All Chapters of ไม่รัก แต่รู้สึก: Chapter 41 - Chapter 50

ประมุขของบ้านมองหนุ่มสาวที่เดินตามกันลงมาจากบนชั้นสองเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ที่น่าแปลกใจคือลูกสาวคนสวยที่ชอบแต่งตัวจัดจ้านและมีความมั่นใจตลอดเวลา กลับหลบสายตา เดินก้มหน้างุดเข้ามานั่งข้างๆ โดยที่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย แถมเสื้อผ้าที่ใส่ลงมาก็ราวกับตอนนี้มันคือฤดูหนาวทั้งที่ร้อนตับแทบแตก“สวัสดีครับ คุณพ่อ ผมขอโทษนะครับที่ถือวิสาสะขึ้นไปนอนกับคุณน้ำข้างบน”“นี่คุณ..”ธารารับไหว้ชายหนุ่มรุ่นลูก ก่อนจะตกใจเมื่อลูกสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างตะโกนขัดเสียงดัง“ยัยน้ำ”“ขอโทษค่ะพ่อ เอ่อ คือคุณปั้นเขามาคุยธุระกับน้ำ พอดีว่าคุณปั้นเขาไม่ค่อยได้หลับได้นอนน่ะค่ะ เลยง่วง น้ำเลยให้นอนพัก กลัวว่าจะไปขับรถหลับในชนใครตายเสียก่อน”“ครับ ตามนี้เลยครับคุณพ่อ”ดวงตาคมกริบแวววาว มุมปากหยักยกยิ้มขำ มันน่าหมั่นไส้จนเธออดที่จะถลึงตาใส่เขาไม่ได้ ทั้งที่คราแรกที่ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของเขาตอนเด็กในบ้านเคาะประตูเรียก เธอถูกเขาจูบอยู่นานหลายนาที แถมสมองไม่รักดีของเธอยังเอาแต่คิดถึงเรื่องที่โดนรังแกก่อนหน้านี้จนอับอายขายขี้หน้าไม่กล้าแม้จะแต่สบตากับเขาตรงๆ เลยด้วยซ้ำ“อืม ไม่เป็นไรหรอก เมื่อคืนก็ไปซ้อมฮันนีมูนกัน

ไม่นานคนตัวบางก็มาถึงยังห้องพักของโรงพยาบาลเอกชนซึ่งอยู่ใกล้กับที่เกิดเหตุ หลังจากทักทายพ่อแม่ของว่าที่สามี เธอก็ต้องแสดงความมีน้ำใจด้วยการเดินเข้าไปถามไถ่อาการของเขา“คุณเป็นยังไงบ้างคะ”“ไม่เป็นอะไรครับ เจ็บนิดหน่อยเท่านั้น”“หลับในเหรอ คุณไม่ได้ดื่มนี่นา”“ผู้ชายคนใดคนหนึ่งของคุณนั่นแหละ ที่ตั้งใจส่งคนมาฆ่าผม”“ตาปั้น”อริสาเอ่ยปรามลูกชายเสียงเขียว“น้ำอย่าไปสนใจคำพูดแย่ๆ ของพี่เขาเลยนะลูก ไม่รู้สมองกระทบกระเทือนหรือเปล่า”“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำชินแล้วค่ะ”อริสายิ้มเก้อกับท่าทีปั้นปึ่งใส่กันของลูกชายและลูกสะใภ้ ทั้งที่กำลังจะแต่งงานกันอยู่ไม่กี่วันนี้แล้วแท้ๆ จึงปล่อยให้ทั้งคู่คุยกันเองแล้วกลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนหลังจากที่ผู้ใหญ่สองคนในห้องออกไปแล้ว ธารารินก็หันกลับไปมองหน้าคนป่วยตาเขียว“ผู้ชายของฉันเหรอคะ ที่ส่งคนไปฆ่าคุณ แล้วทำไมถึงไม่ยอมตายล่ะ”เธอกวาดตามองเขาทั้งตัว นอกจากรอยฟกช้ำนิดหน่อยกับใส่ผ้าพยุงแขน ก็ไม่เห็นมีร่องรอยบุบสลายอย่างที่ควรจะเป็น โดยเฉพาะปากดีๆ นั่น ควรโดนเย็บสักสิบเข็ม“ผมไม่มีวันยอมตายง่ายๆ หรอก เสียใจด้วยนะครับ ที่คุณไม่สมหวัง”“ครั้งนี้ไม่ตาย ครั้งหน้าไม่แน่น

