All Chapters of ไม่รัก แต่รู้สึก: Chapter 31 - Chapter 40

“หมายความว่า คุณจะหย่าแล้วขายที่ดินผืนนั้นให้ผมทีหลังใช่ไหม”“เห็นไหม ฉันบอกแล้ว ว่าคุณรู้ว่าพินัยกรรมมีช่องโหว่ ใช่ค่ะ ฉันตั้งใจจะทำแบบนั้น รู้อย่างนี้แล้วสบายใจขึ้นนะ ต่อไปนี้อยากทำอะไรก็ทำค่ะ ขอแค่หลบๆ ซ่อนๆ หน่อยเท่านั้น เพราะฉันไม่ชอบเสียหน้า คนอย่างคุณหนูน้ำรินต้องมาโดนซุบซิบว่าผัวมีเมียน้อย มันอาจกระทบกระเทือนจิตใจจนราคาที่ดินพุ่งสูงกว่าราคาประเมินก็ได้นะ”“หึหึ แล้วถ้าผมไม่อยากเสียเงินสักบาทล่ะ”เขาอมยิ้มร้าย เดินต้อนจนเธอต้องถอยหนีจนติดโต๊ะ ดวงตาคมกริบทอประกายร้อนแรง ทำให้เธอรู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และเขาต้องการได้ที่ดินของเธอโดยวิธีไหนธารารินอมยิ้ม ขยับเข้าหาเขาจนร่างกายของทั้งคู่แทบชิด เธอใช้มือข้างหนึ่งลูบไล้อกแกร่ง ช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างยั่วยวน แล้วยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบลำคอของเขาเอาไว้ดวงตาคู่คมไหวระริก ก้มมองผู้หญิงตรงหน้าพร้อมยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ“แปลว่า คุณเลือกวิธีที่จะมีลูกกับฉันใช่ไหมคะ”“แล้วคุณว่าไง”ริมฝีปากอวบอิ่มสีสวยตรงหน้าล่อตา สัมผัสนุ่มนิ่มแสนหวานที่ยังฝังตราตรึงอยู่บนริมฝีปากของเขา ดึงดูดให้เขาค่อยๆ โน้มหน้าลงมา หัวใจแกร่งเต้นแรงเป็นเท

ราเชนทร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองที่คอนโดหรูกลางเมือง อาการปวดหัวจากการเมาค้างเล่นงานจนเขาต้องบีบขมับ ไม่รู้ว่าเขาเมาหลับไปตอนไหน หรือหลับไปนานเท่าไร จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าหลังจากที่เขารู้ว่าธารารินไปนอนกับผู้ชายคนนั้นที่โรงแรม เขาก็โทรไปร้องห่มร้องไห้กับฐิสา จนดาราสาวต้องวนรถกลับมาอดหลับอดนอนนั่งดูเขาดื่มเหล้าและฟังเขาพร่ำพรรณนาอย่างเจ็บปวดในห้องตอนนี้มีเพียงแสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟหัวเตียงเท่านั้น เดาเอาว่าเวลาน่าจะล่วงเลยจากตอนที่เขาเมาหลับไม่รู้ตัวนั้นมาร่วมสิบชั่วโมงเมื่อรู้ตัวว่านอนนานเกินไปแล้ว คนเมาค้างจึงพยายามลุกขึ้นมานั่ง มือใหญ่ยังบีบขมับไม่หยุด แต่อาการหนักอึ้งในหัวกลับไม่บรรเทาลงเลยแม้แต่น้อยแรงขยับของที่นอนนุ่มส่งผลให้หญิงสาวที่นั่งกับพื้น ฟุบหน้าหลับบนที่นอนรู้สึกตัวตื่น“พี่เชน ตื่นแล้วเหรอคะ”ราเชนท์สะดุ้งสุดตัว หันกลับมามองยังต้นเสียงก็ยิ่งตกใจมากกว่า เมื่อผู้หญิงที่นั่งอยู่บนพื้น เป็นคนที่ไม่น่าจะเข้ามาอยู่ในห้องของเขาได้เลย“เฮ้ย ทอแสง เธอเข้ามาอยู่ในห้องพี่ได้ไง”คนตัวบางผิวขาวซีด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ขยี้ตาอย่างง่วงงุนแล้วหยิบแว่นตากรอบหนาขึ้นมาสวมเพื่อม

