Todos os capítulos de ซูเมี่ยวจิน: Capítulo 211 - Capítulo 220

สองเดือนต่อมาฉางเซียงจูใช้ชีวิตร่วมกับอ้ายกวนมาสักพักก็เตรียมตัวสอบเข้ารับราชการที่กรมสังคมสงเคราะห์จัดขึ้นทุกปี ซึ่งอ้ายกวนก็สนับสนุนภรรยาตัวน้อยของเขา โดยการไม่รบกวนเธอในตอนกลางคืน เขากับเธอคุยกันแล้วว่าปีหน้าจึงจะมีลูก เพราะอ้ายกวนอยากให้ฉางเซียงจูใช้ชีวิตช่วงวัยรุ่นก่อนเป็นคุณแม่วันนี้บอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอเป็นคนพาไปสอบยังอาคารกรมสังคมสงเคราะห์ซึ่งเป็นสนามสอบในครั้งนี้ ฉางเซียงจูสมัครสอบล่วงหน้าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้ว ดีที่บ้านเธอไม่ไกลจากที่นั่นนัก ทำให้ฉางเซียงจูไปถึงก่อนเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเลยทีเดียวฉางเซียงจูนั่งอ่านหนังสือรอเวลาอยู่ในรถ เพราะเมื่อวานนี้เธอมาดูห้องสอบแล้วว่าจะต้องเดินไปทางไหน เอกสารประจำตัวสอบเธอก็จัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วด้วย ทำให้ฉางเซียงจูยังมีเวลาทบทวนบทเรียนอีกมากเมื่อใกล้ถึงเวลาเข้าห้องสอบ ฉางเซียงจูตรวจสอบเอกสารอีกครั้ง จากนั้นจึงลงจากรถและเดินขึ้นอาคารไปยังห้องสอบของเธอ วันนี้มีคนมากมายมาสอบเช่น

“ฟู่…คุณชายน้อยช่างเก่งกาจจริง ๆ คำตอบของคุณชายน้อยถูกต้องทั้งหมดเลยครับ นับว่าเป็นอัจฉริยะที่ผมเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก” ผู้อำนวยการทอดถอนหายใจออกมา เขาไม่คิดว่าเด็กอายุแค่นี้กลับสามารถทำข้อสอบข้ามระดับได้จริง ๆ“แล้วตกลงว่าลูกชายฉันจะได้เข้าเรียนระดับไหนกันแน่คะ” ซูเมี่ยวจินอยากรู้ความสามารถของลูกชายเธอ“คุณชายน้อยสามารถเข้าเรียนในระดับ ม.ต้น ได้เลยครับ ผมจะทำเอกสารจบการศึกษาในระดับอนุบาลและประถมหกให้ก่อน จากนั้นผมจะทำเรื่องให้คุณชายน้อยเข้าเรียนกับรุ่นพี่ ม.ต้น ไม่ทราบพวกคุณคิดยังไง” ผู้อำนวยการไม่กล้าตัดสินใจเอง“อืม… ถ้าคุณคิดว่าลูกฉันเหมาะที่จะเรียนในระดับนั้นก็ได้ค่ะ เต๋อเป่า ลูกเห็นด้วยไหม”“ผมไม่มีปัญหาครับแม่ เรียนระดับไหนก็ได้” ฉางเต๋อเป่าไม่มีความกังวลเกี่ยวกับการต้องเข้าเรียนร่วมกับคนที่อายุมากกว่า“แบบนี้จะดีแน่เหรอครับ ถ้าผู้ปกครองคนอ

ด้วยเส้นทางที่ส่วนใหญ่เป็นถนนลูกรังและหลุมบ่อ ทำให้พวกซูเมี่ยวจินใช้เวลาเดินทางนานถึงสี่วันกว่าจะไปถึงเมืองเซี่ยงไฮ้ ความรู้สึกแรกที่พวกเขามีต่อเมืองนี้คือความแออัดบนถนนหนทางไม่ต่างจากเมืองหลวงเลยแม้แต่น้อย เพราะเซี่ยงไฮ้ถือว่าเป็นเมืองแห่งอุตสาหกรรมของประเทศ รวมถึงเป็นเมืองท่าสำหรับส่งออกสินค้าภายในประเทศด้วย“ไปหาโรงแรมดี ๆ พักก่อนเถอะ พรุ่งนี้เราค่อยไปที่ธนาคาร” ซูเมี่ยวจินบอกซวงหลินที่ขับรถมาหลายชั่วโมงแล้ว“ครับ นายหญิง” ซวงหลินพยักหน้ารับคำและมุ่งหน้าเข้าไปยังใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ที่เขาแวะถามทางกับคนที่ผ่านไปมาเมื่อครู่พวกเขาไปถึงโรงแรมของรัฐที่อยู่ไม่ไกลจากสถานที่ราชการมากนักในเวลาต่อมา หลังจากที่ฝ่าฝันการจราจรของผู้คนในเมืองเซี่ยงไฮ้ออกมาได้เสียที“ฉันว่าพรุ่งนี้เราเดินไปที่ธนาคารดีกว่าไหมคะ รู้สึกว่าเมื่อกี้ฉันจะเห็นอยู่ไม่ไกล”“ตกลงครับ ไม่รู้ทำไมคนที่นี่ถึงเยอะขนาดนี้ได้&rd

