Semua Bab ไม่รัก แต่รู้สึก: Bab 11 - Bab 20

ท่านรองประธานหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงานอีกครั้งหลังจากแยกย้ายกับว่าที่เจ้าสาวคนสวย ความจริงเขาอยากจะกลับบ้านไปนอนเล่นแก้เซ็งที่เห็นเจ้าหล่อนออกไปกับผู้ชายที่มองเขาราวศัตรูคนนั้น แต่กลับเปลี่ยนใจมาเคลียร์งานซึ่งกองสุมจนจะท่วมหัวก่อนดีกว่า เผื่อวันหลังอาจต้องเอาเวลางานไปนั่งเฝ้าไม่ให้แมวขโมยเจ้าเก่าเจ้าเดิมมาคาบปลาย่างของเขาไปละเลียดกินอีกความหงุดหงิดทำให้เขาหยิบจับอะไรก็หลุดมือไปหมด โดยเฉพาะปากกาด้ามสวยราคาเอาเรื่องที่ตกกระทบพื้นเสียงดังปัณจธรถอนหายใจแล้วก้มลงหยิบปากกาด้ามนั้น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นล่างสุดมันปิดไม่สนิท ทั้งที่เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เปิดลิ้นชักชั้นนี้ เขาปิดมันสนิทแน่นอย่างดีแล้วความสงสัยทำให้เขาเปิดลิ้นชักชั้นนั้นออกดูทันที ของใช้ส่วนตัวยังวางเอาไว้อยู่ในตำแหน่งเดิม มีเพียงอุปกรณ์ความปลอดภัยที่เอาไว้ใช้กับเลขาสาวซึ่งวางเรียงเอาไว้ในกล่องพลาสติกใสทรงยาว ซองแรกมันดันวางกลับหัวตัวหนังสือลงเขาเป็นคนจัดเรียงของใช้ทุกอย่างด้วยตัวเอง จึงรู้สึกถึงความผิดปกติได้ทันที มือใหญ่หยิบซองถุงยางอนามัยราคาแพงออกมา มันยังดูเหมือนเดิมทุกอย่าง จึงวางซองนั

ธารารินประคองผู้เป็นพ่อขึ้นมานอนบนเตียงกว้างในห้องที่อยู่ชั้นล่างของบ้านที่เพิ่งสั่งให้แม่บ้านช่วยกันทำความสะอาดและจัดเป็นห้องนอนห้องใหม่ให้พ่อของเธอ เนื่องจากสุขภาพที่ย่ำแย่จึงเดินขึ้นลงไม่สะดวกอีกต่อไปแล้ว“ห้องใหม่เป็นยังไงบ้างคะพ่อ ชอบไหมคะ”ลูกสาวคนเดียวใส่ใจพ่อมากที่สุด ทุกอย่างที่เป็นของรักของคนเป็นพ่อ เธอสั่งการให้แม่บ้านนำลงมาจัดไว้ที่ห้องนี้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นตู้หนังสือ หรือเก้าอี้โยกบุนวมนุ่มนิ่มที่ท่านมักเอาไว้ใช้นอนอ่านหนังสือในเวลาว่าง“ชอบมาก ขอบใจมากนะลูก”แม่บ้านและพยาบาลพิเศษที่เธอจ้างให้มาดูแลพ่อของเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ช่วยกันขนย้ายอุปกรณ์พยาบาลที่เธอสั่งซื้อมาอย่างครบครัน พร้อมกับป้าหอมที่นำอาหารเพื่อสุขภาพมาเสิร์ฟให้กับเจ้าของบ้านถึงเตียง“คุณผู้ชายคะ อาหารเช้าค่ะ วันนี้หอมทำซุปน้ำใสแบบที่คุณผู้ชายชอบด้วยนะคะ”“ขอบใจทุกคนมากนะ เลยต้องมาเหนื่อยกันเพราะฉัน”“อย่าพูดแบบนั้นสิคะพ่อ เราทุกคนรักและเป็นห่วงพ่อนะคะ”คนตัวบางนั่งลงบนเตียงแล้วสวมกอดบิดา จนถึงตอนนี้เธอเองก็ยังทำใจไม่ได้ แต่อยู่ต่อหน้าผู้เป็นพ่อต้องแสดงว่าตัวเองเข้มแข็งและยอมรับความเปลี่ยนแปลงตามธรรมดาของ

