All Chapters of เมื่อเขาไม่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

“หนูรู้ค่ะป้า แค่เสียใจ” ฐิสามองท้องทะเล น้ำตาของเธอไม่ได้ไหลอย่างที่มาอยู่กับป้าในวันแรก ๆ แล้ว“จังหวะและเวลามันไม่ได้” มาลีพูดแล้วก็ถอนหายใจ ถ้าธรณ์เข้ามาหลอกหลานเธอ ทำเลวทรามต่ำช้าเธอคงด่าได้ถนัดกว่านี้ แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ทำอย่างนั้นเลย“อืม” ฐิสารับคำเสียงเบาสายตายังคงจับจ้องท้องทะเลและท้องฟ้าตรงหน้า“ใช้ชีวิตของเราให้ดีนะเจ้าฐิ อายุเราแค่นี้เองเริ่มต้นใหม่ได้สบาย”มาลีโอบไหล่เล็กบางของหลานสาว โยกตัวไปมาคล้ายกับการเห่กล่อมของตัวเล็ก ๆ“ค่ะ หนูจะใช้ชีวิตให้ดี” เธอรับปากกับเขาไว้แล้ว เธอจะใช้ชีวิตให้ดี มีความสุขและโตขึ้นอย่างงดงาม ให้คุ้มค่ากับความเสียใจสำหรับการอกหักครั้งแรก“เรื่องเรียนเดวิดจัดการให้แล้วนะ” มาลีบอกเล่าถึงเรื่องเรียนต่อต่างประเทศ“ค่ะ” ฐิสารับคำและตั้งใจฟังสิ่งที่ผู้เป็นป้าจะพูดต่อ มาลีถอนหายใจราวกับว่าหนักใจกับสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้“คุณธรณ์ให้เงินป้ามาเยอะทีเดียวบอกว่าให้เก็บไว้ส่งเราเรียน เขาขอโทษป้า ขอโทษแล้วขอโทษอีก อีกอย่างเขาไม่ให้ป้าบอกเรา แต่ป้าคิดว่าเราควรรู้นะ”เรื่องเงินธรณ์ขอร้องไม่ให้เธอบอกกับฐิสา แต่เธอคิดว่าหลานสาวควรรู้เรื่องนี้ อีกอย่างลำพังแค่ต

ทั้งเธอและธรณ์พยายามแล้วจริง ๆ แต่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีความรักหลงเหลือแล้ว มันยากเหลือเกินที่จะไปต่อ“ทุกอย่างยังเป็นอย่างที่เราตกลงกันไว้ ทันทีที่ดิวหย่ากับพี่” ธรณ์พูดแค่เรื่องหย่า เพราะเรื่องนอกเหนือจากหย่า มีเรื่องเงินชดเชยและสิทธิ์ในการเลี้ยงดูอยู่ในเอกสารฉบับนั้น อยู่แล้ว“ดิวยังมาเจอลูกได้ใช่ไหมคะ” ดาวิกาไม่ลืมประเด็นสำคัญ“ดิวยังเป็นแม่ของลูกเสมอ พี่ไม่เคยคิดกีดกัน” ดาวิกาพยักหน้าหงึก ๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม“ขอโทษนะพี่ธรณ์ ดิวพยายามแล้วจริง ๆ” หญิงสาวสะอื้นด้วยลึก ๆ รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ“ขอโทษทำไมกัน” ธรณ์เสียงอ่อนไม่อยากให้เธอโทษตัวเอง“ขอโทษที่เคยนอกใจ ขอโทษที่กลับมาพร้อม..” เธอเป็นคนทำลายชีวิตรักของธรณ์ คิดถึงแต่ตัวเองไม่เคยสนใจความรู้สึกของใคร“อย่าพูดอย่างนั้นดิว ลูกเราน่ารักขนาดนี้ เขาคือของขวัญ” ธรณ์พูดแทรกขึ้นก่อนที่เธอจะโทษลูกสาว สำหรับเขาเมื่อลูกมาเกิดแล้วตั้งใจไม่ตั้งใจ เขาก็ยินดีธรณ์ดึงดาวิกาเข้ามากอด หากแต่กอดนี้ไม่ใช่กอดในเชิงชู้สาวหรือสามีภรรยา เป็นกอดของการปลอบโยนและให้กำลังใจในทางที่เธอเลือกเดิน“พี่จะเลี้ยงลูกอย่างดี ดิวไม่ต้องห่วง ชีวิตเป็นของดิวอย่า

