ทนายคนดังอย่างคุณธรณ์กำลังนั่งหายใจทิ้ง มองภาพผู้คนมากมายชั้นล่างของผับดังกลางเชียงใหม่ ผับแห่งนี้เขาเป็นเจ้าของ จับพลัดจับผลูได้ทรัพย์นี้มาอย่างไม่ตั้งใจ

        เจ้าของคนเก่าดันไม่มีเงินจ่ายค่าทนาย บอกให้เขาช่วยคดีเรื่องโกงมรดก ถ้ามันชนะจะยกผับนี้ให้เขา สุดท้ายเขาก็ว่าความจนชนะและได้ผับนี้มาเป็นค่าจ้าง

        “ทำหน้าเหมือนเบื่อโลก” อินน์[1]เอ่ยทักทายเพื่อน

        “กูเลิกกับดิวแล้ว” ธรณ์พิงศีรษะกับโซฟาสีดำขลับ ที่มีไว้ต้อนรับเฉพาะลูกค้าสุด VVIP อย่างสองหนุ่มเพื่อนรักอย่าง อินน์และทศทิศ

        “เอ๊ย! จริงเหรอวะ อีกแล้วเหรอวะ” เป็นทศทิศที่เอ่ยถามอย่างตกใจ

        ‘อีกแล้วเหรอวะ’ ประโยคนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด จะสมน้ำหน้าเพื่อนหรือควรจะสงสารดี เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาแล้วเป็นครั้งที่สาม

“เลิกได้ก็เลิกเถอะ หาคนอายุเท่า ๆ กัน” อินน์แนะนำเพื่อน

“ท่านอินน์ครับคุณหมอใบเด็กว่าท่านสิบปีครับ” ธรณ์เอ่ยแย้งเพราะแฟนเพื่อนเองก็อายุห่างจากเพื่อนหลักสิบปี อย่างอินน์ไม่น่าจะเตือนเขาได้นะ

“คุณทนายครับ ผมหมายถึงคุณควรคบคนที่วัยทำงาน เลิกนิสัยส่งเสียแบบนี้ได้แล้วครับ ความรักไม่ควรมาพร้อมผลประโยชน์” อินน์อธิบาย ถึงแฟนเขาจะอายุน้อยกว่าสิบปีก็ยี่สิบแปดห่างกันแค่สิบปี

แต่เด็กคนล่าสุดของธรณ์เลี้ยงดูมาตั้งแต่อายุสิบเก้า

“อย่าว่ามันเลยอินน์ ธรณ์มันขี้สงสาร แค่เห็นน้องเขาลำบากหัวใจก็ว้าวุ่น ยิ่งแต่งชุดนักศึกษามันยิ่งอยากส่งเสีย”

ทศทิศพูดอย่างติดตลก แต่เพื่อนไม่ตลกด้วย

“ต่อไปจะไม่เลี้ยงแล้ว อยากก็แค่ซื้อกิน” ธรณ์บอกอุดมการณ์ของตัวเอง

“เออจะคอยดู”

เพื่อนทั้งสองได้แต่ส่ายหัวกับคำพูดของเพื่อนเท่าที่จำได้ธรณ์ก็พูดแบบนี้ทุกครั้งที่อกหัก

ว่าความละเก่งจัง แต่พอเรื่องรัก ทนายคนเก่งมักไปไม่เป็นท่า

[1] อินน์ พระเอกจากเรื่อง อยากเป็นแฟนหมอ

ตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะไม่มีเด็กเลี้ยงอีกต่อไป