All Chapters of ลำนำรักจันทราสลาย: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่ พันธะสาบาน ได้ขาดสะบั้นไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ อวิ๋นเทียนหาน ก็รู้สึกถึงความปวดร้าวที่ไม่มีวันบรรเทา แม้ความทรงจำทางอารมณ์จะถูกทำลายไปแล้ว แต่ความรู้สึกว่าถูก ทรยศ และถูก สูญเสีย ยังคงกัดกินจิตใจของเขา เขาตระหนักว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับ หลิงซินเอ๋อร์ จะต้องเกี่ยวข้องกับพลังเซียนที่ยิ่งใหญ่ของสวรรค์ และต้องเกี่ยวพันกับ คำพยากรณ์ ที่มารานตี้เคยกล่าวถึง อวิ๋นเทียนหานเริ่มค้นคว้าอย่างลับๆ เขาใช้พลังเงามืดในการแทรกซึมเข้าไปในอาณาเขตเซียนที่ไม่เคยมีปีศาจตนใดกล้าเข้าไปถึง เขาไม่สนใจการทำสงครามชั่วคราว แต่ต้องการค้นหา ความจริง ที่ถูกปิดบังไว้ ในที่สุด เขาก็สามารถแทรกซึมเข้าไปใน หอจารึกเทวะ บนสวรรค์ได้อย่างลับๆ สถานที่ที่เก็บรักษาคัมภีร์และบันทึกสำคัญของสามภพ เขาค้นหาเกี่ยวกับ บุตรแห่งจันทร์ และ คำพยากรณ์จันทราสลาย เขาพบว่าคำพยากรณ์ที่สวรรค์เผยแพร่นั้นถูก บิดเบือน ไปบางส่วน ในบันทึกเก่าแก่ที่สุดที่จารึกไว้บน “ศิลาเทวลิขิต” ที่แท้จริงนั้น มีประโยคสำคัญที่สวรรค์ตัดออกไป: “บุตรแห่

ไป๋หานอี้ ตื่นขึ้นมาท่ามกลางความพังพินาศที่หน้าประตูสวรรค์ ร่างกายของเขาบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับ อวิ๋นเทียนหาน และพลังสลายของดวงจันทร์ แต่เขาก็ยังฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ทันทีที่เขาลุกขึ้น แสงสีแดงโลหิต ที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าก็ทำให้เขารู้สึกสับสนอย่างที่สุด เขารับรู้ได้ถึง พลังปีศาจ ที่รุนแรงและบริสุทธิ์ถูกปลดปล่อยออกมาจากใจกลางวังสวรรค์! เขามองไปยังวังสวรรค์ที่อยู่เบื้องหน้า และเห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว: เง็กเซียนฮ่องเต้ ได้สั่งให้ทหารเซียนเข้าควบคุม หลิงซินเอ๋อร์ ซึ่งกำลังถูกห่อหุ้มด้วยพลังที่ผสมผสานระหว่างเซียนและปีศาจ นางถูกนำตัวไปยังสถานที่ที่อันตรายที่สุดในสวรรค์ “หอผนึกแสง” สถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังและทำลายพลังที่ขัดต่อวิถีเซียน! สวรรค์ไม่ต้องการให้ บุตรแห่งจันทร์ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังปีศาจ ในขณะที่ไป๋หานอี้กำลังจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยองค์หญิงอย่างไม่คิดชีวิต เสียงที่อ่อนโยนแต่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ท่านหานอี้! หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลิงซินเอ๋อร์ ใช้พลัง เลือดมารและหยกฟ้า ที่เพิ่งตื่นขึ้นอย่างเต็มที่เพื่อช่วย อวิ๋นเทียนหาน หลบหนีจากวังสวรรค์ที่กำลังพังทลายลง แต่พลังต้องห้ามนั้นรุนแรงและป่าเถื่อนเกินกว่าที่ร่างของนางจะรับไหวในที่สุด ทั้งสองก็ร่วงลงสู่โลกมนุษย์ ร่างกายของ อวิ๋นเทียนหาน บาดเจ็บสาหัส ส่วน หลิงซินเอ๋อร์ ใช้พลังชีวิตเกือบทั้งหมดในการ สะกด พลังที่บ้าคลั่งของตนเองไว้ไม่ให้ทำลายสิ่งรอบข้าง นี่คือสัญชาตญาณสุดท้ายที่นางมีในฐานะเซียนวูบ!ก่อนที่ทั้งคู่จะสามารถรักษาตัวได้ กองทัพสวรรค์ชุดดำ ซึ่งเป็นหน่วยเก็บกวาดพิเศษก็ติดตามมาถึง หลิงซินเอ๋อร์ ถูกจับกุมตัวกลับไปอย่างง่ายดาย ทิ้งให้ อวิ๋นเทียนหาน ที่อ่อนแรงจมอยู่กับความเจ็บปวดและความแค้นเง็กเซียนฮ่องเต้ ทรงกริ้วหนักจนแทบจะทำลายสวรรค์ทั้งหมด การตายของ ไป๋หานอี้ และการทำลาย หอผนึกแสง รวมถึงการเปิดเผยความจริงเรื่องสายเลือด ทำให้อำนาจของสวรรค์สั่นคลอนอย่างหนักหลิงซินเอ๋อร์ ถูกนำตัวกลับมายังวังสวรรค์ และถูกตัดสินให้ถูกกักขังในสถานที่ที่ไม่มีใครเคยถูกกักขังมาก่อน: หอจันทรา ซึ่งเป็นสถานที