แต่เพราะผ่านชีวิตมามากกว่าหกสิบปี ผู้เป็นย่าเข้าใจความจำเป็นของผู้เป็นพ่อเป็นแม่ ตัวนางเองก็ต้องช่วยอุ้มชูหลานตัวน้อยให้เติบใหญ่เป็นคนดีของสังคมต่อไป“แล้วเราล่ะจะไปตามหารักเหมือนแม่ดิวไหม” สุนันทาถามลูกชาย“ฐิเรียนอยู่ครับแม่ ผมไม่รู้ว่าควรเอาตัวไปขวางอนาคตเธอไหม ให้เธอได้เติบโตอย่างที่ควรจะเป็นดีกว่าครับ”การมีแฟนอาจไม่ใช่เรื่องไกลตัวของหญิงสาววัยยี่สิบกว่า แต่การแต่งงาน การมีลูกมันไม่ใช่เลย ชีวิตของพวกเธอเพิ่งจะเริ่มต้น เขาไม่ควรรั้งฐิสาไว้กับเขา“ถ้าคนจะคู่กันอย่างไรก็ต้องได้คู่กันธรณ์” ธรรมตบไหล่ลูกชายอย่างให้กำลังใจ“ครับพ่อ”“ลูกเรากลายเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวเสียแล้วคุณ” สุนันทาถอนหายใจ บางทีเธอก็ไม่เข้าใจความรักของคนหนุ่มสาวสมัยนี้นักหรอก แต่ก็นั่นแหละในเมื่อพวกเขาเลือกแล้ว ก็ต้องว่าไปตามนั้น หน้าที่ของแม่ของย่าอย่างเธอก็ต้องประคับประคองกันไป คุณปู่คุณย่าย้ายมาช่วยเลี้ยงหลานชั่วคราว กลางวันจะมีแม่บ้าน พี่เลี้ยงเด็กที่มาเช้าเย็นกลับอยู่สองคนและมีแม่บ้านที่อยู่ประจำอีกหนึ่งคนในตอนกลางคืนธรณ์จะเลี้ยงลูกเอง เขาฝึกให้ลูกนอนหลับเองในตอนกลางคืน เมื่อเล่านิทานเสร็จแล้วเขาก็จะบอกกับเด็

ตอนที่ป้าถ่ายรูปให้เธอดู เธอก็ว่าทำไมป้าถ่ายรูปกลับหัวที่ไหนได้มันกลับหัวเองปลูกแบบนี้น่าจะดีเพราะมะเขือเทศของลุงเดวิดงามและดกทุกต้นเลยหญิงสาวเด็ดมะเขือเทศลูกหนึ่งที่สีแดงสด ถู ๆ กับเสื้อก่อนจะเอาเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยเธอหลับตาพริ้มลิ้มรสความหวานของมัน มือเรียวสวยกำลังจะเด็ดมะเขือเทศอีกต้นเพื่อลองชิม“ขโมย!”เสียงเล็ก ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น มือของฐิสาชะงักและหันมองเจ้าของเสียงเด็กหญิงผมเปียทั้งสองข้างสวมหมวกสานสีเหลือง ชุดทำสวนพร้อมตะกร้าใบใหญ่เกินตัว ยืนมองเธอตาแป๋ว เอียงซ้ายเอียงขวาอย่างพิจารณาในขณะที่คนได้ชื่อว่าเป็นขโมยก็มองเด็กหญิงตรงหน้าตาแป๋วเช่นกัน คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของฐิสา พลันคิดว่าใบหน้าเล็ก ๆ นี้ละม้ายใครสักคนลูกเขาเหรอ?“มามี้!!!” แล้วเด็กที่เรียกเธอว่าขโมยก่อนหน้านี้ก็ปล่อยตะกร้าและวิ่งตรงมาหาเธอ กอดขาเธอไว้แน่น ฐิสายืนแข็งทื่อหลายวินาที ตั้งสติได้อีกทีเมื่อเด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้ามองเธอ“มามี้ มามี้จริง ๆ ด้วย”“เดี๋ยว ๆ หนู” ฐิสาย่อกายลงหวังจะอธิบายเด็กหญิงตรงหน้าให้เข้าใจว่าเธอไม่ใช่มามี้ของเจ้าหนู แต่ทันทีที่เธอย่อกายเจ้าเด็กน้อยจากที่กอดขารีบกอดคอเธอไว้ท

“ห้องเก็บเสียง” เขากระซิบบอกตอนที่ประคองร่างบางมาวางไว้บนที่นอน“จะรุนแรงขนาดนั้นเชียว” ฐิสาแกล้งล้อ“โห อย่าให้พูดของขาดนานมาก” ธรณ์ว่าทั้งยังรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเอง“เดี๋ยว ๆ ใจเย็นค่ะ” ฐิสาบอก นี่เขาจะไม่ปลุกเร้าแล้วค่อย ๆ ถอดหรอกหรือ“ไม่ไหวฐิจ๋า พี่อยากเยตั้งแต่เห็นหน้าเธอแล้ว” ตรงไปตรงมาสมเป็นทนาย แล้วเธอจะค้านได้อย่างไรเล่า เป็นเมียทนายต้องใจกล้าแหละ“มาค่ะ” คนของขาดเช่นเธอก็อยากเยเขาตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว แต่ที่เก็บอาการเพราะเกรงใจลูก เกรงใจป้า ว่าแล้วต่างคนก็รีบถอดเสื้อผ้าของกันและกัน“รอบแรกขอจานด่วนก่อนนะ รอบสองเดี๋ยวค่อยงานละเอียด” เมื่อเขาจับเธอแยกขาและก้มหน้าลงไล้เลียกลางกายสาว อย่างตะกละตะกลาม“เธอแฉะมาก” เขาเงยหน้าขึ้นมาบอกเจ้าของร่าง ปากทั้งปากเลอะด้วยน้ำรักของหญิงสาว กลิ่นที่เขาโคตรคิดถึง“ไม่ต้องพูดมาก” ฐิสาที่อารมณ์ชะงักเพราะคนมัวแต่พูดมาก เธอจึงต้องกดศีรษะเขาเข้ากับเนินนางที่ฉ่ำชื้น ให้เขาปรนเปรอเพื่อพาเธอถึงจุดหมายปลายทางแสนหวาน“อา...เสียวมากค่ะพี่ธรณ์” เสียงครางหวานที่เรียกชื่อเขาไม่หยุด เขาชอบเสียงเธอยิ่งเวลาครางยิ่งชอบ เสียงหวานที่แหบราวจะขาดใจ ร่างบางที่กระตุกเ