All Chapters of เมื่อเขาไม่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณธรณ์มีอะไรจะใช้หนูเหรอคะ”“เอารถออกไปวิ่งให้หน่อย รถมันต้องวิ่งบ้าง วนในหมู่บ้านก็ได้ สลับกันวันละคัน เอ๊ย! เอางี้ดีกว่าเธอขับไปเรียนนะวันละคัน รถเวลาไม่ได้ใช้มันก็ไม่ดีไง”“แต่...”“ฉันจ้างวันละสามร้อยค่าขับรถไป”“ตกลงค่ะ แต่รถคุณธรณ์มีประกันเนอะ” เธอรับจ้างขับไปได้แต่เรื่องของความปลอดภัยเธอไม่รับประกัน“เออ มีสิ วันอาทิตย์นี้เราขับรถไปเยี่ยมพ่อฉันดีไหม ถือว่าเอารถไปวิ่งทางไกลไง”“ดี ๆ ค่ะ” ฐิสายิ้มตาหยี คุณธรณ์ใจดีฐิสาออกมาจากบ้านก่อนเวลาเรียนเกือบชั่วโมงเป้าหมายของเธอคือพยายามหาที่จอดรถดี ๆ ให้กับรถคันงามของธรณ์เมื่อได้ที่จอดรถคันงามเรียบร้อย เธอก็เดินขึ้นตึกอย่างไร้กังวล อย่างน้อยก็ได้เงินเพิ่มวันตั้งสามร้อย สามร้อยคูณห้าวันต่อสัปดาห์ได้เงินตั้งพันห้าร้อยบาทแนะ ดีจังค่าเทอมสามหมื่นบาทเท่ากับเธอต้องเก็บเงินเดือนละห้าพันบาท ฐิสาได้เงินเดือนจากธรณ์เดือนละหนึ่งหมื่นห้าพันบาท นอกจากค่ากินที่มหาวิทยาลัยกับค่าหนังสือต่าง ๆ แล้ว เธอก็ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรอีกถ้าได้ค่าขับรถอีกสัปดาห์ละพันห้าร้อย นี่เท่ากับเธอไม่ต้องควักเงินเดือนออกมาใช้ทำงานแค่สองเดือนก็ได้ค่าเทอมแล้วดีจัง“ฐิสา” เสีย

บทที่ 9 ตัวฉัน “เครียดไหมคะ เดี๋ยวกินข้าวไม่ลงพอดี” แม่บ้านวัยยี่สิบปีเอ่ยแย้ง เธอไม่ชอบฟังดรามาน้ำแตกเวลากินข้าว อีกอย่างไม่อยากให้เขาเครียด ดูหน้าเขาสิทำหน้าอย่างกับสารภาพผิดกับเธออย่างนั้นแหละสารภาพผิด! เดี๋ยวนะ! เขากับเธอไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยใช้คำว่าสารภาพผิดเหมือนสามีสารภาพกับภรรยาได้ยังไงเล่า“ไม่ดรามาหรอก แค่อยากเล่าให้ฟัง เธอจะได้ไม่ตัดสินฉันจากคำพูดคนอื่น ฉันอยากให้เธอตัดสินฉันจากคำพูดของฉันเอง” ธรณ์ตั้งใจพูดและมือก็ยังห่อผักกับหมูอย่างตั้งใจเช่นกัน“หนูตั้งใจฟังอยู่ค่ะเล่ามาเลยค่ะ” ฐิสาว่า หั่นผักที่เขาห่อแบ่งกันคนละคำ“ฉันเป็นแฟนกับรุ่นพี่ของเชอรีน ส่วนคนอื่น ๆ นิยามการคบกันของเราว่าฉันเลี้ยงเด็ก ว่าเธอเป็นเด็กฉัน เราสองคนก็ไม่ได้ใส่ใจคำคนหรอก ฉันไม่เคยคิดว่าอายุจะเป็นอุปสรรค ถึงก่อนหน้านี้ฉันจะเคยโดนนักศึกษาทิ้งมาแล้วถึงสองคน” คำบอกเล่าของธรณ์ทำคนฟังตาโต“คุณธรณ์เคยคบเด็กด้วยเหรอคะ หนูไม่คิดว่าคุณธรณ์จะชอบเด็ก” ฐิสาบอกความคิดของเธอให้เขาฟัง เพราะตลอดเวลาที่รู้จักกัน เธอคิดว่าเขาน่าจะชอบผู้หญิงเป็นผู้ใหญ่และวัยไม่น่าห่างจากเขามาก“คงเพราะฉันทำผับมั้ง ส่วนมากสาว

