All Chapters of เมื่อเขาไม่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 แม่บ้านคนใหม่ธรณ์นั่งขมวดคิ้วเมื่อแม่บ้านที่ทำงานมาด้วยกันเกือบห้าปีมาขอลาออกมาลีทำงานกับเขาเข้าปีที่ห้า เขาไว้ใจมาลีมาก ให้บันทึกลายนิ้วมือให้เข้าออกบ้านไว้ด้วย ตลอดห้าปีมาลีทำงานมีระเบียบ ทำอาหารอร่อยและไว้ใจได้“พี่ลีได้งานใหม่เหรอ” ธรณ์ถามขึ้น หากว่ามาลีได้งานใหม่แล้วเงินเดือนเยอะกว่าเดิมเขาก็พร้อมจะจ่าย“เปล่าค่ะเปล่า เอ่อ...พี่ได้ผัวน่ะค่ะ” มาลีตอบ ทั้งสองแก้มแดงเพราะความเขินบิดไปมา เธอยังวางตัวไม่ค่อยถูกเพิ่งจะเคยมีผัวในวัยสี่สิบห้าปี“มีผัวก็ทำงานได้นี่ครับ” ธรณ์เอ่ยแย้ง“คือแฟนพี่อยู่ภูเก็ต พี่ก็เลยต้องย้ายไปที่นั่น” คำอธิบายของมาลีทำธรณ์ถอนหายใจ ทำไมชีวิตเขาต้องเจอแต่คนรักกัน ยกเว้นเขาที่อกหักรักคุด เท่าที่จำความได้เขาก็ว่าความแต่คดีที่ลูกความเป็นฝ่ายถูกนะไม่เคยใช้เล่ห์กลให้ฝ่ายของตัวเองเป็นผู้ชนะสักครั้ง หรือว่าเขาจะเลิกรับงานคดีหย่าร้างดีนะ เผื่อว่าเขาจะสมหวังในรักสักทีเพ้อเจ้อ!!!เสียงหนึ่งในใจดึงสติเขากลับมาที่ปัจจุบัน“แต่คุณธรณ์ไม่ต้องห่วงนะคะ พี่มีหลานสาวจะให้มันมาทำงานแทน” มาลีรีบอธิบายต่อ“หลานที่เคยมาน่ะเหรอ ชื่ออะไรนะครับ” ธรณ์พอจำหน้าเด็กที่เคยมากับพี

ถ้าคนที่มาลีไว้ใจและวางใจที่จะฝากหลานสาวไว้ แน่นอนว่าทั่วเชียงใหม่คงมีแค่ธรณ์ เธอทำงานเป็นแม่บ้านเขามาถึงห้าปี ก่อนที่ฐิสาจะมาอยู่กับเธอด้วยซ้ำธรณ์เป็นคนดีและเธอมั่นใจว่า ไม่ว่าอย่างไรธรณ์จะช่วยเหลือฐิสาให้เรียนจบเวลาแห่งการจากลาก็มาถึง ธรณ์พาฐิสามาส่งป้าของเธอถึงสนามบินนานาชาติเชียงใหม่ เห็นสองป้าหลานกอดกัน ร้องไห้และโบกมือให้กัน ธรณ์เองก็ใจหายกับภาพนั้น มาลีอยู่กับเขามาถึงห้าปี เจอหน้ากันแทบทุกวัน เรียกได้ว่าเป็นเหมือนคนในครอบครัวเขาไม่มั่นใจนักว่าฐิสาจะทำหน้าที่ได้ดีเท่ากับมาลีหรือเปล่า อีกอย่างหญิงสาวต้องเรียนหนังสือด้วย ปีหนึ่งกิจกรรมยิ่งเยอะเขาไม่รู้ว่าเธอจะไหวไหมยอมรับว่าลึก ๆ ที่รับหญิงสาวเข้ามาทำงานเพราะมาลีขอร้องถึงไม่ได้ขอร้องจากคำพูดหากแต่สายตาของเธอก็บ่งบอกความรู้สึกที่ซุกซ่อนในนั้นเลี้ยงเด็กมาตั้งมากมาย ถือว่าเลี้ยงลูกนกลูกกาอีกสักคนก็แล้วกันเมื่อมาลีเดินลับหายเข้าในพื้นที่รอขึ้นเครื่องแล้ว ธรณ์กับฐิสาก็เดินทางกลับบ้าน“หาอะไรกินก่อนไหมหรือไปกินที่บ้านดี” เพราะเวลานี้เพิ่งจะห้าโมงเย็นเท่านั้น“กินที่บ้านดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหนูทำกับข้าวเอง” เพิ่งจะห้าโมงเย็น อีกอย่างเพ

