Todos os capítulos de ซูเมี่ยวจิน: Capítulo 231 - Capítulo 240

ฉางเต๋อเป่าที่วางสายจากครอบครัวแล้ว เขาหันไปชวนน้องชายนั่ง ก่อนจะเล่าให้ฟังว่าทุกคนที่บ้านพูดว่าอะไร“พี่ครับ พี่แน่ใจนะว่าจะซื้อบ้านมาปล่อยเช่าตามที่พ่อบอก” ฉางเต๋อชิงถามอย่างสงสัย เขาไม่มีหัวทางธุรกิจเหมือนพี่ชาย แต่ชอบเรื่องการแพทย์มากกว่า“อืม… เริ่มต้นตอนนี้ก็ไม่เลว รอให้พี่ปาไจ๋กับไคหลงกลับมาก่อน เราค่อยไปดูบ้านที่พวกเขาติดต่อนายหน้าไปวันหลังนะ พี่จะพาน้องไปด้วย” ฉางเต๋อเป่าอยากสอนน้องชายเกี่ยวกับธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พ่ออยากให้ทำสักหน่อย“ได้ครับพี่ สอนผมด้วยนะครับ” ฉางเต๋อชิงยิ้มแป้นบอกสองนายน้อยนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่ ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ช่วงนี้พวกเขากำลังอ่านทบทวนหนังสือที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ต่อ เพื่อที่หากเข้าเรียนแล้วจะได้ไม่ลำบากมากนักช่วงเย็นวันต่อมา ฟงหย่วนมาพร้อมเอกสารการซื้อขายบ้านปึกใหญ่สำหรับฉางเล่ย และเอกสารการซื้อบ้านของเขาเอง มามอบ

สามวันต่อมาซูเมี่ยวจิน ฉางเล่ยและลูกพี่ลูกน้องทั้งสี่คนเดินทางไปขึ้นเครื่องพร้อมกับบอดี้การ์ดติดตามอีกแปดคน เครื่องบินส่วนตัวของซูเมี่ยวจินมีขนาดใหญ่และจุคนได้มากถึงห้าสิบคนเลยทีเดียว นับว่าไม่เลวสำหรับเครื่องบินส่วนตัวในยุคสมัยนี้กัปตันและพนักงานต่างเตรียมพร้อมต้อนรับเจ้านายของพวกเขาที่โรงจอดเครื่องบินแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นรถยนต์หรูหลายคันแล่นเข้ามาจอดภายใน พวกเขาต่างก็ค้อมกายคำนับอย่างมีมารยาท“พวกคุณตามสบายเถอะ ตรวจสอบเครื่องก่อนขึ้นบินแล้วใช่ไหมคะ” ซูเมี่ยวจินถามเมื่อเดินไปถึงที่ที่พวกเขาเข้าแถวรออยู่“ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ เครื่องพร้อมขึ้นบินในสิบห้านาทีครับ” กัปตันตอบ“ดี ฉันซูเมี่ยวจิน เป็นเจ้าของเครื่องบินลำนี้ หวังว่าทุกคนจะทำงานให้ดี รับรองว่าฉันจะตอบแทนพวกคุณสำหรับการทำงานอย่างแน่นอน” ซูเมี่ยวจินบอก“ไม่ทราบว่านายหญิงมีสัมภาระ

หลังจากหลายปีผ่านมา ตระกูลต้วนที่ไม่มีต้วนมู่ชิงนั้นแทบจะไม่สามารถก้าวหน้าขึ้นมาอยู่ในกลุ่มยี่สิบตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงได้เลย พวกเขาได้แต่หลบซ่อนตัวเพื่อรอคอยต้วนมู่ชิงที่ถูกจับเมื่อปีนั้น จากเหตุการณ์ยิงต่อสู้กับซูเมี่ยวจินจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอดธุรกิจของตระกูลต้วนจากที่เคยมีทั้งบนดินและใต้ดินก็กลายเป็นมีใต้ดินอย่างเดียวแล้ว เพราะพวกเขาไม่สามารถแข่งขันกับตระกูลอื่น ๆ ได้ พวกเขาทำได้แค่ประคองธุรกิจสีเทาให้คงอยู่เท่านั้นขบวนรถหรูพร้อมกำลังคนกว่าสามสิบคนมาที่หน้าเรือนจำอย่างเอิกเกริก เมื่อต้วนมู่ชิงเดินออกมาพร้อมกระเป๋าใบหนึ่ง เสียงแสดงความเคารพก็ดังกังวานไปทั่วบริเวณทันที“ยินดีต้อนรับนายท่านกลับบ้านครับ” ลิ่วล้อทั้งหลายที่มาเสนอหน้าวันนี้ตะโกนกันอย่างไม่กลัวเกรงว่าเจ้าหน้าที่จะจับพวกเขาไปขัง“อืม… กลับไปคุยกันก่อน” ต้วนมู่ชิงโยนกระเป๋าให้หนึ่งในคนที่มารับเขา“เชิญนายท่านขึ้นรถครับ” ลู

