Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

หญิงสาวซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวถัดออกไปกัดกรามและกำมือแน่น สัญชาตญาณของเธอมันร้องเตือนว่าระหว่างสองคนนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่นอนถ้ายัยน้ำมนต์ไม่ติดหนี้เขาท่วมหัว ก็ต้องแอบกินกันจนติดใจแน่ เขาถึงไม่ยอมไล่เจ้าหล่อนออก ทั้งที่แสดงท่าทีไม่ชอบใจทุกเรื่องที่เจ้าหล่อนทำแต่เธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างกายเขานานแน่ ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อทำให้ผู้หญิงคนนี้กระเด็นออกจากชีวิตเขาโดยเร็วที่สุด“น้ำมนต์ ช่วยออกไปรอรับของให้หน่อยสิ วันนี้พี่หมี่หวานไม่มา”ชลลดาถือวิสาสะใช้งานคนของปุณณิธิ ด้วยถือสิทธิ์ที่ตัวเองเป็นว่าที่คนรักของเขาณกมลมองหน้าเจ้านายของตัวเองเพื่อรอรับคำสั่ง เพราะกลัวว่าหากทำงานให้คนอื่นแล้วจะโดนเขาหาเรื่องด่า และเขาก็พยักหน้าให้เธอทำตามคำสั่งผู้หญิงของเขานั่นสิ ผู้หญิงของเขา นี่เธอลืมไปได้อย่างไร คราวหน้าถ้าชลลดาใช้งานอะไรเธออีกก็ไม่จำเป็นต้องถามไถ่เขาอีกต่อไปแล้ว“เดี๋ยวหนูออกไปเอาให้ไหมคะพี่ชลลี่”ปาร์ตี้เสนอตัวทำธุระให้ชลลดาแทน เพราะณกมลเพิ่งจะตักข้าวเที่ยงแล้วเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม ยังไม่ทันจะได้แตะต้องอาหารในจานเลยสักคำ แต่เธอสวาปามไปแล้วเป็นจานที่สอง“ชื่อน้

“แกจะทำอย่างนี้จริง ๆ เหรอ ไอ้ปุณณ์”หลังจากได้ฟังเรื่องราวจากปากของลูกพี่ลูกน้องซึ่งสนิทสนมกันราวกับพี่น้องคลานตามกันมา หมอน่านฟ้าก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมถึงต้องช่วยเหลือคนที่เราเกลียด แถมยังเอามาอยู่ใกล้ตัว มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย“ครับ”“แต่ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ทิ้งแกไปแต่งงานกับคนอื่น แกจำสภาพตัวเองตอนนั้นไม่ได้แล้วหรือไงวะ”เขายังจำสภาพตอนนั้นของตัวเองได้ไม่มีวันลืม ความเจ็บปวดราวกับหัวใจแตกสลายจนแทบไม่อยากหายใจมันยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เขากินเหล้าเมาอ้วกเหมือนหมาอยู่นานนับเดือน ไม่มีอารมณ์อยากจะทำอะไร จากคนหล่อดูดีไปทุกกระเบียดนิ้วกลายสภาพเป็นซอมบี้จนพี่สาวทนเห็นเขาในสภาพนี้อีกต่อไปไม่ได้จึงบังคับให้เขาเข้าวงการบันเทิง และนั่นเป็นจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต จากผู้ชายอบอุ่นรักเดียวใจเดียว แปลงร่างเป็นคนมักมาก เปลี่ยนคู่นอนราวกับเปลี่ยนถุงเท้า ไม่เคยให้ค่าผู้หญิงคนไหนและไม่รักใครอีกเลยเขารอดตายมาจนถึงทุกวันนี้แล้ว ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเอาผู้หญิงที่เกือบทำให้เขาตายเข้ามาในชีวิตทำไมอีกแก้แค้นเหรอ...ก็ใช่สิ มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว“ผมจำได้”“จำได้ แล

“น้ำมนต์ เป็นไงบ้างครับ พี่เป็นห่วงแทบแย่”ชนทัตพุ่งตัวเข้าไปหาณกมลทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลพร้อมด้วยกระเช้าเครื่องดื่มบำรุงกำลังและดอกไม้ช่อโต ท่าทีราวจะเป็นจะตายทำเอาปุณณิธิหนักใจ ปกติเพื่อนรักของเขาไม่เคยใส่ใจผู้หญิงคนไหนหรือแม้แต่จะให้ค่าใครอย่างนี้มาก่อนบทจะเปลี่ยนเพราะเจอคนที่ใช่ก็ดันเป็นผู้หญิงคนเก่าของเพื่อน แถมเธอยังทำวีรกรรมหักอกเขาเอาไว้อย่างเจ็บแสบจนเขาเสียใจแทบไม่เป็นผู้เป็นคนอาการของชนทัตทำให้ปุณณิธิน้ำท่วมปาก เห็นแบบนี้แล้วไม่รู้ว่าควรจะบอกความจริงออกไปอย่างไรดี ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าถ้าบอกออกไปแล้วความสัมพันธ์ของเขากับชนทัตจะเหมือนเดิมหรือเปล่า หรืออาจจะมองหน้ากันไม่ติดก็สุดรู้ตอนนี้ทำได้เพียงภาวนาในใจให้ชนทัตเห่อณกมลแค่ชั่วครู่ชั่วยาม อย่าได้สานต่อความสัมพันธ์ใด ๆ เลยเพราะเขาเองก็คงไม่ยอมให้เพื่อนถูกผู้หญิงคนนี้หลอก และเขาคงไม่ยอมปล่อยให้เธอไปนอนแบอ้าให้ผู้ชายหน้าไหนสนองตัณหาของเธอได้อีก ยกเว้นเขา เพราะเขาคือเจ้าของชีวิตเธอแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น“ไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ ค่ะ ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะพี่ทัต น้ำมนต์เกรงใจ”คนป่วยที่เพิ่งได้รับอนุญาตให้อาบน้ำและเปลี่ยนชุดใหม่ส่งยิ