ธรณ์มีรถยนต์ทั้งหมดห้าคัน ทั้งหมดเป็นรถจัดอยู่ในหมวดของรถค่อนข้างหรู ส่วนเวฟร้อยยี่สิบห้าของเธอรับต่อมาจากป้าจอดตรงช่องว่างที่ยังมีอยู่เจ้านายเธอแจ้งมาแล้วว่าวันนี้ไม่กลับมากินข้าวเย็น ฐิสาต้มไข่กินกับข้าวสวยที่หุงเพียงพอดีกับคนหนึ่งคนเท่านั้นเธอใช้วิธีการนึ่งในถ้วยแทนการใช้หม้อหุง ซึ่งสามารถใช้ไข่นึ่งในซึ้งได้ด้วย ประหยัดเวลาและพลังงานระบบไฟรอบบ้านทำงานทันทีเมื่อแสงไม่เพียงพอ ฐิสาจัดการกับมื้อเย็นของตัวเองเสร็จแล้วก็เริ่มทำงาน ห้องแรกที่ต้องรีบจัดการคือห้องนอนของธรณ์ก่อนที่เขาจะกลับมาใช้เวลาทำความสะอาดห้องนอนห้องน้ำของเขาเกือบสี่สิบนาที“ใช้เวลานานไปหน่อยพรุ่งนี้ต้องเร่งและลดเวลาเหลือแค่สามสิบนาทีก็พอ” เธอพึมพำกับตัวเองมองดูเวลาในขณะนี้เกือบสองทุ่มแล้วมองตารางงานของวันนี้เธอต้องทำห้องนั่งเล่นกับห้องรับแขกด้วย แต่ละห้องของบ้านก็กว้างมาก เมื่อจัดการกับทั้งสองห้องเสร็จเรียบร้อย เครื่องอบผ้าก็ทำงานเสร็จ เธอดึงเสื้อผ้าออกจากเครื่องอบผ้าออกมาแขวนไว้ตรงราวในห้องซักรีดจัดการรีดผ้าด้วยเครื่องรีดผ้าไอน้ำ เรียงไว้เรียบร้อยเวลานั้นเองได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น ฐิสาเดินออกจากห้องซักรีดทันเห

ระหว่างตัวบ้านไปโรงจอดรถมีหลังคาที่กันฝนได้ตลอดทางทั้งเขาและเธอจึงไม่เปียกแม้แต่น้อย ธรณ์เลือกใช้รถคันยกสูงกว่าปกติ ตั้งแต่ซื้อคันนี้มายังไม่เคยพาน้องไปลุยน้ำที่ไหนเลย ไม่รู้ว่าประสิทธิภาพที่บอกว่าลุยน้ำได้สูงแปดสิบเซนติเมตรจะจริงหรือแค่ราคาคุยต้องมาพิสูจน์กัน“ขึ้นได้ไหม” ธรณ์เอ่ยถามคนที่ส่วนสูงน้อยกว่าเขาราว ๆ สามสิบเซนติเมตร เธอส่งสายตาเขียวปัดให้เขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“ขึ้นได้ค่ะ หนูสูงตั้งร้อยหกสิบห้านะคะเกินมาตรฐานหญิงไทยด้วยซ้ำ” คนสูงร้อยหกสิบห้าปีนขึ้นมานั่งข้างคนขับเรียบร้อยคุณธรณ์ไม่น่ารักเลยวันนี้ เรื่องอะไรว่าได้แต่อย่างบุลลีเรื่องความสูงได้ไหม แค่นี้ใจก็เจ็บมากแล้ว“เธอรู้ได้ไง” คำถามของเขาทำคนฟังขมวดคิ้ว“รู้อะไรคะ”“รู้ว่าตัวเองสูงเกินมาตรฐานหญิงไทยไง”ยังอีก ยังไม่จบเรื่องส่วนสูงของหญิงไทยและเธออีก“ก็ฟังจากที่เขาพูด ๆ ว่าหญิงไทยสูงประมาณร้อยห้าสิบห้าถึงร้อยหกสิบ” ฐิสาอธิบายเพิ่มเติม อยากจะบอกว่าเธออ่านจากนิยายหลายเรื่องก็กลัวเขาจะว่าอีก“หลักฐานไม่ชัดเลย ระวังจะโดนข้อหาให้ข้อมูลเท็จ” คำพูดของธรณ์ทำคนฟังอ้าปากค้าง สาบานกับตัวเอง ต่อไปถ้าคุยกับธรณ์เ

บทที่ 7 จ้างขับรถ ธรณ์ใช้มือหนาจับศีรษะเธอโยกไปมาด้วยความเอ็นดู เอ๊ะ!!! เดี๋ยวนะ นี่เขาเอ็นดูยายแม่บ้านเจ้าระเบียบของเขาหรือนี่ ไม่ได้การแล้วเมื่อเห็นว่าไม่ได้การธรณ์จึงรีบตัดบท“คิดเงินเถอะ” โดยที่เขากวาดถุงยางอนามัยมาด้วยหลายกล่องเพราะไม่มีเวลาเลือก ในขณะที่โทรศัพท์มือถือในกางเกงก็สั่นไม่หยุด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเวลานี้เพื่อนรักทั้งสองของเขาคงส่งข้อความมาไม่หยุดธรณ์ยกของขึ้นเคาส์เตอร์สำหรับคิดเงิน ฐิสาก็ช่วยเขามือเป็นระวิงพยายามจะไม่หยิบเจ้ากล่องสี่เหลี่ยมนั่น แต่เขาก็เหมือนแกล้งเธออีกแล้ว เมื่อยกโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความในขณะที่ยังมีกล่องถุงยางอนามัยยังนอนอยู่ในรถเข็น เธอจำเป็นต้องหยิบเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมาจากรถเข็นและยืนรอให้พนักงานคิดเงินเมื่อพนักงานแจ้งยอดเธอก็ยื่นบัตรเครดิตที่เขาให้เพื่อจ่ายเงิน เมื่อหยิบของใส่ถุงผ้าเรียบร้อย ธรณ์คว้าถุงผ้านั้นไปถือเสียเอง เห็นอยู่ว่าหนักเอาการ นี่ถ้ามาเองจะถือกลับบ้านยังไง“หนักไหมคะ ให้หนูถือไหมคะ” แม่บ้านที่ไหนให้นายถือของให้ เสียสถาบันแม่บ้านหมด“เดินไปเถอะ” เขาทำเสียงดุ เธอเดินไปยังทางออก อยากถือก็ถือเองเลย ดีเสียอีกเธอจะไม่ต้องถือให้หนักท