“ถ้าไม่อยากตายก็หยุดมือซะ!” ต้วนมู่ชิงตะโกนบอกซูเมี่ยวจินเสียงดัง“ฮึ! กระจอก เก่งแต่ใช้อาวุธสินะแกน่ะ” ซูเมี่ยวจินกล่าวอย่างดูถูก“นังสารเลวเอ้ย!” ต้วนมู่ชิงอยากยิงกรอกปากซูเมี่ยวจินให้รู้แล้วรู้รอด เพียงแต่มันไม่อยากให้เธอตายเร็วเกินไปนัก“ไอ้สวะ! แน่จริงก็เข้ามาตัวต่อตัวกับฉันสิ” ซูเมี่ยวจินมองอย่างท้าทาย“พวกแกมัวทำอะไรกันอยู่!!! รีบจัดการมันให้ฉันสิวะ” ต้วนมู่ชิงตะโกนบอกลูกน้องที่นอนโอดครวญอยู่อย่างโมโห“ครับ ๆ” เหล่าลิ่วล้อรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้ร่างกายของพวกมันต่างบอบช้ำกันไปหมดแล้ว ใครจะคิดบ้างล่ะว่าผู้หญิงสูงโปร่งคนนี้จะมีเรี่ยวแรงอย่างกับช้างสารตัวหนึ่งซูเมี่ยวจินแสยะยิ้มร้ายออกมาทันที เมื่อเธอเห็นคนร้ายพุ่งเข้ามาหาอีกครั้ง เสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้นไปทั่วบริเวณเหล่าบอดี้การ์ดท

ตุลาคม 1990ในที่สุดบริษัทของฉางเต๋อเป่าก็ได้ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ หลังจากที่เขาส่งแผนงานให้กับซูเมี่ยวจินเพื่อพิจารณาอนุมัติเงินทุนก้อนแรกเมื่อสองเดือนก่อน เขาที่ยุ่งอยู่กับการเรียนมีบอดี้การ์ดคนสนิทอย่างปาไจ๋กับไคหลงคอยช่วยเรื่องการก่อตั้งบริษัทมาตลอด ผู้จัดการที่ฉางเต๋อเป่ารับมาก็เป็นเขาที่คัดเลือกมาด้วยตัวเอง คนคนนี้คือผู้เชี่ยวชาญที่อาจารย์ของเขาแนะนำมา ถึงแม้ตอนแรกผู้จัดการชราคนนี้จะไม่มั่นใจในความสามารถของฉางเต๋อเป่า แต่พอได้พูดคุยกันถึงแนวทางของบริษัทที่ฉางเต๋อเป่าต้องการ เขาก็รู้สึกว่าอยากทำงานกับเด็กคนนี้เข้าจริง ๆ อย่ามองว่าฉางเต๋อเป่าอายุยังน้อยแล้วจะไม่รู้อะไร เพราะฉางเต๋อเป่ามองเห็นปัญหาหลายอย่างที่ตัวเขาเองละเลยไปได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งเขายังเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของฉางเต๋อเป่าซึ่งไม่ต่างจากผู้ใหญ่ที่คร่ำหวอดในวงการธุรกิจมานานหลายปีด้วยเงินทุนก้อนแรกที่ซูเมี่ยวจินมอบให้ฉางเต๋อเป่าคือหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ เธอรู้ดีว่าเต๋อเป่าเทคโนโลยีต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อทรัพยากรในก