Todos os capítulos de ซูเมี่ยวจิน: Capítulo 201 - Capítulo 210

“สนใจครับ ๆ ไม่ทราบคุณผู้หญิงอยากซื้ออสังหาริมทรัพย์ที่นี่มากแค่ไหนครับ”“คุณมีที่ไหนทำเลดี ๆ พอจะแนะนำให้ฉันได้บ้างคะ ฉันต้องการซื้อจำนวนมาก”“อ่า… ทำเลดีก็ต้องเป็นแถวใจกลางเมืองครับ มีคอนโดมิเนียมและบ้านเก่าหลายหลังที่ถูกบอกขายในช่วงนี้ รอบนอกก็ทำเลดีไม่แพ้กันนะครับ ถ้าคุณสนใจ ผมจะพาไปดูก่อนดีไหมครับ” ฟงหย่วนบอกข้อมูลที่เขารู้“ตกลงค่ะ เราไปดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกที” ซูเมี่ยวจินพยักหน้ารับคำฉางเล่ยที่ฟังข้อมูลไปด้วยก่อนหน้านี้ก็คิดว่าภรรยาคงอยากซื้อไว้เพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นเพื่อลงทุน และเขายังคิดว่าที่ฮ่องกงคงไม่ได้มีคนขายอสังหาริมทรัพย์มากเท่าไหร่นัก เพราะพื้นที่ในฮ่องกงมีจำกัดซวงหลินขับรถพาเจ้านายกับนายหน้าไปดูบ้านและคอนโดมิเนียมหลายแห่งในช่วงก่อนเที่ยง พวกเขาพักกินอาหารที่ร้านใกล้เคียงกับบ้านที่ไปดู“อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดที่คุณ

ซูเมี่ยวจินกับพวกกลับถึงโรงแรมในเวลาต่อมา ฟงหย่วนขอตัวกลับบริษัทเพื่อจัดการเอกสารทรัพย์สินให้ซูเมี่ยวจินตามหน้าที่ในสัญญาที่เขาร่างเอาไว้ เงินเดือนของเขาถูกโอนเข้าบัญชีไว้ก่อนถึงสามเดือน เพราะซูเมี่ยวจินบอกว่ากลับเมืองหลวงแล้วจะโอนข้ามประเทศลำบากซูเมี่ยวจินยังเบิกเงินสดออกมาใส่กระเป๋าไว้อีกหนึ่งล้านดอลลาร์ฮ่องกงเพื่อใช้จ่ายระหว่างพักอยู่ที่นี่อีกสองวันด้วย เธอทราบจากฟงหย่วนว่ามีตลาดปลอดภาษีอยู่ฝั่งตะวันออกของเซ็นทรัล ซูเมี่ยวจินจึงอยากซื้อของกลับไปฝากทุกคนที่บ้านในวันพรุ่งนี้ มื้อเย็นพวกเขาสั่งอาหารขึ้นไปทานบนห้องแทนการลงมาทานด้านล่างหลังอาหารเช้าวันต่อมา ซวงหลินขับรถพาทุกคนไปยังตลาดปลอดภาษีตามทางที่ฟงหย่วนบอกเขาเอาไว้เมื่อวานนี้ ที่ฮ่องกงช่วงเช้ารถไม่ติดมากนัก ทำให้พวกเขาไปถึงตลาดตอนเก้าโมงครึ่งพอดีซูเมี่ยวจินมองที่จอดรถตรงหน้าอย่างแปลกใจ รถจำนวนมากจอดเรียงรายอยู่ที่นี่ทั้งที่ยังเช้าอยู่ ภายในตลาดด้านหน้ายังมีคนเดินไปมาไม่น้อย“คนเยอะเหมือนกัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเมี่ยวจินได้รับสายจากไท่เซียงถงเกี่ยวกับการขายหุ้นของเธอก่อนหน้านี้“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เงินสดของคุณจากการขายหุ้นทั้งหมดมีหนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์ฮ่องกงครับ” ไท่เซียงถงรายงานไปถอนหายใจไป เขาไม่คิดว่ากำไรที่ลูกค้ารายนี้ของเขาทำได้จะมากกว่า 100 เท่าเสียอีก“ขอบคุณมากนะคะ ไม่ทราบคุณหักค่าธรรมเนียมออกไปหรือยัง”“หักเรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณคุณผู้หญิงที่ใช้บริการผมครับ” ไท่เซียงถงได้รับค่านายหน้าไม่น้อยจากมูลค่าหุ้นทั้งหมด“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกนะคะ ฉันเสียอีกที่ต้องขอบคุณคุณที่ช่วยซื้อขายให้”ทั้งสองสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนที่พวกเขาจะวางสายไป ซูเมี่ยวจินนัดกับไท่เซียงถงว่าเธอจะพิจารณาซื้อหุ้นอีกครั้งในช่วงต้นปีหน้า ไท่เซียงถงยังเป็นคนเก็บรักษาบัญชีเงินสดของเธอเอาไว้ให้ด้วย[ ยินดีกับเจ้านายที่ได้รับตำแหน่งเศรษฐีอันดับหนึ่งค

