Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“น้ำมนต์ โคตรคิดถึงแกเลย”สองสาวเพื่อนรักวิ่งเข้ากอดกันแน่นหลังจากที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบเดือน กันตาจับณกมลหมุนซ้ายหมุนขวาเพื่อดูการเปลี่ยนแปลงแล้วก็ต้องลอบถอนหายใจเมื่อเพื่อนรักดูมีน้ำมีนวลและดูดีกว่าเมื่อก่อนมาก“ฉันก็คิดถึงแก ก่อนหน้านี้ฉันไม่ว่างเลย เขาทำงานทุกวัน เพิ่งหยุดนี่แหละเลยขอออกมาหาแกได้ แกเป็นยังไงบ้าง งานยุ่งไหม”สถานที่นัดหมายกันวันนี้คือร้านข้าวเจ้าประจำใกล้กับห้องเสื้อของนาบี และโชคดีที่วันนี้นาบีและผู้ชายจอมเจ้าชู้คนนั้นไปเที่ยวต่างประเทศ กันตาถึงแอบออกมากินข้าวก่อนเวลาพักเที่ยงได้โดยขออนุญาตช่างตัดเสื้ออาวุโสที่ทำงานร่วมกันมานาน“อืม ก็ยุ่ง พอแกออกไปช่างทุกคนหัวหมุนเลย รับคนใหม่เข้ามาก็ยังไม่เก่ง ช่วงนี้พี่บีก็ไม่ค่อยอยู่ร้าน ตามติดนายโชคชัยนั่นแจ ไม่รู้จะหลงอะไรกันนักหนา ชั่วก็ชั่ว คอยดูนะ ถ้าพังเพราะผู้ชายคนนี้จะหัวเราะเยาะให้ มีอย่างที่ไหนไล่แกออกทั้ง ๆ ที่ผัวตัวเองผิด”“ช่างเหอะ เขาก็ต้องเลือกคนที่เขารัก”“เออ เลือกคนที่รักไม่พอ ยังมาเบี้ยวไม่ยอมจ่ายค่าเสียหายให้แกอีก ไม่รู้แกจะยอมทำไม”“อย่างน้อยพี่บีก็เคยมีบุญคุณกับฉัน ถ้าไม่มีพี่บีในวันนั้น ฉันก็ไม่รู้เห

“ไม่ปล่อย”นอกจากจะไม่ปล่อย เขายังกอดเธอเอาไว้แน่นขึ้นอีก ชุดเดรสกระโปรงตัวสวยที่เขาซื้อให้ถลกขึ้นมาจนถึงต้นขาขาว ช่างเป็นใจให้เขารังแกเธอจริง ๆมือที่ว่างอีกข้างลูบต้นขาขาวก่อนจะเลื้อยสอดเข้าใต้ชายกระโปรงแล้วบีบขยำบั้นท้ายงอนงามอย่างแรง“อย่านะ”เธอไล่ตะครุบมือเขาไม่ให้ทำรุนแรงกับร่างเธอ แต่เหมือนเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อเขาจับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แล้วใช้เนกไทซึ่งเขาเคยสอดเอาไว้ที่ช่องเก็บของเมื่อวันก่อนมามัดรวบมือทั้งสองข้างของเธอเข้าด้วยกัน“ปล่อยนะ จะบ้าหรือไง คุณจะทำอะไรฉัน”“อยากรู้เหรอว่าจะทำอะไร รอลุ้นเอาเองแล้วกัน”“ไม่ ปล่อย”มือใหญ่สอดล็อกที่ต้นคอแล้วรั้งเข้าหา ริมฝีปากร้อนรุ่มบดจูบเธออย่างรุนแรงราวกับต้องการจะลงโทษให้หลาบจำที่กล้าขัดคำสั่งคนอย่างเขาร่างบอบบางที่นั่งคร่อมทับเขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดิ้นรนเอาตัวรอด แต่ก็ไม่สามารถทำได้เลย ยิ่งโดยเฉพาะตอนนี้เขารั้งเอวเธอเข้าหาตัวมากขึ้นกว่าเดิมจนหน้าอกอวบอิ่มแอ่นสูงขึ้นล่อหน้าล่อตาเขา“อื้อ อื้อ”เสียงร้องครางประท้วงยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนให้สูงขึ้นเป็นเท่าตัว ลิ้นสากสอดเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพ

