All Chapters of Too Late To Regret, Mr. Billionaire: Chapter 201 - Chapter 210

“LUCAS, ibigay mo na sa’kin ang antidote. Sasama ako sa’yo. I promise, hindi ko na siya makikita ulit. Never again...” pagmamakaawa ni Talia.Nalason si Caden dahil sinusubukan nitong iligtas ang kanyang professor. Kaya kahit anong mangyari ay hindi niya hahayaan na mamatay ito.Mas lalo pang nagalit si Lucas sa narinig. Lumitaw ang mga ugat sa kanyang noo habang mas nagiging mapanganib ang kanyang ekspresyon.“Talia, I forbid you to cry!” mariin niyang saad, bawat salita ay parang pilit na kinikiskis sa pagitan ng kanyang mga ngipin. “Hindi ka pwedeng umiyak para sa kanya!”“O-Okay! I won’t cry, I won’t…” nanginginig na sagot ni Talia.Agad niyang pinunasan ang kanyang mga luha, ngunit kahit anong gawin niya, patuloy pa rin itong tumutulo, parang ulan na walang katapusan.Ang eksenang iyon ay muling tumama sa kaibuturan ni Caden. Parang may mababasag sa loob niya habang pinagmamasdyan niya ang tagpong iyon“Talia, don’t cry…” mahina niyang saad, puno ng pagpipigil, na para bang gusto

MAGKAKASUNOD na tumawag si Talia sa tatlong tao, gamit ang iba’t ibang lenggwahe. Lahat sila ay mga eksperto na matagal na niyang pinahahalagahan at pinagkakatiwalaan.NAlam niyang kapag nagsama-sama ang tatlong iyon, mas magiging mabilis at mas epektibo ang resulta ng kanilang gagawin.Pagkatapos noon, tinawagan niya si Rosita Cruz, ang head researcher ng kanilang lab sa Singapore. “Prepare everything,” direkta niyang utos. “I-ready mo ang lahat ng raw materials at siguraduhin mong maipadala agad dito ang pinaka-advanced equipment mula sa main laboratory.”Para kay Talia, mas ligtas na manatili siya sa Grey Wharf kaysa bumalik pa sa Pilipinas sa mga oras na iyon. Doon din nakabase ang pundasyon ng organisasyon ni Lucas. At sa pagkakataong ito, hindi na niya hahayaang magkamali pa sila pagdating sa antidote.Matapos niyang maibigay ang lahat ng instructions, tahimik siyang naglakad palabas at nagtungo sa hardin.Malamig ang hangin. Dumating na ang taglamig, at ramdam ang malaking agwat

TAHIMIK ang loob ng laboratory ngunit ramdam ang bigat ng sitwasyon. Hindi man marangya ang kagamitan, malinaw na high-end ang lahat. Kumpleto ito sa mga system para sa extraction, preservation, at culture ng biological samples.Nakatayo si Talia sa harap ng whiteboard, seryoso ang ekspresyon habang nakatingin sa grupo.“The extraction process na gagawin natin is relatively simple,” kalmado niyang paliwanag. “May kabuuang dalawampu’t apat na plant samples. Hahatiin ko kayo. Each of you will handle four.” Sandali siyang huminto, saka itinuro ang mga nakasulat sa board. “After extraction, imimix ito sa dalawang solutions based sa formula ko. If the data matches the expected results, successful na tayo.”Agad na umalingawngaw ang palakpakan sa loob ng silid. Hindi nila maitago ang excitement. Ang makatrabaho si Doctor Nova ay isang malaking oportunidad.Sa gilid, umabante si Lyndon at malinaw na nagsalita.“Sir Caden announced,” direkta niyang sabi, “na ang sinumang makakapasa sa task na

NANATILING nakatayo si Mr. Crest sa dilim, hindi gumagalaw. Mabigat ang kanyang dibdib, tila may nakabara roon na hindi niya mailabas.Ilang sandali siyang nanatili roon. Hanggang sa dahan-dahan siyang huminga, tumalikod, at tahimik na lumabas ng silid. Isinara niya ang pinto nang marahan.Ngunit sapat iyon para tuluyang putulin ang anumang natitirang koneksyon sa pagitan nila.---KINABUKASAN, maagang nagising si Talia. Walang pag-aaksaya ng oras, agad siyang sumakay sa helicopter na inihanda ni Mike. Ang destinasyon y isang liblib na bundok sa hangganan ng probinsya. Doon nakatira si Professor Harris. Doon niya makukuha ang huling kulang na kailangan niya— ang ingredient para makumpleto ang formula.Ang ingay ng rotor blades ay sumira sa katahimikan ng umaga. Tahimik na nakatingin si Talia sa labas ng bintana habang unti-unting papalapit ang helicopter sa bundok. Pero bigla siyang nanigas dahil mula sa direksyon ng lumang bahay ni Professor Harris, isang makapal na usok ang umaangat

ANG GABI sa Grey Wharf ay nabalot ng amoy ng dugo.Sa hilagang bahagi ng kabundukan, sa tuktok na halos hindi na inaabot ng liwanag, dalawang lalaki ang magkaharap. Ang kanilang mga galaw ay mabilis, magkasalikop, at walang awang sumasalubong sa isa’t isa. Matagal na silang naglalaban. Pareho nang sugatan. Parehong hinihingal. Parehong hindi sumusuko.Sa paligid nila, nakahandusay ang ilang bodyguards. Walang gumagalaw. Ang iba’y walang malay, ang iba’y hindi na matukoy kung buhay pa.NAng hangin ay mabigat. Punong-puno ng amoy ng dugo at tensyon.Ito na ang huling laban ni Caden at ni Lucas.Huminga nang malalim si Caden. Mabigat ang dibdib niya, ngunit malinaw ang bawat salita nang magsalita siya.“Lucas…” malamig niyang tawag. “So ikaw pala ang matagal nang nakatago sa likod ng lahat.”Bahagyang ngumisi si Lucas. Puno ng pangungutya ang kanyang mga mata.“So what if you figured it out?” sagot niya. “Hindi mo rin naman masasabi sa kanya.”Bahagya siyang yumuko, tila hinahamon ang lala