอ” “ค่ะ” ผู้กำกับพยักหน้ารับฟังเงียบๆ ก่อนจะเรียกทุกคนให้เริ่มงาน ขณะเดียวกัน... วรรณนรีต้องการที่จะขอบคุณอานนท์ ที่ช่วยเป็นธุระเรื่องดอกไม้ประกอบฉากให้ จึงพาเขามาเลี้ยงข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารกันสองคนตอนที่โทรหาเขา เธอเองก็กังวลอยู่มากเหมือนกัน ทั้งกลัวว่าอานนท์จะช่วยไม่ได้ หรือต่อให้เขายินดีช่วย ก็ยังไม่แน่ว่าจะมีดอกไม้ตามที่เธอต้องการ ทว่าอานนท์เหมือนมีเวทมนตร์ แค่เขาดีดนิ้ว ดอกไม้ก็ถูกขนมาส่งครบทุกชนิดที่เธอต้องการ “ขอบคุณมากๆ นะ ถ้าไม่ได้นนท์ช่วย นาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน” “ฮ่าๆ ไม่เป็นไร พอได้แล้วน่า นี่ขอบคุณเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วมั้ง” “ก็คนมันซึ้งใจนี่นา นอกจากขอบคุณ ก็มีเลี้ยงข้าวนี่แหละที่พอจะตอบแทนให้ได้

“อยากรู้เหรอ เข้ามาใกล้ๆ สิ” เสียงเงียบไปแล้ว แต่ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในใจของวรรณนรีไม่หยุด และไม่รู้ทำไม หัวใจเธอกลับเต้นแรง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้ง ไม่กล้าบุ่มบ่ามก้าวไปข้างหน้าราวกับกลัวว่าจะมีหลุมพรางบางอย่างซ่อนอยู่ “อะไรคะ ทำไมไม่พูดมาเลย” “หึ” ลุคคายิ้มหยันก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโดยไม่คิดจะอธิบาย หรือพูดอะไรสักคำ ยิ่งเขามีลับลมคมใน วรรณนรียิ่งอึดอัด ตามเข้าห้องอย่างไร้ทางเลือก เสื้อคลุมถูกโยนลงบนโซฟาแบบส่งๆ เขาปลดกระดุมเสื้อไล่จากเม็ดบนลงล่าง ก่อนหันมามองคนที่ตามเข้ามา วรรณนรีกลั้นหายใจเมื่อสบเข้ากับแววตาคมปลาบ เดินเข้ามาหยิบเสื้อคลุมของเขาขึ้นอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าเธอจะเคยชินกับการปรนนิบัติเขาไปแล้ว ลุคคามองท่าทางแสนเชื่องนั้นอย่างพึงพอใจ ยิ้มมุมปาก เดินเข้าห้องน้ำโดยไม่พูดอะไร เสียงถอนหายใจยาวดังออกมาจากฝั่งของวรรณนรี เธอมองประตูห้องน้ำที่ปิดลง ก้มลงมองเสื้อคลุม แล้วเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว หยิบไม้แขวนมา