คุณธรณ์เจ้านายเธอนี่หล่อจริง ๆ“ก็หนูไม่มีที่ว่ายนี่นา” เธอตัดพ้อ ว่ายน้ำทุกวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย จะให้เธอหัดว่ายน้ำที่ไหน สระว่ายน้ำก็ต้องใช้เงิน ต้องมีคนสอน จะว่ายน้ำคลองคงตายเพราะเชื้อโรคเข้าปอดก่อนว่ายน้ำเป็น“ก็ว่ายนี่ไง ฉันสอนให้”“ไม่เอา”“สระนี้ไม่ลึก ผู้หญิงที่สูงเกินมาตรฐานหญิงไทยแบบเธอไม่ท่วมหัวหรอก” ธรณ์ยังหว่านล้อมกึ่งหยอกเย้าเธอค้อนเขาจนตาคว่ำแต่คนในสระกลับยิ่งอารมณ์ดี หัวเราะชอบใจที่ได้แกล้ง“ไม่เอาหนูไม่มีชุดว่ายน้ำ” ฐิสายังปฏิเสธเสียงแข็ง“โอ๊ย!!!” อยู่ ๆ ธรณ์ก็ร้องขึ้นอย่างตกใจ“เป็นอะไรคะ”“แมลงน่าจะเข้าตา ฐิดูให้หน่อย”“ไหนคะ” เธอร้อนรน ยื่นมือจับใบหน้าและจ้องมองดวงตาเขา ในระยะประชิดโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้หัวใจของสาวน้อยเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นเต้น“ว่ายน้ำกัน”ตูม!!! ร่างบางโดนรวบตัวและโยนลงสระ คนไม่ทันตั้งตัวรู้ตัวอีกทีก็จมเกือบถึงก้นสระ ฐิสาตาลีตาเหลือกขึ้นเหนือน้ำแต่เพราะว่ายน้ำไม่เป็นจึงร้องขอความช่วยเหลือจากคนตัวโตที่เวลานี้หัวเราะคิกคัก“ช่วยด้วย ช่วยด้วย”“ฐิยืนสิ ยืน!” น้ำในสระตรงนี้ลึกแค่ร้อยสี่สิบเซนติเมตรแค่เธอยืนก็ไม่จมแล้ว แต่เวลานี้คนสติแตกเพราะกลัวต

“ฮือ หนูขอโทษ” เธอกอดเขาแน่น ร้องไห้ราวจะขาดใจ เธอคิดน้อยไปจริง ๆ ไม่น่าทำลายความสัมพันธ์ที่ดีของเขากับเธอเพียงเพราะต้องการเงินเลย“ต่อไปไม่ว่าจะมีปัญหาเรื่องอะไร เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ขอให้ฉันได้รับรู้ได้ไหม” เธอพยักหน้าหงึก ๆ กับอกกว้าง“หนูแค่เกรงใจ แค่นี้คุณธรณ์ก็ดีกับหนูมากแล้ว หนูไม่อยากเป็นภาระ ไม่อยากเป็นตัวภาระ” เสียงสะอื้นของเธอทำคนฟังเจ็บในอก“ไม่เป็นไรนะฐิ ฉันยินดีและไม่เคยมองว่าเธอเป็นภาระเลยสักครั้ง” ตั้งแต่มีเธอมาอยู่ด้วย เขารู้สึกว่าบ้านน่าอยู่ขึ้นมากเธอคือความสบายใจ คือพื้นที่ที่เขารู้สึกว่าได้เป็นตัวของตัวเอง ตั้งแต่เมื่อไรกันที่การหยอกล้อพูดคุยกันเล็กน้อยสร้างความสุขและทำให้เขาผ่อนคลายมากกว่าการมีเซ็กซ์ตั้งแต่เมื่อไรกันเขาเองก็ไม่แน่ใจ รู้ตัวอีกทีในเวลานี้ เขาอยากอยู่ใกล้ ๆ เธอ กินข้าวด้วยกัน ทำกิจกรรมอย่างทุกวันนี้ด้วยกันบทที่ 12 ภูเก็ตธรณ์และฐิสามาถึงภูเก็ตในตอนบ่าย ธรณ์ใช้บริการรถเช่ากว่าเขาจะขับรถไปถึงร้านนวดของมาลีที่อยู่ที่หาดป่าตองก็ใช้เวลาสองชั่วโมงกว่า มาลีและเดวิดออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ สองป้าหลานกอดกันด้วยความคิดถึง เกือบห้าเดือนแล้วที่ทั้งคู่แ

ธรณ์ทำแขนในท่าว่ายน้ำให้เธอดู เขาตั้งใจสอนเป็นอย่างมาก อยากให้เธอว่ายน้ำเป็นและเอาตัวรอดได้ในสถานการณ์ฉุกเฉิน“ค่า” เธอขานรับเสียงยานคาง“มาเร็ว”ธรณ์ใช้มือรองตรงหน้าท้องของเธอไว้ เขาจะรู้สึกอะไรไหมนะ แต่เธอเนี่ยรู้สึกใจเต้นตึกตัก เขาจะเสียเวลาสอนว่ายน้ำเธอทำไมกัน น่าจะเอาเวลานี้สอนเรื่องอย่างว่าดีกว่า สาววัยยี่สิบที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านคิดแต่ไม่ได้เพราะเป็นผู้หญิงต้องเก็บอาการรักนวลสงวนตัวอย่างที่ป้ามาลีบอก‘แล้วก็ได้ผัวตอนสี่สิบห้าเหมือนป้ามาลี’“พี่ธรณ์ขาห้ามปล่อยนะคะ” คนอยากทำอย่างอื่นมากกว่าว่ายน้ำส่งเสียงอ้อน รู้อย่างนี้เธอน่าจะเลือกชุดว่ายน้ำเว้าสูงคว้านลึกอย่างที่เขาเลือก ไม่ใช่ชุดที่ปกปิดแบบนี้“ไม่ปล่อย ตีขาขึ้นลงแรง ๆ ส่วนแขนก็จ้วงอย่างที่พี่ทำให้ดู” อยากให้เธอว่ายน้ำเป็นก็ส่วนหนึ่ง แต่ต้องการให้อาหารที่เพิ่งกินไปได้ย่อยออกไปแล้วบ้าง กิจกรรมบนเตียงในท่านอนและท้องแนบกันแบบนั้นอิ่มมากไม่ดีครั้งแรกธรณ์อยากให้เธอประทับใจถึงชุดว่ายน้ำจะเป็นแบบแขนสั้นขาสั้นแต่ก็แนบเนื้อ ก้นงอน ๆ ของเธอทำเขาหายใจไม่ทั่วท้อง อยากขยับมือที่เวลานี้วางตำแหน่งหน้าท้องของเธอ อยากขยับมือทั้งสองข้างออก มื