บททั้งหมดของ Wild Night With My Ex's Uncle: บทที่ 61 - บทที่ 70

ATHY’S P.O.VPARANG may malaking butas sa aking dibdib. Hindi ko alam na ganito pala kasakit ang mawalan ng baby. Para ka palang mababaliw. Ang saya-saya ko pa naman noong malaman kong buntis ako pero ngayon ay para akong namatay kasama niya.Sa pagkaalala sa pagkawala ng anak ko ay muli na namang nag-init ang sulok ng aking mga mata. Muli na namang tumulo ang luha mula rito. Napakagat-labi ako. Hindi ko alam kung ilang oras na akong umiiyak sa totoo lang at hanggang sa mga oras na iyon ay ayaw pa rin tumigil ng luha ko. Ito ang unang beses kong maramdaman ang ganitong klaseng sakit.Dali-dali akong nagpunas ng aking mga mata nang biglang bumukas ang pinto. Malamang na ang nurse na naman ito. Nang mag-angat ako ng aking ulo ay nakita kong nakatayo sa tabi ng pinto ang assistant ni Marcus na si Lance, akala ko pa naman ay ang nurse na at may dala na itong magandang balita sa akin.Kitang-kita sa mukha ni Lance ang matinding awa at simpatya, marahil ay dahil kaawa-awa ang itsura ko ng m

THIRD PERSON’S P.O.VPAGKABABA ng tawag ay isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Henry. Ilang araw na niyang pinag-isipan ang desisyong gagawin niya. Ilang araw na rin siyang halos hindi makatulog dahil palagi siyang binabangungot. Alam niya sa sarili niya na napakalaking pagkamamali ang ginawa niya na pagpayag sa plano ni Robert ngunit ngayon ay nagsisisi na siya at handa na niyang itama ang pagkakamali niyang iyon.Pwede niya namang sabihin sa tawag kay Marcus ang totoo ngunit gusto niyang sa personal na lang ito sabihin dahil gusto niya ring humingi ng tawad dito. Handa siyang tanggapin ang galit at pagkadismaya kapag narinig na nito ang mga sasabihin niya. Masakit mang isipin iyon para sa kaniya ngunit alam niyang masasaktan din ito kapag nagkataon.Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan niya. Natatakot siya na baka maging ang kanyang pamilya ay madamay sa gusot ng magkapatid. Palihim siyang nakinig sa usapan ni Robert at ni Senyor kaya alam na niya ang tot

ATHY’S P.O.VNAGULAT ako nang yakapin ako ni Marcus ngunit mas nagulat ako nang bigla ko na lang marinig ang kanyang paghikbi, hindi ko akalain na iiyak siya sa harapan ko dahil sa totoo lang, he look mighty and no emotions. Pero sa mga oras na ito ay ramdam na ramdam ko ang kanyang emosyon, hindi.Mas nagulat pa ako nang marinig ko ang mga sinabi niya. Parang isang panaginip, parang hindi totoo. Napakagat-labi ako, nang marinig ko ang mga iyon ay muli na namang rumagasa ang aking emosyon. Halo-halong lungkot at saya, hindi ko ma-explain.“Athy please… don’t leave me…” nagmamakaawa ang tinig niyang sabi. “I promise I won’t let anyone hurt you again…” dagdag pa niyang sabi sa akin. Hindi ako makasagot dahil gulat pa rin ako.“Alam kong… alam kong hindi ko mapapantayan si Matt sa puso mo pero gusto kong subukan. Handa akong maghintay kahit na gaano pa katagal basta huwag ka lang umalis okay? Kahit na gaano pa katagal maghihintay ako hanggang sa makalimutan mo siya…” muling humigpit ang

THIRD PERSON’S P.O.VNAPAKUNOT ang noo ni Lance nang makita ang pangalan ng kanyang boss sa screen ng kanyang cellphone. Natapos na niyang i-text ito na nakauwi na ng maayos si Athy ngunit hindi niya akalaing tatawag pa ito sa kaniya.Hindi siya nagdalawang isip na sagutin ang tawag nito dahil alam niyang baka may sasabihin itong importante sa kaniya. “Sir, may kailangan po ba kayo?” kaagad niyang tanong dito.Ilang sandali pa ay narinig niya ang paghugot nito ng malalim na buntong hininga bago nagsalita. Nang marinig niya ang sinabi nito ay hindi niya maiwasang hindi maawa rito. Bakas sa tinig nito na hanggang sa mga oras na iyon ay gulat na gulat pa rin ito dahil sa nalaman nito. Hindi na niya tinanong pa kung paano nito nalaman ang lahat at sa halip ay tumahimik na lang siya. Ayaw na niyang dagdagan pa ang bigat na nararamdaman nito.“Okay sir, gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para hanapin siya.” sagot niya rito pagkatapos nitong ibilin sa kaniya na hanapin niya si Henry dahil n

THIRD PERSON’S P.O.VNAGSALUBONG ang mga kilay ni Lance nang hindi na mag-ring ang tawag niya kay Marcus. Hindi makapaniwalang napatitig siya sa kanyang cellphone. Sa tagal na nilang magkasamang dalawa, ni minsan ay hindi pa siya nito pinatayan ng cellphone.Bukod pa doon ay kahit anong oras pa siya tumawag rito ay sinasagot nito iyon pero ngayon ay iba, hindi lang siya nito hindi pinapansin kundi pinatayan pa siya nito ng cellphone. Napatingin siya sa oras na naka-flash sa screen ng kanyang cellphone, tanghali na pero bakit hanggang ngayon ay wala pa ito sa opisina?May maaga itong meeting ngayon at bukod pa doon ay kailangan niyang i-report dito na nakita na nila si Henry ngunit wala ng buhay. Isang buntong hininga ang pinakawalan niya at ibinulsa na lang ang cellphone bago bumalik sa kanyang kinauupuan para ayusin ang report.Ilang sandali pa ay bigla na lang tumunog ang kanyang cellphone kung saan ay dali-dali niya naman itong tiningnan. Baka kasi si Marcus na iyon kaya lang ay hi