All Chapters of ไม่รัก แต่รู้สึก: Chapter 21 - Chapter 30

“รัตน์ขอโทษที่ทำตัวงี่เง่า ต่อไปรัตน์จะไม่ทำตัวแบบนี้อีก”คนตัวบางร่างกายเปลือยเปล่าตรงเข้าสวมกอดเขาเอาไว้ ทั้งยังใช้น้ำตาเรียกร้องความเห็นใจเธอไม่มีวันยอมให้เขาเขี่ยเธอทิ้งง่ายๆ ต่อให้ไม่ว่าจะต้องทำอะไร ยากเย็นแค่ไหน เธอก็พร้อมจะทำทั้งนั้น อย่าว่าแต่ให้อยู่ในมุมมืดต่อไป หรือต้องยอมกินน้ำใต้ศอกผู้หญิงคนนั้นอย่างไร้ศักดิ์ศรีเลย จะให้เธอเริ่มนับหนึ่งใหม่เพื่อดึงความเมตตาจากเขากลับมาอีกครั้ง เธอก็พร้อมจะทำ“คุณแต่งงานกับคุณน้ำรินเพราะอะไรกันแน่ คุณบอกรัตน์ได้ไหมคะ”“อย่ารู้เลยรัตน์”“คุณปั้นรักผู้หญิงคนนั้นเหรอคะ คุณรักเธอจริงๆ ใช่ไหม”“ไม่ได้รัก..”ไม่รักหรอก..เขาไม่ได้รักเธอ ผู้หญิงที่ทั้งเย่อหยิ่งและร้ายกาจแบบนั้น ใครจะไปรักลง“ไม่รัก แต่ที่แต่งงานด้วยเพราะเรื่องที่ดินใช่ไหมคะ”ปัณจธรถอนหายใจยาว คนอย่างเขามันจะมีเรื่องอะไรเป็นเหตุผลสำคัญในการแต่งงาน ถ้าไม่ใช่เรื่องผลประโยชน์ และกนกรัตน์เองก็รู้จักเขาดีที่สุดเช่นกัน“เรื่องที่ดินก็มีส่วน แต่ไม่ใช่ทั้งหมด”“เพราะเธอสวยมากใช่ไหมคะ คุณปั้นอยากนอนกับเธอ แถมยังอยากได้ที่ดินของเธออีก รัตน์เข้าใจถูกไหม ถ้าคุณปั้นไม่ได้รักเธอ รัตน์จะอยู่เงียบ

วายุอ้าปากค้าง มองสบตาเพื่อนรักอย่างแปลกใจ เพราะเขาแบไต๋มาขนาดนี้แล้วแทนที่มันจะหัวเราะเยาะแล้วเฉลยความจริงเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับทำหน้าจริงจังขึ้นไปอีก“นี่มึง..ไอ้ปั้น มึงอย่าบอกนะ ว่ามึงจีบคุณน้ำรินติดจริงๆ มึงอย่าบอกกูนะ ว่ามึงกำลังจะแต่งงานกับเธอจริงๆ”ดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้ว เบิกกว้างเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัวเมื่อเพื่อนรักพยักหน้า ก่อนจะอ้าปากค้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเลขาหน้าห้องของเขาเคาะประตูแล้วเดินนำผู้หญิงที่เขาไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอกันในห้องนี้ มานั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างของปัณจธรทันทีที่ธารารินมองหน้าเจ้าของห้องชัดๆ ก็จำได้ว่าเคยเจอเขาที่งานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนนักธุรกิจ ก่อนที่เขาจะเข้ามาพูดคุยทำความรู้จักแล้วส่งดอกไม้ให้เธอติดกันนานนับเดือน จึงลอบยิ้มหยันผู้ชายทั้งสองคน เป็นเพื่อนรักกันนี่เอง ถึงชอบส่งดอกไม้มาจีบสาวหวังพาขึ้นเตียงเหมือนกัน“สวัสดีค่ะ คุณวายุ”“สะ สวัสดีครับ คุณน้ำริน”เป็นปัณจธรที่มองเพื่อนรักและว่าที่เจ้าสาวของตัวเองสลับไปมา เขาวางแก้วกาแฟแล้วใช้มือโอบไหล่สาวสวยอย่างต้องการแสดงความเป็นเจ้าของเพราะรู้สึกไม่พอใจที่สองคนนี้รู้จักกันมาก่อน แถมเพื่อนร

