All Chapters of Ex-Girlfriend ก็แค่แฟนเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณ ทำไมทำแบบนี้”แม้จะโล่งใจที่รอดจากการถูกส่งไปขายตัวยังชายแดน แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่คนซึ่งบอกว่าเกลียดเธอและไม่มีวันจะให้อภัยกลับยอมเสียเงินมากมายเพื่อไถ่ตัวเธอ“แบบไหน ใช้หนี้ให้เธอน่ะเหรอ”คิ้วเข้มเลิกสูง ดวงตาคมมองจ้องสบตากับเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่ที่แน่ ๆ มันไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว“ค่ะ ไม่เห็นต้องมาเสียเงินเพราะฉัน”“อ้อ แสดงว่าอยากไปขายตัวที่ชายแดน”เขาแค่นหัวเราะหยัน จนตรอกจนเกือบจะกลายไปเป็นผู้หญิงขายตัว ชาตินี้ก็ไม่มีโอกาสได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวัน ยังทำหยิ่งไม่เข้าท่า คิดว่าเขาอยากจะช่วยเธอตายละ ที่ทำก็แค่ทนสมเพชลูกตาไม่ได้เท่านั้น“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ”รู้ว่าไม่ควรอวดดีกับเขาซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นผู้มีพระคุณเสียแล้ว แต่ถ้าเป็นไปได้ แม้จะยังรักเขาจนสุดหัวใจเพียงใด ในตอนนี้ที่ยังพอจะไปจากเขาไหว เธอก็อยากจะไปให้ไกลจากเขาที่สุด เพราะยิ่งเห็นหน้า ความเจ็บปวดในวันวานมันก็คอยจะตามหลอกหลอนเธอไม่เลิก“ไม่ใช่อย่างนั้น แล้วเธอมีทางเลือกอื่นหรือไง ถ้าไม่เอาเงินของฉันไปใช้หนี้”“แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณจะมาเสียเงินมากมายให้ฉันทำไม”เขาขยับนั่งพิงสะโ

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องนอนที่มีเพียงแสงสีเหลืองนวลของโคมไฟ ร่างใหญ่ซึ่งนอนหมิ่นเหม่อยู่ขอบเตียงถูกดึงให้พลิกกายนอนตะแคงด้วยความตึงของผ้าตรงข้อมือข้อจำกัดของผ้าผืนบางที่ใช้พันธนาการข้อมือของหนุ่มสาวเอาไว้ทำให้แขนใหญ่ยื่นออกไปจากที่นอนแม้เขาจะพยายามกระตุกดึงให้เธอหันกลับมานอนหงาย แต่คนขี้เซาที่หลายวันมานี้แทบไม่ได้กินได้นอนกลับหลับเป็นตายเขามองร่างบอบบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขายาวซึ่งนอนตะแคงหันหลังให้บนฟูกแบบบางที่ปูบนพื้นข้างเตียงด้วยความเซ็ง“เธอ นี่ น้ำมนต์”แม้เขาจะเรียกชื่อเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เธอกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย จึงทำได้เพียงถอนหายใจพรืดแล้วลงมาซุกตัวนอนภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันพื้นที่คับแคบชิดเตียงทำเอาเขาไม่สามารถนอนหงายได้ จำต้องนอนตะแคงซ้อนหลังเธอลมหายใจอุ่นร้อนรินรดต้นคอขาวผ่อง กลิ่นโลชั่นทาผิวและกลิ่นเนื้อสาวที่ผสมผสานกันเป็นฟีโรโมนชั้นดีทำเอาหัวใจแกร่งเต้นกระหน่ำคร่อมจังหวะมือใหญ่สั่นเทายกขึ้นมาลูบเบา ๆ บนต้นแขนบอบบางอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวราวกับต้องมนตร์สะกดและทันทีที่มือร้อนผ่าวต้องผิวกาย คนตัวบางที่หลับสนิทก็สะดุ้งตื่นทันใด เธอพลิกตัวหมุนกลับ

ผู้จัดการส่วนตัวร่างอวบดึงแขนดาราสาวในสังกัดให้เดินตามเข้ามาในห้องแต่งตัว ซึ่งห้องนี้ไม่มีใครเข้ามาใช้เพราะจัดไว้ให้นางเอกสาวโดยเฉพาะ“โอ๊ย พี่หมี่หวาน อะไรเนี่ย ลากชลลี่ออกมาทำไม ชลลี่กำลังคุยกับพี่ปุณณ์อยู่นะ สายก็สายสิ พี่ปุณณ์ยังแต่งหน้าไม่เสร็จเลย”ชลลดาสะบัดมือของผู้จัดการส่วนตัวทิ้ง กำลังจะกลับไปหาเขาอีกครั้งก็โดนรั้งข้อมือเอาไว้เสียก่อน“หยุด ตั้งสติชลลี่ ที่พี่ลากเธอออกมาเพราะเธอกำลังจะทำเสียเรื่อง”“เสียเรื่องอะไรคะ ชลลี่แค่ถามพี่ปุณณ์เรื่องผู้หญิงคนนั้น พี่หมี่หวานก็เห็นว่ามันสวย”“เธอเป็นอะไรกับเขาชลลี่ พี่ขอถามแค่นี้”“ชลลี่เป็นเมียพี่ปุณณ์ เรามีอะไรกันแล้ว”“อันนั้นพี่รู้ แต่ที่ไม่รู้คือเขาบอกเธอว่าอย่างนั้นเหรอ เขาบอกว่าเธอเป็นเมียเขาหรือไง ปุณณ์เนี่ยนะ”“เอ่อ ก็ไม่ใช่ค่ะ ที่จริงเราไม่มีสถานะ”“ว่าแล้ว เขาไม่ให้สถานะ แต่เธอก็ยังไปนอนกับเขา ทำไมไม่เล่นตัวสักหน่อยฮะ อย่างนี้ให้ตายเธอก็ไม่มีวันมีสถานะหรอก”คำพูดแทงใจดำของผู้จัดการส่วนตัวทำเอาดาราสาวออกอาการไม่พอใจ“พ่อชลลี่ไม่ยอมแน่”“ย่ะ พ่อชลลี่ไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาฟันลูกสาวแล้วทิ้งหรอก ถ้าลูกสาวของท่านไม่ยินยอมพร้อมใ

