All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 71 - Chapter 80

ชิงหว่านซินนิ่งเงียบราวกับกำลังทบทวนความทรงจำ ดวงตาเมล็ดซิ่งหรี่ลงอย่างครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนจะเบิกกว้างแล้วเงยหน้ามองเจียงอวี้เฉิงอย่างตกตะลึง ปากเล็ก ๆ อ้าค้างไว้อย่างน่าเอ็นดูเจียงอวี้เฉิงยกมุมปากขึ้นสูง เมื่อเห็นท่าทางตกใจของนาง พลางนึกว่าอีกสักครู่นางคงต้องร้องโวยวายไม่พอใจเป็นแน่“อ๊ะ! ข้าข่มขืนท่านไปแล้วใช่หรือไม่?” ชิงหว่านซินเอื้อมมือไปรับจอกน้ำชาจากอีกฝ่าย “ข้าฝืนทรมานท่านไปนานเพียงใดกัน?”รอยยิ้มของเจียงอวี้เฉิงแข็งค้างไปในทันใด “...”ชิงหว่านซินยกมือขึ้นตบลงบนเตียงนุ่มเป็นสัญญาณให้เขานั่งลง “อ่า... แต่ท่านไม่ต้องเป็นกังวล อย่างไรข้าก็ต้องรับผิดชอบความบริสุทธิ์ของท่านอยู่แล้ว”ทำไมบทบาทของพวกเราจึงสลับกันอยู่เรื่อยเล่า?เมื่อวานท่านก็ขอข้าแต่งงาน สัญญาว่าจะมีเพียงข้าเป็นสามีเท่านั้น มาตอนนี้ หลังผ่านคลื่นลมมรสุมซัดกันรุนแรงขนาดนั้นมา ท่านก็พูดว่าจะรับผิดชอบเขาอีกเปิดโอกาสให้ข้าได้แสดงความเป็นผู้ชายบ้างเถอะ!!เจียงอวี้เฉิงอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องห่มร้องไห้เหมือ

วันที่แปด เดือนสี่ รัชศกซื่ออัน ปีที่ยี่สิบสี่แสงแรกแห่งอรุณเบิกฟ้า สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้าสู่ห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่ งานพิธีอภิเษกสมรสในวันนี้ แตกต่างจากพิธีอภิเษกสมรสทั่วไปที่เจ้าสาวจะเป็นฝ่ายออกจากจวนแต่ชิงหว่านซินยังคงประทับอยู่ในตำหนักจงเย่ ตำหนักพระราชทานจากฮ่องเต้ชิงหยาง เพื่อให้องค์หญิงใหญ่ประทับร่วมกับสนมของพระนางได้อย่างเป็นส่วนตัวหลันเอ๋อร์บรรจงแต่งหน้าให้นางอย่างพิถีพิถัน แป้งผัดหน้าขาวนวลถูกปัดลงบนใบหน้าอย่างอ่อนโยน คิ้วเรียวงามถูกวาดเติมให้คมเข้ม ริมโอษฐ์แต้มด้วยชาดสีแดงสดแม้จะเป็นเพียงพิธีรับสนมเข้าจวน แต่ชิงหว่านซินก็มีความตั้งใจที่จะจัดพิธีให้แก่เจียงอวี้เฉิงอย่างสมเกียรติของซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงให้มากที่สุดชุดที่ชิงหว่านซินทรงสวมในวันนี้มิใช่ชุดเจ้าสาวสีแดงฉูดฉาด แต่เป็นชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายหงส์ห้อยระย้าด้วยด้ายเงิน งดงามอ่อนช้อย เครื่องประดับที่ใช้ก็เน้นความประณีตงดงามด้านนอกตำหนักจงเย่ มีบรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงบนขบวนเกี้ยวสีแดงสดที่ประดับประดาด้วยดอกไม้มงคลและผ้

“หยาเจิน” เจียงอวี้เฉิงเรียกเสียงอ่อนหวาน พลางยกมือของนางมากุมแน่น “หากข้าทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจ โปรดบอกข้าในทันที หากแก้ไขได้ ข้าจะปรับปรุงตัวเพื่อท่าน”ชิงหว่านซินเอียงคอสงสัยว่าเหตุใดจู่ ๆ สวามีของนางจึงเอ่ยขึ้นมาเช่นนั้น “...”“หากท่านไม่พอใจสิ่งใด ท่านสามารถบอกข้าโดยตรง ไม่จำเป็นต้องให้องครักษ์ลับของท่านถือไม้หน้าสามมาคุยกับข้าหรอกนะ”“คิ! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” ชิงหว่านซินเข้าใจความนัยจากเขาในที่สุด จนอดหัวเราะไม่ได้ มือเรียวดุจหยกยกขึ้นลูบแก้มของเขาแผ่วเบาอย่างนึกเอ็นดู เจียงอวี้เฉิงหลับตาแล้วแนบแก้ม ปล่อยตัวปล่อยใจให้อยู่ในอุ้งมือของนางได้อย่างสบายใจยามมองเจียงอวี้เฉิงในตอนนี้ เขาให้ความรู้สึกเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวใหญ่ที่ยอมสยบลงในอุ้งมือของนางแต่เพียงผู้เดียว จนชิงหว่านซินรู้สึกถึงความอ่อนนุ่มในหัวใจ“ท่าน... จะทรยศข้าหรือไม่?”“หืม...” เจียงอวี้เฉิงลากเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาคู่คมยกเปลือกตาขึ้นมองแม่นางน้อยตรงหน้า ครั้นสบตาที่กำลังฉายแววอ่อนไหว เขาก็พลันรับรู้

