All Chapters of สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC: Chapter 61 - Chapter 70

ณ โรงเตี๊ยมอิงหัวเจียงอวี้เฉิงเดินขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นบนสุดที่ถูกองค์หญิงใหญ่ชิงหว่านซินเหมาไปทั้งชั้น เพื่อความเป็นส่วนตัว โดยให้องครักษ์ลับสองนายยืนเฝ้าที่หน้าบันไดทางขึ้นไว้หลันเอ๋อร์ที่มองเห็นเจียงอวี้เฉิงเดินขึ้นมาถึงก็ส่งรอยยิ้มและย่อกายคำนับอย่างนอบน้อม “เชิญเจียงซื่อจื่อเจ้าค่ะ องค์หญิงทรงรออยู่ด้านในห้องแล้ว”เจียงอวี้เฉิงผงกศีรษะรับเล็กน้อย ก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา บานประตูห้องรับรองถูกปิดลงราวกับต้องการสกัดกั้นความวุ่นวายทิ้งไว้ที่ด้านนอกบรรยากาศภายในห้องค่อนข้างเงียบสงบ ชิงหว่านซินในชุดผ้าไหมสีขาวพิสุทธิ์กำลังนั่งจิบชาชั้นดีที่โต๊ะกลมอย่างเงียบ ๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม มือเรียวยาวราวกับไร้ข้อต่อลูบไล้จอกชาเล่น ไอร้อนจากกาน้ำชาพวยพุ่งราวกับสร้างหมอกจาง ยิ่งขับให้นางสูงส่งราวกับเทพธิดามาจุติงดงาม อ่อนหวานเสียจริง...“เจียงซื่อจื่อมาแล้วหรือ?” ชิงหว่านซินเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา ก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างอารมณ์ดีหากนางนั่งนิ่ง ๆ ปิดวาจาก็ราวกับเทพเซียนที่ไม่ข้องเกี่ยวในโลกโลกีย์ แต่เมื่อนาง

ชิงหว่านซินถอนหายใจ “ตามแผนการเดิม พวกมันจะรอหลังจากงานอภิเษก เพื่อที่ได้อำนาจของข้ามาไว้ในกำมือเสียก่อน จากนั้น จึงเริ่มแผนการใส่ร้ายจวนเจิ้นกั๋วกง กำจัดแขนขาของฝ่าบาท อีกทั้งยังยื่นมือเข้าไปกำจัดสายเลือดราชวงศ์ถึงในวังหลัง แล้วส่งลูกของมันให้ขึ้นครองบัลลังก์ต่อ”“พวกเขาได้เริ่มลงมือไปแล้ว” เจียงอวี้เฉิงตอบเสียงแข็ง ดวงตาจิ้งจอกทอประกายด้วยความขุ่นเคือง“ท่านหมายความว่าเช่นไร?” ชิงหว่านซินขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย “พวกมันลงมือแล้วอย่างนั้นหรือ?”เจียงอวี้เฉิงพยักหน้า แล้วจึงเริ่มอธิบาย “ตามที่ข้าเห็นในความฝันเป็นเช่นเดียวกับของท่านคือรองแม่ทัพเย่จะเป็นผู้ทรยศ กล่าววาจาใส่ร้ายตระกูลเจียงจนต้องโทษเนรเทศ”“แต่หลังจากที่ข้าตื่นขึ้นมา จึงเฝ้าสังเกตเขาอยู่นาน ก็พบว่าเขาไม่มีวี่แววว่าจะกล้าทรยศหักหลังเจิ้นกั๋วกงแต่อย่างใด นอกจากนี้ ข้ายังเชื่อในสายตาของท่านพ่อ เพราะท่านให้ความไว้วางใจต่อเขาเป็นอย่างมาก”“ข้าจึงนึกสงสัยและสั่งให้คนเฝ้าจับตาดูเขาไว้ จนกระทั่งเกิดเหตุไม่คาดฝัน รองแ