คืนนั้นเจียงฮุ่ยนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจ ฉางหลิวหย่งได้แต่ถอนหายใจโดยไม่รู้ว่าจะปลอบเธออย่างไร“ฮึก… ฉันขอโทษคุณด้วยนะคะ..ฉัน..” เจียงฮุ่ยยังคงสะอึกสะอื้นไม่หยุด“เฮ้อ คุณเลิกร้องไห้เถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ ต่อไปจะทำอะไรก็คิดให้ดี”“ฮือ… ฮึก...ฉะ..ฉัน..ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” เจียงฮุ่ยอดที่จะสะอื้นอีกครั้งขึ้นมาไม่ได้“เอาล่ะ ๆ นี่ก็ดึกมาแล้ว พรุ่งนี้เรายังมีงานต้องทำอีก คุณรีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะ”เจียงฮุ่ยพยักหน้าและลุกขึ้นไปล้างหน้าในห้องน้ำอย่างว่าง่าย เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ถึงแม้หลังวางสายจากคุณปู่และโทรหาแม่ไปแล้วก็ตามที แต่เจียงฮุ่ยยังรู้สึกว่าเธอทำแบบนี้ยังไม่เพียงพอกับความรู้สึกผิดที่มีในใจหลังอาหารเช้าวันต่อมา เจียงฮุ่ยที่สงบจิตใจลงได้บ้างแล้วหันไปถามสามีขณะที่พวกเขากำลังจะไปทำงาน

สองสัปดาห์ต่อมาร่างโครงการสถาบันการเงินตระกูลฉางปึกใหญ่ถูกส่งให้ฉางเล่ยและซูเมี่ยวจินพิจารณา พวกเขานั่งอ่านรายละเอียดต่าง ๆ ตลอดครึ่งวันเช้า ก่อนที่จะพักทานข้าวกันในห้องทำงานเหมือนกับทุกวัน“ภรรยา คุณคิดว่าโครงการนี้กับเงินลงทุนห้าร้อยล้านหยวนเหมาะสมไหมครับ” ฉางเล่ยถามขณะที่กำลังตักอาหารใส่จานให้ซูเมี่ยวจิน“ฉันคิดว่าเงินห้าร้อยล้านน่าจะน้อยเกินไปหน่อยนะคะ ฉันอยากจะเอาเงินเข้าบัญชีบริษัทไว้สักหนึ่งพันล้านหยวน คุณคิดยังไง” ซูเมี่ยวจินคิดว่าในเมื่อเธอต้องการกระจายสาขาให้อยู่ในทุกอำเภอทั่วประเทศ ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ จะต้องมากขึ้นอย่างแน่นอน การติดต่อสื่อสารระหว่างสถาบันการเงินแต่ละแห่งยังต้องใช้โทรศัพท์เพื่อตรวจสอบข้อมูลกับสาขาใกล้เคียงด้วย ซูเมี่ยวจินจึงคิดว่าเพิ่มเงินเข้าไปอีกน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการขอให้นำเงินเข้ามาลงทุนเพิ่มในบริษัททีหลัง“ตกลงครับ แต่เงินก้อนนี้คงต้องรอจนกว่าสถาบันการเงินจะมั่นคงและมีกำ