Semua Bab ซูเมี่ยวจิน: Bab 181 - Bab 190

“สวัสดีครับคุณซูและสวัสดีทุกคนในตระกูลฉางด้วยครับ” ผู้จัดการโรงแรมยิ้มกว้าง“อืม… วันนี้บ่อรวมคนเยอะไหมคะ” ซูเมี่ยวจินถาม“วันหยุดคนเยอะอยู่แล้วครับ ท่านประธานคังกำลังคิดปรับปรุงบ่อรวมให้มีมากกว่านี้และขนาดใหญ่กว่านี้อยู่ครับ เพื่อรองรับจำนวนนักท่องเที่ยวที่มากขึ้น”“อ่อ… ให้เขาจัดการได้เลยนะ ห้องอาหารส่วนตัวห้องใหญ่เตรียมเสร็จหรือยังคะ”“เรียบร้อยแล้วครับ เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ” ผู้จัดการโรงแรมผายมือเชิญ“อืม… ให้คนเอารถไปเก็บด้วยนะ กุญแจค่อยเอาไปให้พวกเราที่ห้อง”“ไม่มีปัญหาครับ เจิ้งหวู่ เรียกคนมารับรถ” ผู้จัดการหันไปสั่งเลขาที่ยืนอยู่ด้านข้าง“ครับ ผู้จัดการ” เลขาเจิ้งพยักหน้ารับคำและเดินจากไปคนกลุ่มใหญ่เดินเข้าไปด้านในโร

คนกลุ่มใหญ่ปรึกษาหารือกันก่อนจะแยกย้ายไปรอขึ้นรถที่หน้าโรงแรม พวกเขาตกลงกันว่าจะให้คุณปู่คุณย่าและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ไปรอที่บ้านใหญ่ก่อน ส่วนเด็ก ๆ ก็ไปซื้อของสดในห้างสรรพสินค้าแทน แน่นอนว่าเด็กเล็กทั้งหมดจะกลับไปพร้อมกับเหล่าผู้อาวุโส ไม่อย่างนั้นการเดินห้างคงเสียเวลามากแน่ซูเมี่ยวจิน ฉางเล่ยและลูกพี่ลูกน้องทั้งสี่ครอบครัว พวกเขาแยกย้ายกันไปส่งผู้อาวุโสก่อนและกลับมาซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าในเวลาไม่นาน บอดี้การ์ดที่ขับรถให้ซูเมี่ยวจินกับฉางเล่ยยังไปช่วยเข็นรถเข็นในห้างสรรพสินค้าด้วยเกือบสองชั่วโมงที่ทุกคนเลือกซื้อทั้งอาหารสำเร็จรูปและของสดจำนวนมากเสร็จ ค่าสินค้าทั้งหมดซูเมี่ยวจินช่วยจ่ายให้ ถึงแม้ก่อนหน้านี้ที่โรงแรมเธอจะเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมดก็ตามที ซูเมี่ยวจินไม่อยากให้ครอบครัวสามีใช้เงินมากเกินไป เธอรู้ดีว่าพวกเขาได้เงินเดือนคนละเท่าไหร่ และค่าใช้จ่ายในบ้านก็เป็นพวกเขาที่รับผิดชอบด้วยตัวเอง การมาเที่ยวแบบนี้ ซูเมี่ยวจินจึงยินดีจ่ายทุกอย่างให้กลุ่มของพวกเขามาถึงบ้านใหญ่ในเวลาต่