“มีอะไรเหรอเชน”หลังจากที่ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอเดินออกไปรับโทรศัพท์ เธอก็ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดไปสองแก้วอย่างรวดเร็วเพราะความหงุดหงิด ทำให้ตอนนี้เธอยืนไม่ตรงจนต้องเอาหลังพิงกับผนังด้านที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปผ่านมาเท่าไรนัก“น้ำ ไม่แต่งงานได้ไหม”คนที่มีแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดเข้มข้นกว่าปกติไม่ต่างกันตัดสินใจพูดสิ่งที่เก็บเอาไว้ในใจอีกครั้ง แม้ครั้งก่อนจะไม่สำเร็จ แต่ถ้าเขาไม่พูดวันนี้ ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้วหลังจากที่เขารู้ว่าเธอต้องแต่งงานเพื่อความสบายใจของพ่อเธอ เขาก็นอนไม่หลับ คิดวนเวียนทุกคืนว่าทำไมผู้ชายที่พ่อเธอไว้ใจไม่ใช่เขา หรือเพราะว่าพ่อเธอไม่รู้ ว่าเขาแอบรักเธอจนหมดหัวใจก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้น เจ้าบ่าวของเธอ อาจจะเป็นเขา ไม่ใช่ผู้ชายมักมากคนนั้น“ไม่ได้หรอกเชน”“น้ำอยากแต่งงานกับเขาจริงๆ เหรอ”“น้ำไม่ได้อยากแต่งกับเขาสักนิด น้ำไม่ชอบขี้หน้าเขาด้วยซ้ำ แต่น้ำทำเพื่อพ่อ”“แล้วความรู้สึกของน้ำล่ะ น้ำจะทนอยู่กับเขาได้เหรอ ถ้าเขาทำอะไรน้ำจะทำยังไง คนอยู่ด้วยกันทุกวัน เขาไม่มีทางทนนอนมองน้ำเฉยๆ แน่”นี่ก็คือหนึ่งเรื่องที่เธอกังวล แต่เธอจะทำทุกวิถีทางที่จะปกป้องความบริสุทธิ์ของตัวเองเอาไว

ในเมื่อไม่มีทางเลือกให้คนที่กำลังตกเป็นรองในทุกด้านอย่างเธอ จึงยอมลุกขึ้นเดินเซๆ ไปอาบน้ำแต่โดยดีเสียงน้ำจากฝักบัวตกกระทบพื้นเล็ดลอดออกมาแผ่วเบา ทำเอาคนตัวโตที่นั่งรออยู่บนเตียงจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล เขาสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวออกไปอาบน้ำดับความร้อนรุ่มที่ห้องน้ำด้านนอก เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งในสภาพชุดนอนเสื้อยืดสีขาวและกางเกงผ้าเนื้อนิ่มขายาวสีดำ เสียงน้ำจากฝักบัวก็เงียบลง ตามมาด้วยเสียงไดร์เป่าผมแทนเขานั่งเอนหลังพิงหัวเตียงรอคนที่ยังอาบน้ำไม่เสร็จ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บอกพ่อของเธอ แม้จะดึกมากแล้วแต่เรื่องนี้เป็นเรื่องจำเป็น จึงโทรเข้าไปหาพยาบาลที่ดูแลพ่อของเธอแทน“สวัสดีครับ ผมปั้นนะครับ”“ค่ะ คุณปั้น มีอะไรหรือเปล่าคะ”“คุณพ่อหลับหรือยังครับ”“ยังค่ะ ท่านรอคุณน้ำรินอยู่ค่ะ ไม่ยอมนอน”“เอ่อ งั้นขอผมคุยกับคุณพ่อหน่อยสิครับ ตอนแรกคิดว่าท่านหลับแล้ว เลยไม่กล้าโทรเข้าไปกวน”“ได้ค่ะ”“ว่าไงลูก”“คุณพ่อครับ ผมขออนุญาตไม่พาคุณน้ำกลับบ้านนะครับ เอ่อ พอดีผมกับเธอเมานิดหน่อยครับ ขับรถไม่ไหว ตอนนี้เลยพาเธอมาพักที่โรงแรมของผม คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะค

เขานั่งลงเซ็นเอกสารที่กองเต็มโต๊ะอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้รีบกลับไปนอนกอดคนตัวบางอีกครั้ง“เสร็จแล้ว มีอะไรอีกไหมรัตน์”“ไม่มีแล้วค่ะ”“อืม งั้นขนกลับไปได้เลย”สาธิตและประณตขนแฟ้มทั้งหมดออกจากห้องของเจ้านาย เหลือเพียงกนกรัตน์ที่ยังยืนมองเขานิ่งๆ ไม่ยอมออกไปไหน“มีอะไรอีกหรือเปล่า รัตน์”เธอตรงเข้าไปนั่งบนตักเพื่อออดอ้อนดังที่เคยชอบทำ และทุกครั้งที่เธอขึ้นไปนั่งออดอ้อนนัวเนียเขาอย่างนี้ ไม่มีทางที่เขาจะไม่จับเธอกิน ไม่ว่าวันนั้นเขาจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพียงใดก็ตามแต่คราวนี้เขากลับจับเธอลงมานั่งข้างๆ กัน ทั้งยังหันมองที่ประตูห้องนอนราวกับกำลังระแวงอะไรบางอย่าง“ทำไมคะ คุณปั้น”“ผมไม่อยากให้น้ำตื่นมาเห็นอะไรแบบนี้ ขี้เกียจมีปัญหา”เขาก็อ้างไปแบบนั้น ที่จริงต่อให้ธาราริน ว่าที่ภรรยาผู้ใจกว้างดั่งแม่น้ำของเขาออกมาเห็น เธอก็คงไม่รู้สึกอะไร เพราะเธอเองยังไล่ให้เขาไปทำอะไรตามที่ใจต้องการ อยากนอนกับใครกี่คนเธอก็จะไม่ยุ่ง โดยที่เขาเองก็ห้ามยุ่งกับเธอเหมือนกัน แล้วใครมันจะยอมให้เป็นอย่างนั้นกันล่ะ“งั้นเราเปิดห้องใหม่ไหม รัตน์จะลงไปเอากุญแจให้”“ผมไม่สะดวก คุณมีอะไร รีบพูดมาเถอะรัตน์ ผมง่วง จะกลั