Semua Bab เกมแค้น กับดักหัวใจ: Bab 21 - Bab 30

หลังจากที่ดินแดนได้ส่งแสนหวานขึ้นสวรรค์เป็นครั้งแรกแล้วนั้น ชายหนุ่มก็เลื่อนตัวขึ้นมามองสบตากับแสนหวานอีกครั้ง“คุณพร้อมแล้วนะ” ระหว่างที่พูดกับแสนหวานดินแดนก็ใช้มือข้างที่ว่างเลื่อนลงไปชักรูดความใหญ่โตของเขาที่มันแข็งชันจนแทบจะปริแตกไปด้วย“พร้อมค่ะ” แสนหวานพยักหน้าตอบกับชายหนุ่มออกไป พร้อมกับเหลือบตาลงไปมองความใหญ่โตที่อยู่ในอุ้งมือของเขาไปด้วย พลางคิดว่ามันใหญ่ขนาดนี้แล้วมันจะเข้าไปในตัวเธอได้เหรอ ระหว่างที่แสนหวานกำลังเหม่ออยู่นั้น ดินแดนก็ค่อยๆ ใช้หัวเห็ดบานใหญ่ของเขาถูไถไปตามรอยแยกที่ยังคงมีน้ำหวานเกาะติดอยู่“อืออ อ้า ดินหวานเสียววว” แสนหวานครางออกมาอย่างเสียวซ่านในขณะที่ดินแดนก็ใช้ความใหญ่โตถูไถไปตามร่องสวาทของเธอ“ซี๊ดดด ผมก็เสียวว” และจังหวะที่แสนหวานกำลังเผลอไผลไปกับความเสียวซ่าน ดินแดนก็ดันความใหญ่โตเข้าไปในช่องทางคับแคบของแสนหวานที่เดียวมิดด้ามเพราะดินแดนคิดว่าถ้าค่อยๆ ใส่ไปทีละนิดแสนหวานจะเจ็บเยอะสู้เจ็บไปเลยทีเดียวดีกว่า“กรี๊ดดดด” แสนหวานกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากทางหางตา“อดทนนิดนึงนะครับ เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว” ดินแดนเอ่ยปลอบสาวใต้ร่างด้วยน้

หลังจากพูดจบพระพายก็คิดว่าเธอควรออกไปจากที่นี่ ระหว่างที่จะเดินออกไปภารันก็คว้าข้อมือของพระพายไว้ก่อนที่พระพายจะได้เดินออกไป“ถ้าฉันยังไม่อนุญาต เธอก็ไม่มีสิทธิออกไปไหนทั้งนั้น” ภารันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกขนลุก“ปล่อยนะค่ะ”“รักมันมากใช่ไหม” หลังจากภารันพูดจบพระพายก็ทำหน้าไม่เข้าใจว่าภารันกำลังพูดถึงอะไร“คุณหมายถึงอะไร” พระพายถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ“ฉันถามว่าพ่อของไอ้เด็กนั่นน่ะ เธอรักมันมากใช่ไหม” ภารันพูดพร้อมกับมองหน้าพระพายด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว พร้อมกันนั้นก็บีบข้อมือพระพายจนแน่นทำให้พระพายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“โอ้ย ปล่อยนะค่ะ ฉันเจ็บ”“ฉันถามก็ตอบ” ภารันตวาดออกมาด้วยความโกรธ ทำให้พระพายสะดุ้งด้วยความตกใจกับน้ำเสียงตะคอกของชายหนุ่ม“ค่ะ ฉันรักเขามากพอใจหรือยังค่ะ ถ้าพอใจแล้วก็ปล่อยมือฉันด้วยค่ะ” พระพายตอบออกไปเพื่อหวังว่าจะให้ชายหนุ่มนั้นปล่อยข้อมือของตน แต่พระพายไม่รู้เลยว่าคำตอบนั้นจะไปกระตุ้นต่อมความโกรธของชายหนุ่มเข้า“เธอทำให้ฉันโมโหเองนะ เพราะฉะนั้นก็รับผลที่จะตามมาให้ได้แล้วกัน” หลังจากนั้นภารันก็กระชากตัวพระพายเข้ามาในอ้อมแขนแกร่งพร้อมกับอุ้มพระพายข

