Todos los capítulos de ซูเมี่ยวจิน: Capítulo 241 - Capítulo 250

ซูเมี่ยวจินกับฉางเล่ยพอรู้ว่าพ่อกับแม่อยากกลับเจิ้งไห่ ทั้งสองก็ชวนลูกชายเดินทางไปด้วยในวันต่อมา โดยการเดินทางครั้งนี้นั้น ซูเมี่ยวจินพาทุกคนขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปยังมณฑลก่อน แล้วค่อยเช่ารถจากสนามบินเดินทางต่อไปยังเจิ้งไห่ ครั้งนี้บอดี้การ์ดที่ติดตามไปมีมากถึงสิบคน พวกเขายังได้รับกุญแจบ้านตระกูลฉางที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันก่อนมาด้วย เพราะหลิวเอ้อหลิงอยากพักผ่อนอยู่ที่นั่นสักสองสามวัน ทุกคนจึงตกลงจะพักที่บ้านเก่าตระกูลฉางในหมู่บ้านแทนการเข้าพักในโรงแรมของอำเภอเจิ้งไห่การเดินทางกลับเจิ้งไห่ครั้งนี้ไม่มีฉางเซียงจูกับครอบครัวมาด้วย เพราะเธอไม่สามารถลางานได้ หลังจากเพิ่งผ่านงานศพมาได้เพียงเดือนเดียวบ้านสามฉางมาถึงสนามบินมณฑลก่อนเที่ยงเล็กน้อย พวกเขาทานข้าวที่สนามบินหลังจากให้บอดี้การ์ดไปรับกระเป๋าให้ บอดี้การ์ดอีกส่วนหนึ่งก็แยกย้ายกันไปเช่ารถเป็นเวลาสามวันตามคำสั่ง กระเป๋าของฝากที่หลิวเอ้อหลิงเตรียมมามอบให้ครอบครัวหลิวของเธอยังมีมากถึงสามใบ โชคดีที่พวกเขานั่งเครื่องบินส่วนตัวจึงไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในกา

“พ่อไม่ต้องกังวลไปนะครับ ผมกับน้องจะช่วยกันทำงานหาเงินส่งพวกเขาเอง” หลิวฟางไฉตอบด้วยสีหน้าจริงจัง“ใช่ค่ะพ่อ เมี่ยวจินบอกว่าถ้าพวกเราไปอยู่เมืองหลวง เธอจะหาตำแหน่งงานให้พวกเราทำเองค่ะ หนูกับสามีจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ต้องขายหน้าหรอกนะคะ” หลิวฟางจูตอบสนับสนุนพี่ชายอีกคน สามีของเธอที่นั่งอยู่ข้างกันก็พยักหน้ารับคำอย่างจริงจัง“เฮ้อ สรุปว่าพวกลูกอยากไปกันใช่ไหม” หลิวข่ายอดที่จะถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่งไม่ได้ เขาไม่คุ้นเคยกับการอยู่ในเมืองใหญ่อย่างเมืองหลวง แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของลูกหลาน เขาเองก็ไม่อยากขัดขวางความก้าวหน้า“คุณอย่าคิดมากไปก่อนเลยนะคะ เราลองไปดูกันก่อน ถ้าไม่ถูกใจคุณจริง ๆ เราสองคนก็กลับมาอยู่ที่นี่ก็ได้” ป้าสะใภ้ปลอบสามีพร้อมรอยยิ้ม เธอเข้าใจนิสัยของเขาหลังจากร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาจนลูกหลานเติบโตกันหมดแล้ว“ได้ พวกลูกไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้พอน้ามา พ่อจะบอกเธอเอง” หลิวข่ายเห็นว่า