บ้านตระกูลฟู่วันนี้กลับแตกต่างจากบ้านตระกูลอ้ายลิบลับ เขาไม่เชื่อคำพูดที่อ้ายหวังจงเตือนเลยแม้แต่น้อย ฟู่หยวนสั่งการคนของเขาให้ไปสืบเรื่องซูเมี่ยวจินมาให้ละเอียดตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ลูกน้องเขาจึงมารายงานเท่าที่สืบมาได้“นายท่าน ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของโรงแรมปิงก่วนและห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้โรงแรมครับ คอนโดมิเนียม อาคารพาณิชย์และบ้านจัดสรรในละแวกเดียวกันก็เป็นบริษัทตระกูลฉางของสามีเธอที่ลงทุนทั้งหมด เธอชื่อซูเมี่ยวจิน แต่งงานกับฉางเล่ย มีลูกชายหนึ่งคน ตระกูลฉางอาศัยอยู่ทางตะวันออกของเมืองหลวง บริษัทตระกูลฉางก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านพวกเขานัก ซูเมี่ยวจินคนนี้เป็นที่รู้จักจากงานฉลองวันเกิดนายท่านผู้เฒ่าตระกูลชุ่ยครับ เธอลงมือตบพี่สะใภ้ของภรรยาหัวหน้าตระกูลชุ่ยที่เสียมารยาทในงาน นี่เป็นเรื่องที่หลายคนรู้กัน”“ฮึ! ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัวฟ้ากลัวดินเลยจริง ๆ แล้วตระกูลชุ่ยทำไมไม่ลงโทษเธอล่ะ”“เหตุผลนี้ผมเองก็ไม่ทราบครับ กลับเป็นพี่สะใภ้คนนั้นที่ถูกแบนจากธ

เมื่อทราบเป้าหมายแล้ว ซูเมี่ยวจินก็ไม่รีรอ เธอพาบอดี้การ์ดหลายคนบุกเข้าไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว ด้วยฝีมือของเธอและบอดี้การ์ด คนคุ้มกันของฟู่หยวนไม่สามารถต่อกรได้เลยแม้แต่นิดเดียว เสียงกระสุนปืนและเสียงร้องอันเจ็บปวดของคนคุ้มกันหน้าร้านเหล้าดังไปทั่วบริเวณ แขกเหรื่อที่มาเที่ยวต่างหนีตายกันจ้าละหวั่น“กรี๊ด!! หนีเร็วเข้า” นักเที่ยวคนหนึ่งกรีดร้องเมื่อเห็นร่างชายฉกรรจ์ล้มลงราวใบไม้ร่วงต่อหน้าต่อตา“หลบไป ๆ ให้ฉันไปก่อน” นักเที่ยวอีกหลายคนหลับหูหลับตาวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!“ตามหาตัวคนดูแลให้เจอ แล้วจับมันมาให้ฉัน” ซูเมี่ยวจินหันไปสั่งการอีกครั้งระหว่างที่กำลังยิงพวกลิ่วล้อของร้านเหล้า“ครับ นายหญิง” บอดี้การ์ดสี่คนแยกย้ายกันค้นหาทันทีเสียงการต่อสู้ยังคงดังไปทั่วบริเวณ ตอนนี้ในร้านมีเพียงกลุ่มนักเลงที่อาศัยบารมีเจ้านายเท่านั้

เป่ยตี้กับซวงหลินสังเกตเห็นคนที่นายหญิงบอกตอนขากลับมาจากตลาด พวกเขารีบไปบอกบอดี้การ์ดอีกสองคนให้ระวังตัวทันทีอิงตานตอนนี้ยังไม่ทราบข่าวว่าเจ้านายของเขาตายแล้ว เขายังคงซุ่มดูเป้าหมายอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าคนในบ้านเป้าหมายไม่มีใครออกมาตรวจสอบเขา อิงตานจึงคิดว่าตัวเองซ่อนตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขารอคอยเวลาอย่างใจจดใจจ่อ อิงตานตั้งใจว่าจะลอบเข้าไปในช่วงกลางดึกซูเมี่ยวจินเลิกสนใจคนที่อยู่นอกบ้าน เธอต่อสายหาตำรวจที่เคยให้เบอร์ไว้และบอกเรื่องคนน่าสงสัยที่หน้าบ้านด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“อ่า… คุณอย่าเพิ่งทำให้เขาสงสัยว่าคุณทราบแล้วนะครับ ผมจะรีบส่งคนไปจับกุมตัวเขาให้เอง” นายตำรวจคนเดิมรีบบอกผ่านสายโทรศัพท์“ทราบแล้วค่ะ ขอบคุณที่เป็นธุระให้นะคะ” ซูเมี่ยวจินวางสายหลังพูดจบ เธอไม่อยากให้คนของเธอต้องเสี่ยงอันตรายจากคมกระสุน ซูเมี่ยวจินจึงเลือกที่จะให้ตำรวจเข้ามาจัดการเรื่องนี้เอง และเธอยังคิดว่าตำรวจน่าจะได้เบาะแสจากคนร้ายที่ซุ่มอย