คนตัวโตลุกขึ้นยืนคร่อมร่างบาง ใช้แขนกักเธอเอาไว้ที่โซฟา กำลังยื่นหน้าไปใกล้หมายข่มขู่ แต่ก็ดันมีระฆังดังช่วยชีวิตเธอเสียก่อนเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ก่อนสาธิตจะเปิดพรวดพราดเข้ามาทันได้เห็นเจ้านายหนุ่มคุกคามว่าที่เจ้าสาวของเขาอีกแล้ว“เอ่อ ขอโทษครับ ตอนนี้รถพร้อมแล้วครับคุณปั้น”“อืม เข้ามาได้จังหวะกันจริงๆ เลยนะ”ธารารินได้ทีผลักอกแกร่งจนเซถอยหลังไปสองก้าว แล้วลุกขึ้นเดินตามสาธิตออกไป เมื่อผ่านโต๊ะของเลขาหน้าห้องก็ปรายตามองไปยังเจ้าของสายตาเกลียดชังที่พุ่งตรงทิ่มแทงมายังเธอ ก่อนเดินผ่านเลยไป ไม่ได้หันมาสนใจราวกับไม่ให้ค่าท่าทีเย่อหยิ่งราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ทำเอากนกรัตน์กำมือแน่น พยายามข่มความเกลียดชังภายใต้ใบหน้าแสนเศร้าเพราะคนที่เธอรักกำลังสาวเท้าตามผู้หญิงคนนั้นมาติดๆ“รัตน์ วันนี้ผมไม่เข้าแล้วนะ มีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้”“คุณปั้นจะไปไหนคะ”“ไปดูแหวนแต่งงาน”แม้จะไม่อยากทำร้ายจิตใจเธอ แต่มันคือความจริง เขาไม่สามารถเลี่ยงให้ผู้หญิงที่นอนกับเขาทุกคนจะไม่รู้สึกอะไรกับเขาได้ แต่ในเมื่อทุกอย่างมันคือข้อตกลง เพราะฉะนั้นเธอก็ควรจะทำใจเสียแต่เนิ่นๆ“คุณปั้น จะแต่งงานกับเธอจริงหรื

ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที พยาบาลพิเศษที่คอยดูแลเจ้าของบ้านรีบวิ่งมาดูอาการของเขา“คุณคะ คุณ หายใจออกไหมคะ”“ครับ ผมไม่เป็นไร ขอยาแก้ไข้ก็พอ”“คุณเป็นอะไรคะ แพ้อาหารชนิดไหนหรือเปล่าคะ”นางพยาบาลถอดเสื้อสูทของเขาออก ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตและเนกไทของเขา รวมทั้งคลายเข็มขัดและปลดตะขอกางเกงด้วย“มะเขือพวงครับ”คำตอบที่เบาแสนเบาของเขาทำเอาลูกสาวเจ้าของบ้านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอตักมะเขือพวงใส่จานให้เขาถึงสองครั้งเพราะตั้งใจจะกลั่นแกล้ง เธอรู้ว่ารสชาติของมันไม่ค่อยอร่อย จึงมั่นใจว่าเขาน่าจะไม่ชอบรสชาติของมันแน่ จึงสะใจเป็นบ้าที่เห็นเขากินมันด้วยท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนั้นก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาแพ้ ไม่ได้เป็นแฟนกันจนต้องรู้ข้อมูลของกันและกันเสียหน่อย ตอนที่ป้าหอมบอกให้เธอถามเขาว่าแพ้อาหารอะไรไหม เธอก็ละเลยที่จะใส่ใจเขาในเรื่องนี้ ใครจะไปคิดว่าตัวใหญ่โตท่าทางแข็งแรงแบบนั้นจะแพ้มะเขือพวงลูกเล็กๆต้องโทษเขานั่นแหละ รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองแพ้อะไร ยังบ้าจี้กินอาหารที่ตัวเองแพ้ ประสาทหรือเปล่า หรือต้องการทำให้เธอกลายเป็นคนผิดที่ทำร้ายเขา เพื่อเรียกร้องความสนใจจากพ่อเธอกันนะ“เรียกรถพยาบาลทีค

“คุณปั้น..”แม้จะรู้ว่าเขาต้องมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะผิดนัดกับเธอ“ผมเซ็นเอกสารในแฟ้มแล้วนะ ฝากให้ธิตจัดการแล้ว พรุ่งนี้ผมไม่เข้า”“คุณจะไปไหนคะ”“ยังไม่แน่ใจ แต่ใกล้วันแต่งงานแล้ว ผมอาจต้องไปแจกการ์ด”“คุณทำไมใจร้ายแบบนี้ คุณจะทิ้งรัตน์แล้วใช่ไหม”“พูดให้รู้เรื่องหน่อยรัตน์ เราตกลงกันเอาไว้ว่ายังไง แค่นี้ก่อนนะ น้ำนอนอยู่ข้างๆ ผม”พูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที แม้กนกรัตน์จะพยายามโทรหาเขาอีกหลายสาย แต่เขากลับเลือกที่จะปิดเครื่องหนีเอาเสียดื้อๆ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการมีผู้หญิงในชีวิตหลายๆ คน มันจะลำบากใจขนาดนี้ กับผู้หญิงคนอื่นที่เขาเลี้ยงดูเป็นรายเดือน เขาแค่ตอบไลน์กลับไปว่าไม่ว่าง พวกเธอเหล่านั้นก็ไม่ไลน์มากวนเขาอีก ซึ่งเมื่อก่อน กนกรัตน์ก็เป็นแบบนั้น“ใจร้ายเหมือนกันนะ หรือคุณกำลังจะเขี่ยเธอทิ้ง แล้วใช้ฉันเป็นเครื่องมือหรือเปล่าเนี่ย”“ถ้าใช่ล่ะ”“ว่าละ”“ว่าละอะไร”“ก็ว่าละ ว่าผู้ชายเจ้าชู้อย่างคุณจะอยู่กับใครได้นาน แถมคุณยังเลือดเย็นอีกต่างหาก”“ผู้หญิงทุกคนที่อยู่กับผมมีข้อตกลง ถ้าใครที่พยายามจะแหกกฎ ผมก็ต้องตัดทิ้ง”“ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของคุณนักหรอกนะคะ รีบนอนซะ พร