คนที่บอกว่าสาวสวยผู้ซึ่งเป็นลูกน้องของตนเองไม่ได้จะจีบง่ายขนาดนั้นด้วยความมั่นใจ บัดนี้นั่งหน้าบึ้งขมวดคิ้วจนแทบจะชนกัน ดวงตาคมที่แฝงซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไปมองหนุ่มสาวเบื้องหน้าที่กำลังนั่งพูดคุยและตักอาหารให้กันอย่างสนิทสนมหัวใจแกร่งเต้นแรงด้วยความไม่พอใจจนต้องกำมือแน่นพยายามระงับอารมณ์อย่างเต็มที่ไม่ให้กระชากคนตัวบางออกมาจากเพื่อนรักของตนผู้หญิงเหลวแหลกสำส่อน อย่างไรก็ยังคงทิ้งสันดานเดิมไม่ได้สินะ เพื่อนเขามันทั้งหล่อทั้งรวย ก็คงคิดถึงว่าชนทัตจะเป็นเหยื่อรายใหม่ให้เธอถีบตัวเองออกมาจากชีวิตยากลำบาก แต่มันจะไม่ง่ายแบบนั้นแน่ เขานี่แหละจะขัดขวางให้ถึงที่สุด เรื่องอะไรจะให้เพื่อนรักกินน้ำใต้ศอกของตัวเองแถมยังรับเดนจากผู้ชายอีกไม่รู้ต่อกี่คน ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้คู่ควรกับใครเลยแม้แต่น้อยและที่สำคัญที่สุดคือเขายังไม่ทันได้แก้แค้นให้เธอเจ็บปวดอย่างที่เขาเคยได้รับเลย จึงไม่มีวันปล่อยเธอให้ออกไปจากชีวิตของเขาได้ง่าย ๆ แน่นอน“พอแล้วค่ะพี่ทัต น้ำมนต์กินไม่หมด”ปุณณิธิลอบเบะปากกับเสียงอ่อนเสียงหวานและแววตาใสซื่อของผู้หญิงร้ายลึก ที่แน่นอนว่าไม่มีทางที่ผู้ชายหน้าไหนจะดูออกยกเว้นเขาซ

“คุณปุณณ์คะ เรื่องเสื้อผ้าของฉันวันนี้...”ปุณณิธิชะงักมือที่กำลังเปิดประตูห้องนอนเมื่อผู้ช่วยสาวร้องเรียก“บอกแล้วว่าฉันไม่คิดเงิน”“แต่มันเยอะมาก คุณจ่ายไปหลายแสน มันไม่น่าจะคุ้ม”“ถ้าคิดว่าแค่ทำงานให้ฉันแล้วมันไม่คุ้มกับหนี้เก่าและค่าเสื้อผ้า ก็วางของลงแล้วตามเข้ามาหาฉันที่ห้อง จะรอในห้องน้ำ”คนตัวบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คำพูดของเขาแปลความหมายอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกเสียจากว่าเธอต้องเอาตัวเข้าแลกกับค่าเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า รวมทั้งโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาซื้อให้โดยอ้างเรื่องงาน“เอ่อ...”“อย่าเข้าใจผิด สภาพแบบนี้ฉันเอาไม่ลงหรอก แค่จะให้นวดหลังให้หน่อย พาเธอไปเดินซื้อของ ปวดเมื่อยไปทั้งตัว”“เอ่อ คือ ฉันก็นวดไม่เป็น”“ก็แค่ขยำ ๆ บนหลังฉัน มันจะยากอะไร อย่าเรื่องมาก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทะมัดทะแมงแล้วเข้ามาหาฉันในห้องน้ำ นี่คือคำสั่ง”“ก็ได้ค่ะ”ร่างบอบบางในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงผ้าเอวยางยืดขาสั้นจู๋ที่แทบไม่โผล่พ้นชายเสื้อเดินเข้ามาในห้องน้ำขนาดใหญ่ของเจ้านายหนุ่มเธอลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเห็นคนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสวยงามนั่งแช่น้ำอุ่นอย