“ได้ข่าวว่าน้ำมนต์เป็นคนตัดชุดแต่งงานให้พี่แป้งเหรอ”อัณณาเริ่มภารกิจล้วงความลับทันที“ใช่ค่ะ”“ชุดสวยมากเลยนะ เรียบหรูดูดีสุด ๆ พี่แป้งชอบมาก แขกในงานก็ชมกันไม่ขาดปาก”“ขอบคุณมากค่ะคุณป้า”“ป้าอะไรกัน เรียกแม่อย่างที่พี่ปุณณ์เขาเรียกเถอะ”“ไม่เกินไปหน่อยหรือครับแม่ น้ำมนต์เป็นแค่ลูกจ้าง”ปุณณิธิเดินกลับเข้ามาในห้องทันได้ยินแม่ของตัวเองเปิดโอกาสให้คนอื่นมาเรียกตัวเองว่าแม่ ทั้งที่นอกจากคนในครอบครัวจริง ๆ หรือเพื่อนของพวกเขาเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์“ตาปุณณ์ พูดจาอะไรออกมา เดี๋ยวเหอะเรา แม่จะตีปากให้”พระเอกรูปหล่อหน้างอ ตวัดสายตามองลูกจ้างสาวอย่างคาดโทษ ปกติถ้าเขาไม่ทำตัวเหลวไหลเรื่องผู้หญิง พ่อกับแม่ไม่เคยดุด่าเขาเลยสักครั้ง“แม่ครับ”“ไม่ต้องมาเรียก แม่เคยสอนให้ลูกพูดจาไม่ดีกับผู้หญิงแบบนี้เหรอ”“ไม่ครับ แต่น้ำมนต์เป็น...”“แม่รู้ว่าน้ำมนต์เป็นลูกจ้าง แต่ลูกจ้างก็เป็นคน”“มันไม่ใช่แบบนั้นครับแม่”“หรือมีอะไรที่พ่อแม่ยังไม่รู้ เกี่ยวกับลูกและน้ำมนต์”คนตัวโตชะงัก หันสบตากับลูกจ้างสาวเพียงนิดก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ น้ำมนต์เป็นช่างตัดชุดแต่งงานร้านคุณบี ผมไปเจอตอนที

“วันนี้มีงานที่ช่องนะคะ ถ่ายวิดีโอโปรโมตละครค่ะ”เธอแจ้งตารางงานให้เขาฟังอีกครั้ง ก่อนที่จะพากันออกไปทำงานโดยวันนี้เขาเอาเจ้าน้ำอุ่นใส่กระเป๋าไปด้วยเพราะไม่อยากปล่อยมันไว้ให้เหงาตัวเดียวผ่านมาร่วมสัปดาห์ เขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามเธออีก แต่ก็มักจะคอยพูดจากระแนะกระแหนทุกครั้งที่เพื่อนรักของเขาเข้าใกล้ประตูลิฟต์เปิดออกมา เขาและเธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอใครบางคนที่ไม่อยากเห็นหน้ากำลังยืนรอลิฟต์อยู่กับผู้จัดการส่วนตัวสาวอวบ“พี่ลงไปรอผมที่รถก่อน บังเอิญเจอคนรู้จัก”เมื่อผู้จัดการส่วนตัวสาวร่างอวบหายเข้าไปในลิฟต์ หนุ่มหล่อสองคนที่จ้องหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก็เปิดฉากปะทะคารมทันที“ไง ไม่เจอกันนานนะ กลับมาคบกันแล้วเหรอ”“ไม่ต้องเสือก เสือกเรื่องตัวเองดีกว่า เมียยอมให้ออกมาทำงานแล้วเหรอ ดีใจด้วยนะที่เลิกอาชีพแมงดาได้สักที”“ไอ้ปุณณ์”ดาราหนุ่มที่ส่วนสูงเท่ากันขยับเข้าประจันหน้า มองสบตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร“คุณปุณณ์คะ เราไปกันเถอะค่ะ จะสายแล้ว”โชคชัยเอียงหน้ามองสาวสวยที่เขาเล็งมานานซึ่งยืนซ่อนอยู่เบื้องหลังจากพระเอกชื่อดังแล้วก็แค่นหัวเราะหยัน“เหอะ สรุปว่าเป็นเมีย หรือเป็นผู้จัดการส่

“เมี๊ยว...เมี๊ยว...”ลูกแมวตัวน้อยเห็นพี่เลี้ยงสาวที่นอนกอดกันทุกคืนถูกพ่อของตัวเองทำรุนแรงและร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังจึงวิ่งตะกายข่วนกระเป๋า เบิกตามองสองคนที่กำลังโรมรันพันตูและร้องออกมาด้วยความตกใจเสียงของลูกรักที่ดูไม่ปกติสักนิดทำเอาเขาเบี่ยงหน้าไปมอง ดวงตากลมโตสีเทาที่เบิกกว้างอย่างตกใจสุดขีดทำเอาเขาได้สติ จึงทรุดตัวลงกอดร่างบางเอาไว้ หอบหายใจแรง ตัวสั่นสะท้านด้วยพยายามข่มความต้องการเบื้องต่ำและความโกรธเกรี้ยวที่มีในจิตใจ“แม่ง...”เขาสบถเสียงแหบพร่าด้วยความหงุดหงิด ตัวตนที่ยังคงอยู่ในกางเกงปวดหนึบไปทั้งลำ โชคดีแค่ไหนที่วันนี้เธอใส่กางเกงยีนรัดรูป ถ้าเป็นชุดเดรสที่เขากวาดซื้อมาให้ซึ่งมันสะดวกต่อการทำเรื่องอย่างว่าแค่เกี่ยวกางเกงชั้นในของเธอออก ป่านนี้เขากับเธอคงหลอมรวมกายเป็นหนึ่งเดียวกันไปแล้วเมื่อตั้งสติระงับความต้องการเบื้องต่ำได้ เขาก็ผละลุกจากตัวเธอแล้วจัดระเบียบร่างกาย คาดเข็มขัดให้เรียบร้อยเหมือนเดิมเมื่อเธอจัดการผมเผ้าและเสื้อผ้าเรียบร้อย เขาก็ดึงแขนเธอให้เดินตามกลับเข้าไปในสตูดิโอ โดยที่เธอเดินตรงดิ่งไปนั่งในมุมมืดของห้อง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขาอีก“ตายแล้วป