Todos los capítulos de Rejected Daughter, Reclaimed by my Trillionaire Husband: Capítulo 111 - Capítulo 120

I gasped for air as I was trying to calm myself, but it triggers my feelings more when I suddenly remember everything he did to me last night. I sigh violently and looked up at him that kept on staring at me still."Bakit mo ginagawa ito sa 'kin? Alam mo ba kung ano ang ginawa mo sa akin? What do you want from me?" Tanong ko sa kaniya. My voice cracked.Umiwas ito ng tingin sa 'kin at tumalikod. Kinagat ko ang ibabang labi ko at pinakawalan na ang malakas na hagulhol ko. Hindi ko na mabigyang deskripsyon ang sakit na nararamdaman ko. Hindi ko na alam kung ano pa ang tawag sa bagay na ito.Gusto ko nang umuwi! Miss na miss ko na ang anak ko! Gustong gusto ko na itong yakapin nang sa gano'n ay mapawi man lang ang sakit na nararamdaman ko kahit saglit. Gusto ko nang tumigil ang lahat sa pananakit sa akin!"W-what? I am more than empty right now. You almost raped me! Bakit patuloy niyo akong sinasaktan? Anong naging kasalanan ko sa inyo? A-anong ginawa kong mali, h-ha?! S-sabihin mo sa 'k

Habol ko ang hininga ko nang sabihin ko iyon dahil sa labis na galit na nararamdaman ko. Dumagdag pa ang gutom, ang mga sugat sa pulso at mga paa ko, at ang katotohanang wala pa ring nagpapakitang kahit na sino rito upang iligtas ako.Kinagat ko ang ibabang labi ko. Kahit si Sebastian ay wala. Kahit sino ay wala! Ni hindi ko na alam ang gagawin ko! Pakiramdam ko ay nauubos na ang lakas ng loob ko at hindi na makakatakas pa rito!"You don't know Jaxon that much. Maybe you're right, he's out of his mind. Kung ako sa 'yo ay sundin mo na lang ang lahat ng gusto niyang mangyari," aniya at tuluyan nang lumabas.May nais pa sana akong itanong sa kaniya ngunit huli na ang lahat. Nang bumalik ang tingin ko sa mesa ay napapalatak ako nang makita kong naiwan niya ang baril niya. Agad na tumayo ako kahit nahihirapan at patalong tumungo sa mesa upang kunin iyon. Saktong makuha ko ang baril ay ang pagbukas muli ng pinto at ang blangkong ekspresyon ni Jaxon ang tumambad sa 'kin.Tumambol ang dibdib

"Celeste, calm down. Hey, look at me," Rafael uttered at marahan akong hinarap sa kaniya. "Celestine is fine. Don't worry about her, nasa mansion lang siya."Marahas akong umiling at muling humagulhol nang may rumehistrong senaryo sa utak ko na nagbigay sa akin ng kilabot."M-may... may gustong pumatay sa 'kin, Rafael! Si Celestine! S-si Celestine... kailangan ko siyang protektahan. Pakawalan niyo ako! Ayoko rito!" Hiyaw ko at muling sinubukang kumawala ngunit mas lalo lang akong niyakap ni Rafael.Maya-maya pa, tuluyan na akong nanghina at nawala sa sarili. Pakiramdam ko ay lumulutang na naman ako. Wala akong maramdamang kahit na ano. My whole body became numb. Nang dumako ang tingin ko sa lahat ay bakas na bakas ang pag-aalala nila habang pinagmamasdan ako.What is happening? Bakit ako narito? Anong nangyari? Why do I feel incomplete? Why do I feel so lonely? Wala akong maintindihan.Rafael put me back to my bed at may dumating na mga nurse at isang doctor. Nakatingin lang ako sa ki

"I-I'm sorry..." sambit niya sa namamaos niyang boses kaya natigilan ako at tiningala muli siya. Puno ng guilt ang mga mata nito habang nakatingin sa akin."I-I'm sorry I didn't get to protect you. I'm sorry I was late... again. I'm sorry, Celeste. I'm sorry," paulit-ulit na sinabi niya at tuluyang kumislap ang mga mata niya dahil sa luhang sunod-sunod na naglabasan mula roon.May kung anong kirot ang gumuhit sa puso ko habang pinagmamasdan siya. He was so remorseful that he started to cry like this. Ngayon ko lang nakita ang ganitong side niya. I always see him as a cold, stone-hearted man. Hindi ko alam ang mararamdaman ko ngunit pakiramdam ko ay nasasaktan din ako."I fucking tried to save you. God knows how I fucking tried to escape dad just to save you from that demon-ass fucker, but I failed. Nang mabalitaan kong nakatakas ka at nasa hospital ay ginawa ko ang lahat para lang makatakas. I am so thankful that you are safe now. I'm so sorry, baby..." Pagsusumamo niya sa akin at mah

Punong puno ng sakit ang kaniyang mga mata. Bigla akong nakonsensya roon lalo na sa huling sinabi niya kay Celestine at ang sinabi sa kaniya ng anak ko. I didn't even know that she was waiting for him all along. Oo, nagtatanong siya kung nasaan ito ngunit hanggang doon lang. Sa tuwing sinasagot ko ang tanong niya ay hindi na ito kumikibo pa. Hanggang sa nasundan na iyon ng pagkwento niya sa akin tungkol sa panaginip niya – she was dreaming about Sebastian many times. Palagi niya itong napapanaginipan lalo na nang makita niya ito isang beses sa condo ni Gwen. I didn't know that she was waiting for him all along. Ni hindi ko rin alam na gusto na niya itong makita dahil kahit kailan ay hindi niya iyon binanggit sa akin. And I can't help but to feel bad as her mother. Paki