วันต่อมา ซูเมี่ยวจินให้บอดี้การ์ดพาหลิวฟางไฉ ภรรยาเขา หลิวฟางจูและสามีของเธอไปสมัครเรียนภาคค่ำด้านบริหารที่โรงเรียนเดิม เธอต้องการให้พวกเขามีพื้นฐานการทำงานก่อนเข้าทำงานจริงในบริษัทในอีกหนึ่งปีข้างหน้า เพราะพวกเขาขอเวลาเรียนอย่างเดียวหนึ่งปี ในปีถัดไปพวกเขาจึงจะทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วยเพื่อทำประโยชน์ให้บริษัทตระกูลฉางเด็กชายทั้งสี่ของตระกูลหลิวมีอายุไล่เลี่ยกัน พวกเขาตัดสินใจขอไปเรียนต่อต่างประเทศกับฉางเต๋อเป่าและฉางเต๋อชิง ซึ่งบรรดาผู้อาวุโสก็ไม่ได้ขัดข้อง เมื่อซูเมี่ยวจินอาสาเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของเด็กทั้งสี่ในต่างประเทศเองตระกูลหลิวแม้ว่าจะเกรงใจซูเมี่ยวจินมาก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรให้ขัดเคืองใจกัน พวกเขาเพียงแต่กำชับเด็ก ๆ ให้ตั้งใจเรียน อย่ามัวแต่เที่ยวเล่น เพราะพวกเขากลัวว่าหากไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย เด็ก ๆ อาจจะเสียการเรียนได้ก่อนออกเดินทางไปต่างประเทศ เด็กทั้งสี่คนไปทำหนังสือเดินทางและเตรียมพื้นฐานด้านภาษาในเวลาว่าง โดยมีฉางเต๋อชิงเป็นคนสอนภาษาให้พวกเขา ลูกพี่ลูกน้องของ

สามวันต่อมาเอกสารโครงการของฉางหลิวซิงและฉางหลิวหย่งถูกส่งมาที่ห้องของซูเมี่ยวจินกับฉางเล่ย งบประมาณที่ฉางหลิวซิงขอมาคือสิบล้านหยวน ส่วนฉางหลิวหย่งขอมาเพียงสองล้านหยวนเท่านั้น“คุณคะ พี่หลิวซิงกับพี่หลิวหย่งของบมาน้อยไปหรือเปล่า” ซูเมี่ยวจินขมวดคิ้วถาม“อืม… เท่าที่พวกเขาบอกรายละเอียดมา ผมคิดว่าเงินที่ขอก็น่าจะพอนะครับ ช่วงนี้รัฐบาลส่งเสริมให้คนทั่วไปทำธุรกิจได้พอดี รายจ่ายต่าง ๆ เลยน่าจะลดลง”“อย่างนั้นเหรอคะ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะมีเงินไม่พอน่ะสิคะ” ซูเมี่ยวจินยังกังวล“คุณไม่ต้องห่วงนะครับ ผมคิดว่าพวกพี่ชายน่าจะคิดกันมาดีแล้ว อีกอย่างโรงแรมของพี่หลิวซิงกับพี่หลิวหยางก็จะสร้างแค่สาขาแรกก่อน ผมว่างบประมาณสิบล้านก็เหมาะสมที่จะสร้างโรงแรมระดับห้าดาวแล้วนะครับ ส่วนโรงงานของพี่หลิวหย่งกับพี่สะใภ้ พวกเขาติดต่อขอซื้อโรงงานเสื้อผ้าที่ปิดกิจการไปแล้วมาทำต่อ ค่าใช้จ่ายเลยน

เสียงพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบดังไปทั่วห้องรับแขกที่บ้านหลัก คนในตระกูลหลิวและตระกูลฉางอยู่ร่วมกันมาสองปีแล้ว ทำให้พวกเขาแทบจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันเลยทีเดียว ถึงแม้บ้านใหญ่กับบ้านรองตระกูลฉางจะยุ่งอยู่กับการทำธุรกิจส่วนตัวก็ตามที แต่พวกเขาทั้งสองตระกูลยังคงไปมาหาสู่กันมาตลอดจากเมื่อก่อนที่พวกเขาจะทานข้าวร่วมกันทุกวันอาทิตย์ ก็กลายเป็นเดือนละครั้งแทน เพราะหน้าที่รับผิดชอบของพวกเขาเพิ่มมากขึ้น การจัดสรรเวลาให้กับครอบครัวจึงต้องเปลี่ยนแปลงตามไปด้วยเด็ก ๆ ตระกูลฉางตอนนี้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยกันหมดแล้ว พวกเขาไม่ได้ให้บอดี้การ์ดไปรับส่งเหมือนตอนเด็กอีก แต่เลือกที่จะขับรถไปเรียนกันเอง เด็กทั้งสี่คนที่อายุมากที่สุดต่างมีเพื่อนของตัวเอง พวกเขาจึงไม่ค่อยได้เล่นด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ทุกเดือนพวกเขาก็จะมาร่วมทานอาหารกับครอบครัวไม่เคยขาด“เมี่ยวจิน ลุงกับป้าอายุมากแล้ว เราสองคนอยากลาออกมาทำสวนผักที่บ้าน หลานคิดว่ายังไง” ฉางต้าหลางถามระหว่างที่กำลังร่วมโต๊ะมื้อค่ำ