Todos los capítulos de Rejected Daughter, Reclaimed by my Trillionaire Husband: Capítulo 101 - Capítulo 110

Tumingin ako sa lahat na bakas ang pangamba sa kanilang mga mukha. Maging si Amara na nanatiling nakahawak kay Jaxon. Anong nangyayari?"Are you threatening us, Basti?" Malalim ang boses ni Pantaleon at tiningnan ang anak niya nang matalim.For the nth time, Sebastian smirked at them. Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa akin dahil pakiramdam ko ay babagsak muli ako anumang oras."You know what I'm capable of, Dad, so please, make your favorite bastard stop with his bullshit and leave my wife alone. Kung ayaw ninyong magkagulo tayong lahat," pinal na sinabi ni Sebastian at iginiya na ako paalis sa lugar na iyon nang naguguluhan pa rin.Anong ibig sabihin niya sa sinabi niya?**Naalimpungatan ako nang maramdaman akong mainit na hangin sa leeg ko. Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko at tumambad sa akin ang madilim na kuwarto at tanging lamp shade lang ang nagsisilbing liwanag. Dumako ang tingin ko sa pintuan ng terrace na nakabukas. Sumasayaw ang kurtinang nakaladlad dahil

Napaawang ang bibig ko dahil sa sinabi niya. Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Sebastian sa kamay ko kaya tiningala ko siya. Kumunot ang noo nito habang bakas na bakas ang sakit at galit sa mga mata niya. Ano bang nangyayari?"Why would I fucking do that after I did everything to save it?" Sebastian firmly uttered. The pain in his voice is much more visible, so I sighed heavily.Don Pantaleon sarcastically laughs. Mas lalong tumalim ang tingin niya kay Sebastian."Do you really want me to answer that for you, Basti? Ang katotohanan lang ang kailangan ko!""Which I already told you repeatedly, but you didn't even listen to any of it. They are just setting me up! Bakit ako magbibigay sa kanila ng impormasyon tungkol sa kompanya kung alam kong ikasisira ko rin 'to?!"Umalingawngaw ang boses ni Sebastian sa buong silid kaya halos ikagulat ko iyon. Hindi ko na alam ang gagawin ko habang naririnig sila. Ni hindi ko alam kung saan ako babaling ng tingin."Do you expect me to believe th

I wanted to tell him how much I love him—na lahat ng nararamdaman niya ay nararamdaman ko rin; sa tuwing nagagalit siya ay nagagalit din ako; sa tuwing nalulungkot siya ay nalulungkot din ako; sa tuwing masaya siya ay masaya rin ako, at sa tuwing nasasaktan siya ay nasasaktan din ako—triple ang nararamdaman kong sakit dahil sa katotohanang wala akong magawa.But I want to tell him how my heart is breaking slowly while hearing him crying silently between our kisses. Pakiramdam ko ay nahahati nang pino ang puso ko habang naririnig ko ang sakit na nararamdaman niya—kung paano niya pigilan ang sarili niyang huwag umiyak nang malakas nang dahil lang nasa harapan niya ako.Kinabukasan, pareho kaming nanatili ni Celestine sa mansion dahil sa kagustuhan nina lolo at lola maging ang mga uncle at auntie ko. Hindi naman ako nahirapang ipaliwanag kay Celestine ang lahat ng nangyayari at pagbabago sa paligid niya dahil napakatalino nito. Gaya ko ay madali nitong naiintindihan ang mga bagay-bagay.

"Ano—teka lang! Sino kayo? Anong gagawin niyo sa 'kin? Saan niyo ko dadalhin?!" Sigaw ko habang halos lumabas na ang puso ko mula sa katawan ko.Pinagitnaan ako ng dalawang malaking lalaki na naka-itim na mask. Hindi nila ako sinagot kaya muli akong nagpumiglas."Ano ba! Sino ba kayo?! Saan niyo ko dadalhin—uhmp!"Naramdaman ko ang tila pag-umapaw ng sakit sa tiyan ko nang bigla na lang akong suntukin ng isa sa mga lalaki. Nakaramdam kaagad ako ng panghihina habang namimilipit sa sakit."Shut your fucking mouth if you don't want to get hurt again." Dinig kong sambit ng lalaki na pamilyar ang boses sa akin.I tried opening my eyes again. Nang dumako ang tingin ko sa passenger seat ay namilog ang mga mata ko nang makita ko kung sino ang naroon. Nakangisi ito habang nagpupunas ng baril."J-Jaxon..." Bulong ko at tuluyan nang nawalan ng malay.**Nagising ako sa isang madilim at tahimik na silid. I tried to open my eyes, but I couldn't see anything. Doon ko lang napagtanto na may nakahara

Kumunot ang noo ko nang marinig ko iyon. Agad na sinipat ko ang wristwatch ko upang tingnan ang oras. Alas siete na."What? Kanina pa kami naghiwalay. Akala ko ay nakauwi na," sambit ko at mabilis na inistart na ang engine ng sasakyan ko. "I'm coming over—""No! I mean, huwag na. Nasa labas ako para sunduin sana si Celeste. Kanina ko pa siya tinatawagan pero hindi siya sumasagot. May alam ka bang puwede niyang puntahan?" Tanong niya sa akin. Unang pumasok sa isip ko ang pinsan niyang si Rafael."Her cousin Rafael. Natanong mo na ba? Baka doon siya dumiretso o kaya naman sa mansion ng mga Dela Vega," ani ko at pilit pinakalma ang sarili.As much as I could, I don't want to think that something might have happened to her. Galit nag alit ito sa akin nang maghiwalay kami kanina. I even tried to follow her pero agad siyang nawala sa paningin ko maging ang taxi na sinakyan niya."I already called Rafael, hindi raw pumunta sa kaniya si Celeste. Kausap ko rin ang pinsan niyang si Tristan kani