ประตูห้องนอนที่คืนนี้กำลังจะกลายเป็นห้องหอถูกเคาะเบาๆ ก่อนจะถูกเปิดเข้ามาโดยเจ้าบ่าวรูปหล่อซึ่งเบิกตาขึ้นด้วยความตกตะลึงกับภาพตรงหน้าที่ทำให้หัวใจเต้นกระตุกเขากวาดตามองเจ้าสาวคนสวยในชุดไทยศิวาลัยสีชมพูอ่อนหวานแบบ Cherry Blossom ตัวเสื้อแขนยาวทรงกระบอก ผ้านุ่ง และสไบสีเดียวกันนั้นปักด้วยเลื่อมและคริสตัลสีพิงค์โกลด์อัดแน่นทั้งชุดดูเลอค่าเหมาะสมกับใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อนขับความงามตามธรรมชาติของเธอที่วันนี้มันมีมากกว่าปกติจนเขาแทบลืมหายใจผมสีน้ำตาลเข้มรวบตึงเกล้ามวยต่ำที่ท้ายทอย ประดับด้วยดอกจำปีสดปักเรียงกันหลายดอกและปิ่นปักผมสีโรสโกลด์สามชิ้น เครื่องประดับบนร่างกายไม่ว่าจะเป็นต่างหู ทับทรวง สังวาล เข็มขัด ล้วนแล้วแต่ออกแบบและฉลุเป็นลวดลายวิจิตรงดงามสีโรสโกลด์แต่งด้วยจี้ทับทิมสีแดงเข้ากันสุดอลังการที่ข้อมือทั้งสองข้างสวมด้วยเครื่องประดับตามแบบโบราณเริ่มจากลูกไม้ปลายมือห้อยตุ้งติ้งดูน่ารักน่าทะนุถนอม ตามด้วยปะวะหล่ำและบนสุดคือกำไลฉลุที่ล้วนแล้วแต่เป็นสีโรสโกลด์เข้ากันทั้งชุด“คุณสวยมาก”เสียงแผ่วเบาราวกระซิบออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริงของคนที่ตกอยู่ในภวังค์ ดวงตาคมกริบยั

ในคลับชื่อดัง หญิงสาวเรือนร่างบอบบางในชุดราตรีสีทองนั่งอยู่หน้าบาร์ ยกแก้วเครื่องดื่มดีกรีแรงกระดกลงคอเป็นแก้วที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้ ใบหน้าสวยแสนเศร้าน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอปาดน้ำตานั้นทิ้งแล้วเรียกขอเครื่องดื่มแบบเดิมอีกครั้ง“ผมว่าคุณดื่มเยอะเกินไปแล้วนะครับ”เสียงทุ้มดังขึ้นก่อนชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทสากลสีดำจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างตัว เธอตวัดสายตาหันไปมองหน้าคนไร้มารยาทที่กล้ายุ่งกับเรื่องส่วนตัวคนอื่นแล้วก็ต้องเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อผู้ชายคนนั้นคือศัตรูตัวฉกาจของผู้ชายที่เธอรัก“คุณเทวา”“ครับ ผมเอง เสียใจมากเหรอครับคุณกนกรัตน์”เธอเลิกคิ้วสูง เธอรู้จักคนดังระดับเขาไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เขานี่สิ มารู้จักเลขาธรรมดาๆ อย่างเธอได้อย่างไรกัน“คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไงคะ”“ไม่มีอะไรที่คนอย่างผมอยากรู้แล้วจะไม่ได้รู้หรอกนะครับ”“ส่งคนมาสืบสินะคะ คุณต้องการอะไร”“เดี๋ยวสิครับ อย่ามองผมด้วยสายตาระแวงแบบนั้นสิ ผมไม่ได้มีเจตนาเป็นศัตรูกับคุณเสียหน่อย”“แต่คุณคือคู่แข่งของคุณปั้น เจ้านายของฉัน”“หึหึ แค่เจ้านายเองเหรอครับ”“คุณหมายความว่ายังไง”“ผมรู้นะครับ ว่าคุณกับไอ้ปั้นเป็นอะไรกัน และตอนนี้คุ

ปัณจธรเร่งการประชุมให้จบภายในครึ่งวันเช้า เขาโทรหาภรรยาป้ายแดงทันทีที่ออกจากห้องประชุมมาได้ แต่โทรเท่าไรเธอก็ไม่รับสาย กลับมาดูที่ห้องก็พบเพียงความว่างเปล่าจึงรีบลงไปถามที่ล็อบบี้ทันที“เห็นคุณน้ำรินไหม”“คุณน้ำรินไปว่ายน้ำที่สระใหญ่หน้าหาดค่ะ”“ขอบใจมาก”ทันทีที่เขาเดินออกมาถึงบริเวณสระน้ำขนาดใหญ่หน้าหาดที่เป็นจุดขายของโรงแรมแห่งนี้ก็ต้องหยุดชะงักเท้าอยู่กับที่เมื่อคนตัวบางแต่เย้ายวนไปทุกสัดส่วนในชุดบิกินีสีชมพูกลีบบัวลุกขึ้นจากเก้าอี้นอนริมสระแล้วโผเข้ากอดกับฝรั่งรูปหล่อเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดสูทแบรนด์เนมแสนภูมิฐานกรามแกร่งขบแน่น จ้องเขม็งไปยังภรรยาของตัวเองที่สงวนท่าทีกับเขาแต่กลับไปอ่อยฝรั่งตัวโตหน้าตาเฉย ไม่รู้ว่าหมอนั่นคือดีลใหม่หรือคู่ขาเก่าของเธอกันแน่ ไหนว่าคนอย่างธารารินไม่เคยมีผู้ชายคนไหนจีบติดยังไงล่ะ ทำไมเธอถึงมีแต่ผู้ชายรายล้อมและสนิทสนมกับผู้ชายโปรไฟล์ดีๆ เยอะแยะขนาดนั้นสามีป้ายแดงสาวเท้าเข้าไปทำลายบรรยากาศชื่นมื่นของหนุ่มสาวที่ส่งยิ้มและพูดคุยกันอย่างออกรส“ผมตามหาคุณตั้งนาน”หนุ่มสาวที่กำลังคุยกันอย่างออกรสหันกลับไปมองทางต้นเสียง เธอถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเห็นหน้