“เหตุใดท่านจึงเลือกเฝิ่นกงกง?” เจียงอวี้เฉิงเลิกคิ้วถาม“หยางเอ๋อร์มีสองขันทีใหญ่ข้างกายคือเฉียนกงกงและเฝิ่นกงกง ทั้งสองคนต่างเป็นขันทีที่เคยรับใช้เสด็จพ่อมาก่อน พวกข้าเคยไว้ใจทั้งสองคนนี้มาก จนกระทั่งในฝันร้าย ข้าจึงได้รู้ว่าเฝิ่นกงกงได้ทรยศและให้ความร่วมมือกับตระกูลจวงมานานแล้ว”“ในฝันร้ายนั้น ยามที่ข้ากำลังปรึกษากับหยางเอ๋อร์ว่าควรจะเลือกผู้ใดเป็นพระสวามีดี เฝิ่นกงกงก็มักจะเยินยอจวงหมิงรุ่ย เอ่ยชื่นชมความสามารถของเขาต่าง ๆ นานา พวกข้าที่ยังเยาว์วัยย่อมเชื่อฟังคนของบิดา ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะลอบแทงข้างหลังพวกข้าเช่นนั้น”“การที่พวกท่านจะเชื่อเฝิ่นกงกง แล้วเลือกจวงหมิงรุ่ยก็ไม่แปลกอันใด ด้วยชาติตระกูลและตำแหน่งจอหงวนที่เขาครองอยู่ ก็ย่อมคู่ควรกับองค์หญิงใหญ่อย่างท่านอยู่แล้ว นับว่าเขาเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด ท่านไม่ต้องนึกเสียใจไปหรอก” เจียงอวี้เฉิงเอ่ยปลอบ“ลำบากท่านใส่ใจข้าแล้ว” รอยยิ้มของชิงหว่านซินประดับจาง ๆ ก่อนจะอธิบายต่อ “สาเหตุที่ต้องกำจัดเฝิ่นกงกงก่อน เพราะหนึ่ง เขาอยู่ใกล้หยาง

แสงสีเงินของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกรองแสงเข้ามาในห้องหอ เรือนหย่งเซิ่งที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของบุปผายามค่ำคืน บัดนี้กลับกำลังคึกคักด้วยนางกำนัลและบ่าวรับใช้ชิงหว่านซินในชุดพิธีการสีแดงปักลายหงส์เพลิงทองคำที่หนักอึ้ง แต่ท่วงท่ายังคงสง่างาม นางเดินเคียงคู่ไปกับเจียงอวี้เฉิง ผู้เป็นฟู่หม่าในชุดขุนนางชั้นหนึ่งปักลายนกกระเรียนที่ดูภูมิฐานและองอาจทั้งสองออกจากตำหนักจงเย่ ขึ้นรถม้าตรงไปยังวังหลวง เพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ชิงหยางตามธรรมเนียมในเช้าหลังวันอภิเษกสมรสเสียงฝีเท้าที่ก้องกังวานในความเงียบยามเช้าตรู่ของวังหลวง ชิงหว่านซินชายตามองใบหน้าคมสันของสวามีข้างกาย เจียงอวี้เฉิงเองก็รู้ตัวว่าถูกลอบมอง จึงได้หันหน้ามาสบดวงตาเมล็ดซิ่งคู่นั้น ทั้งสองต่างส่งรอยยิ้มให้แก่กัน สร้างบรรยากาศหวานชื่นจนแม้แต่เฉียนกงกงที่เดินนำทางยังอดยิ้มไปด้วยไม่ได้เมื่อมาถึงท้องพระโรงอันโอ่อ่าที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมสีทองและภาพวาดภูมิทัศน์อันวิจิตรตระการตา เหล่าขุนนางชั้นสูงที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมพิธีต่างยืนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบท่ามกลางความเงียบงัน บัลลังก์มังก