“นั่นสินะ” ชิงหว่านซินหยิบจอกชาผู่เอ๋อร์ขึ้นมา หากแต่กลิ่นหอมละมุนดุจดอกไม้ของสุราเฝินจิ่วกลับลอยอบอวล ชวนให้ลิ้มลองเสียมากกว่า ดวงตาเมล็ดซิ่งของนางทอดมองไปที่จอกสุราใสไร้สีที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าเขาอย่างนิ่ง ๆเจียงอวี้เฉิงที่เห็นเช่นนั้น นี่หมายความว่าอยากแลกจอกกับข้าสินะ?เขาจึงได้เอ่ยขึ้นอย่างรู้ความ “ในยามกลางวันเช่นนี้ หากข้าดื่มสุราต่อหน้าองค์หญิง ท่านพ่อคงไม่ชอบใจนัก คงจะหาเรื่องมาโบยข้าเป็นแน่ ข้าขอบังอาจแลกเปลี่ยนสุรากับชาของท่านแทนได้หรือไม่?”“ได้สิ!!” ชิงหว่านซินอนุญาตแทบจะในทันที นึกชอบใจในความหัวไวของคนตรงหน้า อีกทั้งยังแอบอ้างถึงเจิ้นกั๋วกง ทำให้ข้ออ้างของเขาดูหนักแน่นและมีเหตุมีผลขึ้นแต่ก็ยังไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี บุรุษจะร่ำสุราก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด...“เจียงซื่อจื่อช่างใส่ใจนัก”ชิงหว่านซินเริ่มเกิดความประทับใจในตัวบุรุษตรงหน้ามากขึ้นทุกที ยิ่งได้เห็นว่าเขาใส่ใจในการกระทำเล็กน้อยของนางที่เพียงแค่จ้องมองจอกสุราที่อยู่ตรงหน้าเขาเท่านั้น อีกทั้งยังหาทางลงให้นางเป็นอย่างดีอีกด้วย

สิ้นเสียงพูด มือของชิงหว่านซินก็คว้ามือสากของเจียงอวี้เฉิงขึ้นมา บังคับให้เขาต้องลุกขึ้นยืน แล้วลากมาหยุดอยู่ตรงกลางหว่างขาของนาง มือบอบบางจับมือหยาบกร้านของเจียงอวี้เฉิงสอดเข้าไปภายในกางเกงเนื้อดีมือหนาสัมผัสลงบนผิวอ่อนนุ่มใต้ร่มผ้าที่กำลังร้อนระอุและชื้นแฉะ“องค์หญิง!!” เจียงอวี้เฉิงสะดุ้งทันที เมื่อมือของเขาสัมผัสโดนความลับที่ซ่อนเร้นของนาง สัมผัสกายที่ร้อนรุ่มนั้น ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกน้ำร้อนลวก มือหนาพยายามจะดึงรั้งออกมา หากแต่ชิงหว่านซินบังคับใช้สองมือนางตรึงมือเขาไว้ที่ตรงนั้น“อย่าบอกนะว่าแม้แต่มือของท่านก็ยังสู้จวงหมิงรุ่ยมิได้”เอ้า!! ดูถูกความเป็นชายของเขายังไม่พอ ยังจะเอาเขาไปเปรียบเทียบกับอดีตสามีเลว ๆ คนนั้นอีกจะหยามกันเกินไปแล้ว...ได้!! แล้วอย่ามาอ้อนวอนให้เขาหยุดก็แล้วกัน!มุมปากของเจียงอวี้เฉิงยกสูงขึ้น ก่อนที่เขาจะเริ่มไซ้นิ้วลูบไล้ไปตามกลีบบุปผาที่เบ่งบานอยู่ใต้ร่มผ้าอย่างอ่อนโยน สวนทางกับอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นทั้งของนางและของเขา“อ่ะ อา อืม” ชิงหว่านซินครางเสียงแผ่ว

สิ้นเสียง เจียงอวี้เฉิงก็ทิ้งร่างลงทาบทับ สองผิวกายสัมผัสกันอย่างแนบแน่น ริมฝีปากหนาประกบลงบนเรียวปากบางของชิงหว่านซินอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักกดทับจนแนบสนิทปลายลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากตวัดหยอกเย้าลิ้นเล็ก ริมฝีปากบดขยี้ทาบทับ ฝ่ามือที่หยาบกร้านด้วยการฝึกจับอาวุธลูบไล้ไปตามผิวนุ่มเนียนละเอียดชิงหว่านซินแหงนหน้ารอรับจุมพิตนั้นอย่างยินดี ยกสองแขนขึ้นคล้องคอ รั้งร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายลงมาชิดใกล้ ผลักดันให้ผิวกายแนบชิดสนิทกันจนไม่มีช่องว่างเสียงดูดกลืนที่ปลายลิ้นดังขึ้นในหูจนเกิดความรู้สึกเสียวสะท้านไปทั้งตัว ชิงหว่านซินครางเสียงเบาหวิวในลำคอ เจียงอวี้เฉิงผละริมฝีปากออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะกดจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่น“อ๊ะ! อย่ากัดสิ อื้อ...” ชิงหว่านซินท้วงเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบ นางรู้สึกถึงความคมของฟันที่ชายหนุ่มขบกัด เจียงอวี้เฉิงจึงเปลี่ยนไปใช้ริมฝีปากในการแทะโลมจนเกิดรอยจูบไปทั่วคอขาวผ่องนั้นแทนเจียงอวี้เฉิงพรมจูบไปทั่วเนินอกอวบอิ่ม ไล้ริมฝีปากต่ำลงมาที่ดอกบัวคู่งามที่เบ่งบานสะพรั่ง ข้างหนึ่ง เขาใช้ปลายลิ้นลิ้มลองยอดเกสรสีชมพูที่ชู