หลังจากที่ อวิ๋นเทียนหาน และ หลิงซินเอ๋อร์ ทำ พันธะเลือดแห่งหอจันทรา วังสวรรค์ก็ส่งกองกำลังมาผนึก หอจันทรา อย่างแน่นหนาอีกครั้ง เพื่อแยกพวกเขาออกจากการรับรู้ของโลกภายนอกการผนึกไม่ได้ทำลาย พันธะเลือด นั้น แต่กลับกระตุ้นให้พลังของพันธะทำงานอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น เง็กเซียนฮ่องเต้ สั่งให้เทพเซียนใช้พลังผนึกกดทับ พลังมาร ในร่างของ อวิ๋นเทียนหาน อย่างต่อเนื่องซู่... วูบ...ทุกครั้งที่พลังเซียนกดทับ อวิ๋นเทียนหาน ก็จะสำลักเลือดปีศาจออกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส และในวินาทีเดียวกันนั้น หลิงซินเอ๋อร์ ที่นอนอยู่ข้างๆ ก็จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเช่นเดียวกัน!พันธะเลือด ได้ทำให้ทั้งคู่ต้องทนทุกข์ทรมานร่วมกัน ความเจ็บปวดทางกายของคนหนึ่ง กลายเป็นความทรมานทางจิตวิญญาณของอีกคนหนึ่งหลิงซินเอ๋อร์ ร้องไห้อ้อนวอน อวิ๋นเทียนหาน ให้หยุดต่อต้านพลังผนึก เพื่อไม่ให้เขาต้องเจ็บปวดจนร่างกายสลาย“อย่าต่อต้านเลย… ข้ายอมทนความเจ็บปวดได้… แต่อย่าให้ท่านต้องตายเพราะข้าอีกเลย!” นางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า“ไม่ได้…” อวิ๋

หลังจากที่หลบหนีจากวังสวรรค์ด้วยความช่วยเหลือของ ไป๋หานอี้ (ในร่างดวงจิต) หลิงซินเอ๋อร์ และ อวิ๋นเทียนหาน ก็เดินทางมายังโลกมนุษย์ ร่างกายของทั้งคู่บาดเจ็บสาหัส แต่ความปลอดภัยบนโลกมนุษย์ทำให้พวกเขาได้พักรักษาตัว พวกเขาเลือกอาศัยอยู่ใน หมู่บ้านเล็กๆ ท่ามกลางหุบเขา ที่เงียบสงบและห่างไกลจากผู้คน หมู่บ้านแห่งนี้มีต้น เหมยสีขาว ที่เก่าแก่ยืนต้นอยู่กลางลานบ้าน เป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ นี่คือช่วงเวลาเดียวที่ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา อวิ๋นเทียนหานไม่ได้สวมเกราะปีศาจ แต่สวมชุดผ้าฝ้ายสีดำเรียบง่าย หลิงซินเอ๋อร์ไม่ได้สวมชุดเซียน แต่สวมชุดเรียบง่ายของชาวบ้าน พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างที่เคยฝันถึง: มีเพียงกันและกัน ไม่มีกฎสวรรค์ ไม่มีสงคราม แต่เบื้องหลังความสงบนั้น ความจริงที่โหดร้าย ยังคงกัดกินพวกเขาอยู่ พันธะเลือดแห่งหอจันทรา ได้ช่วยชีวิต หลิงซินเอ๋อร์ ไว้ แต่ก็เป็นคำสาปไปในตัว พันธะนี้ยังคงดูดพลังของทั้งคู่เรื่อยๆ เพื่อรักษาสมดุลของสายเลือดลูกครึ่ง