“คุณปั้น ไม่นะคะ”“ขอโทษด้วยนะ ผมจะให้ธิตจัดการเรื่องเงินที่จะให้คุณ ส่วนเรื่องงาน ผมจะฝากงานที่บริษัทเพื่อนของผมให้”“ไม่ ไม่ค่ะคุณปั้น คุณทิ้งรัตน์แล้วยังจะไล่รัตน์ออกอีกเหรอคะ ทำไมคุณใจร้ายกับรัตน์ขนาดนี้”“ผมว่าคุณทำงานกับผมต่อไม่ได้ สถานะเราเปลี่ยนไปแล้ว และคุณต้องรู้ตัวว่าตัวเองเป็นแค่เลขา”คนที่กำลังจะเป็นแค่เลขามองสบตาที่ไร้เยื่อใยของเขา ในที่สุด เขาก็ถีบหัวเธอส่งเพื่อเลือกผู้หญิงคนนั้น เธอมันคงเก่าไปแล้วจริงๆ สำหรับเขาแต่ถ้าเธอยอมไปง่ายๆ สิ่งที่เธอลงทุนมาทั้งหมดคงสูญเปล่าและไร้ค่า“รัตน์ยอมแล้วค่ะ รัตน์เลิกกับคุณก็ได้ แต่เรื่องงาน อย่าถีบหัวรัตน์ส่งเลยนะคะ แค่นี้รัตน์ก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามากพอแล้ว ขอรัตน์ทำงานที่นี่อีกสักหน่อย ถ้ารัตน์เห็นว่าคุณปั้นมีความสุขดีกับครอบครัวโดยที่ไม่จำเป็นต้องมีรัตน์อีกแล้วจริงๆ รัตน์จะไปเองค่ะ จะกลับไปอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัด ขอความเมตตาจากคุณแค่อย่างเดียว อย่าผลักไสรัตน์ไปทำงานกับคนอื่นเลยนะคะ”เขามองสบตากับเธอนิ่งนาน เธอรักเขาขนาดนี้ มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่อยู่ใกล้เขาแล้วเธอจะไม่เจ็บปปวด“ผมว่าถ้าคุณไป มันจะดีกับคุณมากกว่านะ”“รัตน์ขอร้องล

“ขอบคุณมากนะเชน ที่อุตส่าห์ไปรับน้ำ”ธารารินเอ่ยขอบคุณเพื่อนรักที่ขับรถมาส่งเธอถึงคอนโด คืนนี้คงกลับไปนอนที่บ้านไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพ่อของเธอต้องรู้แน่ว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น และคงจะเป็นพ่อเองที่ไม่สบายใจ“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจช่วยเหลือน้ำนะ มีอะไรขอให้คิดถึงผมเป็นคนแรก ไม่ต้องเกรงใจ”“ค่ะ ฝากเชนไปส่งน้องด้วยนะ อ้าว หลับไปแล้ว เมื่อกี้ยังคุยจ้ออยู่เลย”“สงสัยจะเหนื่อย คุยไม่หยุดตั้งแต่ขาไปยันขากลับ ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมไปส่งยัยซื่อบื้อเอง”คนซื่อบื้อที่ถูกเอ่ยถึงบิดตัวอย่างเมื่อยขบ เธอเผลองีบหลับไปตอนไหนกัน จึงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งมองโดยรอบก็เห็นว่าเป็นคอนโดของเพื่อนพี่สาวที่เธอเคยมานอนที่นี่อยู่หลายครั้ง“ถึงคอนโดพี่น้ำแล้วนี่คะ”“จ้ะ”“ให้หนูนอนเป็นเพื่อนไหมคะ หนูว่างนะ”หนุ่มสาวส่งยิ้มอ่อนให้สาวน้อยทอแสง เสน่ห์และความน่ารักของเธอคือตรงนี้ เธอมักมองโลกแง่ดีและใจกว้าง พร้อมช่วยเหลือทุกคนเสมอโดยไม่สนว่าตัวเองจะเหน็ดเหนื่อยหรือเดือดร้อนแค่ไหนก็ตาม“ไม่เป็นไรหรอก ทอแสงกลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปหาซื้อเสื้อผ้าใส่ทำงานนี่ พี่นอนคืนเดียว พรุ่งนี้บ่ายๆ ก็กลับบ้านแล้วจ้ะ ไม่ต้องห่วง”เพราะต

แรงตอดรัดบนนิ้วแกร่งถี่รัวขึ้นเมื่อเขาขยับนิ้วเข้าออกเบาๆ ใบหน้าสวยหวานเหยเก มองเขาด้วยแววตาสับสนและอ้อนวอนราวกับไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเอง เขาจึงกระซิบเบาๆ แล้วจูบข้างขมับชื้นเหงื่อเมื่อคนน่ารักทำตามที่เขาบอกอย่างเคร่งครัด“เสร็จเลยน้ำริน เสร็จกับนิ้วของผม โอย”นิ้วแกร่งขยับเข้าออกรัวๆ จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อผ่านของเหลวดังเฉอะแฉะน่าฟัง ร่างงามเกร็งสะท้าน ร่องน้อยตอดรัดนิ้วใหญ่แน่นขึ้นจนแทบชักออกไม่ได้จึงกดแช่ไว้แล้วกระดกระรัวบดบี้จุดกระสันภายในของเธอเพียงเสี้ยววินาที เธอผวากอดเขาไว้แน่น เขาจึงจูบเม้มลำคอระหงอย่างหิวกระหายเร่งเร้าให้เธอลอยละลิ่วขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ แตกกระจายกลางท้องฟ้าที่มีดวงดาวพร่างพราวนับล้านดวงคนตัวบางกรีดร้องสุดเสียง ตัวสั่นสะท้านเกร็งกระตุกรัวๆ จนเขาต้องกอดเธอเอาไว้แน่นๆ เพื่อปลอบประโลมร่างกายที่ตื่นเพริดราวกับคนไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิตนิ้วยังแช่เอาไว้ในความนุ่มลื่นที่ยังคงตอดรัดหนึบหนับไม่หาย กรามแกร่งขบแน่นเพื่อข่มความต้องการ อยากจะดึงนิ้วที่ยังซึมซับจังหวะของความสุขจากการเสร็จสมออกมาแล้วยัดท่อนเนื้อขนาดใหญ่โตเก