หลี่จุนใช้เงินเพียงแค่สามหมื่นหยวนในการซื้อที่ดินผืนนี้ นับว่าคุ้มค่ากับที่นายหญิงเขาต้องการจริง ๆ ต่อไปในอนาคต ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวงคงมีบ้านใหญ่ตระกูลฉางเป็นสถานที่สำคัญหลังจากซูเมี่ยวจินได้รับที่ดินผืนใหม่มา เธอมีแนวคิดที่จะสร้างบ้านให้ทุกคนในตระกูลฉางได้อยู่รวมกัน โดยแยกบ้านของทุกคนออกจากกัน แต่ยังอยู่ในพื้นที่เดียวกันทั้งหมด ด้วยเนื้อที่มากถึง 100 ไร่ ทำให้ซูเมี่ยวจินออกแบบบ้านของทุกคนได้ไม่ยาก เธอหาหนังสือฮวงจุ้ยมาประกอบการเขียนแบบบ้านในครั้งนี้ด้วยซูเมี่ยวจินใช้เวลาออกแบบอย่างเดียวนานถึงหนึ่งเดือนเลยทีเดียว เพราะเธอคอยถามความชอบของทุกคนและปรับแต่งแบบจนได้รับความเห็นชอบ ภายในพื้นที่ยังมีทะเลสาบน้ำจืดที่ซูเมี่ยวจินออกแบบให้คล้ายน้ำเต้าด้วย สวนสนุกของเด็กและสวนดอกไม้ รวมถึงพื้นที่ปลูกผักขนาดสองไร่ ซูเมี่ยวจินก็วาดออกมาทั้งหมด เธออยากให้ทุกคนในตระกูลใช้เวลาอยู่ที่บ้านอย่างมีความสุข ลานจอดรถขนาดใหญ่และน้ำพุหน้าบ้านก็ถูกวาดออกมาเช่นเดียวกันตระกูลคังได้รับหน้าที่ในการก่อสร้าง

“คนเยอะเหมือนกันนะลูก” หลิวเอ้อหลิงอดตื่นเต้นไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกของเธอกับสามีที่จะได้เดินทางออกนอกประเทศ“ใช่ครับแม่ ดีที่เรามากันเร็ว ไม่อย่างนั้นคงต้องต่อคิวอีกนานกว่าจะได้ลงทะเบียน”ฉางเล่ยเดินประคองแม่ของเขาที่อาการปวดหลังไม่ค่อยดีมาสักพักแล้ว คงเพราะสมัยสาว ๆ หลิวเอ้อหลิงทำงานในไร่อย่างหนักเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว ฉางชิงหยูเองก็มีอาการไม่ต่างกัน เพียงแต่เขาแข็งแรงกว่าหลิวเอ้อหลิงเท่านั้นซูเมี่ยวจินมองสภาพสนามบินในปัจจุบันก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ถึงแม้จะบอกว่านี่เป็นสิ่งที่ทันสมัยมากแล้ว แต่ถ้าเทียบกับยุคที่เธอจากมา มันก็ยังต่างกันมากเลยทีเดียว ครั้งนี้เธอไม่ได้เลือกใช้เครื่องบินส่วนตัว เพราะระบบบอกว่าต้องหานักบินเอง ซึ่งซูเมี่ยวจินมองว่ามันต้องเสียเงินและเวลามากเกินไป เธอจึงเลือกใช้สายการบินพาณิชย์เรื่องภาษาซึ่งทุกคนกังวลก่อนออกเดินทาง ซูเมี่ยวจินไม่ได้คิดมากอย่างพวกเขานัก เพราะเธอสามารถใช้ภาษาได้มากถึงสี่ภาษา ไม่อย่างนั้นการซื