“มะ ไม่ค่ะ ไม่ อย่าทำอะไรฉัน”“ฉันมีสิทธิ์”“คุณไม่มีสิทธิ์ ร่างกายเป็นของฉัน”“แล้วถ้าฉันจะเอาล่ะ”“คุณจะทำอะไรผู้หญิงที่คุณบอกว่าขยะแขยงได้ลงเหรอคะ”“แต่เธอแฉะไปหมดแล้ว”เขายกยิ้มมุมปาก สะใจเป็นบ้าที่ทำให้ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอแฉะเพื่อเขาอีกครั้ง แม้ตัวเองจะรู้สึกจนอยากปลดปล่อยออกมาเสียวินาทีนี้เลยก็ตาม“ฉันไม่...”“ไม่อะไร ไม่อยาก หรือไม่รู้สึก แต่ฉันว่าเธอทั้งอยาก ทั้งรู้สึกนะ”นิ้วร้ายกรีดไล้ไปตามรอยแยก เสียงน้ำหวานของเธอดังเฉอะแฉะจนเจ้าตัวอับอายเหลือคณา“หยุดนะคุณปุณณ์”เธอดึงมือเขาออกมาจากดอกไม้กลีบบอบบาง เขาชูนิ้วที่ใช้แตะต้องหยาดน้ำหวานให้เธอดู มันวาววับสะท้อนแสงไฟจนเธอต้องคว้ากำนิ้วนั้นด้วยความอาย“แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันอยากจนหยุดไม่ได้ล่ะ”“ระ เรื่องของคุณสิคะ จะกลับคอนโดไปหาคุณชลลี่ก็ได้ แต่ช่วยลงไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้”“สั่งเหรอ”“ปละ เปล่าค่ะ แค่ขอร้อง”เธอเอ่ยเสียงอู้อี้ ไม่มีความมั่นใจในตัวเองของสาวสู้ชีวิตหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว“หึ ขอร้องให้มันดี ๆ หน่อย เผื่อฉันอาจจะใจอ่อนยอมลงจากตัวเธอก็ได้”เขาก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอของเธอเป็นการข่มขู่ แต่ดูเหมือนว่าเขาเองที่เป็นฝ่ายพลาดไป เมื

ดวงตาคมกริบของพระเอกหนุ่มซึ่งกำลังยืนฟังผู้กำกับบรีฟฉากและอารมณ์ของตัวละครอยู่หน้าเซตมองไปยังหนุ่มสาวที่กำลังนั่งคุยกันอย่างสนิทสนมบริเวณใต้ต้นไม้เขาสั่งเธอหลายครั้งแล้วว่าไม่ให้อ่อยเพื่อนรักของเขา แต่เธอก็ยังกล้าขัดคำสั่ง แถมยังยิ้มหวานและหัวเราะกับมุกเสี่ยว ๆ ของมันอีกต่างหาก ทีกับเขาที่เป็นทั้งเจ้านายและคนรักเก่า เธอกลับทำหน้าราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ“ปุณณ์ ฟังอยู่หรือเปล่า”“ฟังครับ เอ่อ ผมขอตัวแป๊บนะพี่”พระเอกหนุ่มเดินออกมาจากหน้าเซตตรงดิ่งมาหาลูกจ้างสาวสวยทันที“มัวคุยอะไรกัน ทำไมไม่เข้าไปพัดให้ฉัน ฉันร้อนจนจะเป็นลมอยู่แล้ว”หนุ่มสาวที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่มีเหงื่อสักหยด เพราะวันนี้ท้องฟ้าครึ้มราวกับฝนจะตกแถมยังมีลมเย็นตั้งแต่เช้า“ขอโทษค่ะ เห็นว่าอากาศไม่ร้อน”“ทั้งแสง ทั้งไฟ ทั้งรีเฟล็ก เธอนั่งคุยกับผู้ชายใต้ต้นไม้จะไปร้อนอะไร อย่าคิดเอง”“เฮ้ย ไอ้ปุณณ์ ไม่เห็นต้องรุนแรง แค่ฝากใครมาเรียกน้ำมนต์ก็ได้”“มึงก็ตัวดี วันนี้ไม่มีเข้าฉากแล้วทำไมไม่กลับ จะอยู่ชวนลูกน้องกูอู้งานเพื่อ ไป รีบกลับไปเลยมึง”พาลมาโวยวายกับเพื่อนรักที่เตือนไ