กว่าภารันจะปล่อยให้พระพายได้พักก็ปาไปเกือบบ่ายของวัน และที่ภารันต้องหยุดก็เพราะพระพายนั้นสลบคาอกเขาไปสะก่อน ไม่งั้นอย่าหวังว่าเขาจะหยุดตูดดดด“คุณรันมีอะไรหรือป่าวครับ” ดินแดนกดรับสายที่โทรเข้ามาซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเจ้านายของเขาที่อยู่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ก็ยังไม่ออกมาและยังสั่งไม่ให้ใครรบกวนอีก“วันนี้ให้ก้องภพพาเด็กนั่นมาส่งที่นะ” ภารันกรอกเสียงลงไปหลังจากที่ปลายสายกดรับ“ได้ครับ แล้วคุณรันมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ”“เย็นนี้จองร้านอาหารให้ด้วย แล้วก็เตรียมชุดให้พระพายชุดนึง พอดี...มันขาด” ภารันบอกดินแดนไปอย่างไม่เต็มเสียงนักในเรื่องชุดของพระพาย“เอ่ออ ครับ แล้วให้จองกี่ที่ครับ”“3” พูดจบภารันก็กดวางสายทันที ทำให้ภารันต้องอมยิ้มทันทีกับคำสั่งเมื่อครู่ภายในห้องนอนที่เย็นช่ำ ตอนนี้พระพายกำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของภารันต้องส่งเสียงครางอย่างหงุดหงิดที่มีคนมาส่งเสียงคุยรบกวานการนอนของเธอ“อือออ” ภารันอมยิ้มให้กับท่าทางหงุดหงิดของคนในอ้อมแขนที่ส่งเสียงเหมือนกำลังรำคาญที่เขาคุยโทรศัพท์ส่งเสียงรบกวนการนอนของเธอ ทำให้ภารันต้องรีบกดวางสายจากดินแดนทันที“ขี้หงุดหงิดเก่งตั้งแต่เมื

กรุ๊งกรี๊งเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นหน้าร้านทำให้พระพายต้องเงยหน้าขึ้นมาจากการจัดขนมเข้าตู้โชว์“อ้าว สวัสดีค่ะ คุณพฤกษ์” พระพายส่งเสียงทักทายพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ ไปให้ ทำให้คนที่แอบมองอยู่นอกร้านถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ“เอ่ออ คุณรันจะเข้าไปหาคุณพระพายไหมครับ” ดินแดนเอ่ยถามเจ้านายหลังจากที่จอดรถดูมาสักพัก“ทำไมฉันต้องเข้าไป ฉันไม่ได้มาหาผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย” ดินแดนกรอกตาไปมาอย่างเหนื่อยใจกับความปากแข็งของภารัน ถ้าไม่อยากมาหาพระพายแล้วจะมาทำไมแล้วดูทำหน้าเข้าอย่างกับโกรธใครมาเป็นร้อยชาติ ทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันหยุดแทนที่เขาจะได้ไปจู๋จี๋กับแสนหวานกลับต้องมาติดแหง็กกับชายหนุ่มอยู่อย่างนี้“ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร” อยู่ดีๆ ภารันก็ถามออกมาเมื่อเห็นพระพายหัวล่อต่อกระซิกกับชายหนุ่มหน้าตาดีที่พึ่งเดินเข้าไปในร้าน“สงสัยเป็นคนที่มาจีบคุณพระพายมั้งครับ” ดินแดนเอ่ยออกมาลอย ๆ แต่มันดันไปกระทบใจคนฟังอย่างแรง หลังจากดินแดนพูดจบภารันก็ขึ้นเสียงใส่ดินแดนด้วยความไม่พอใจ“ไอ้ดิน มึงหมายความว่าไง”“ก็มันจริงนี่ครับ คุณพระพายทั้งสาวทั้งสวยจะมีคนมาจีบก็ไม่แปลก...คุณรัน คุณรันจะไปไหนครับ” ดินแดนยังไม่ทั

หลังจากพระพายรู้ว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอคือแม่ของผู้ชายใจร้ายคนนั้น พระพายก็หน้าถอดสีลงทันทีพร้อมกับความกลัวในหัวใจว่าผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องของเธอมากน้อยแค่ไหน“ไม่ต้องตกใจหรือกลัวไปหรอกจ๊ะ ที่ป้ามาวันนี้เพราะป้าอยากเจอหนูพระพายแล้วก็...หลานชายป้าน่ะจ๊ะ” หลังจากได้ยินประโยคนั้นพระพายก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่กลัวว่าคนตรงหน้าจะมาเอาลูกชายของเธอไป“ภูเป็นลูกของพายคนเดียวค่ะ พายไม่ยกลูกให้ใครนะค่ะ” พระพายพูดพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลลงมา ตอนนี้พระพายรู้สึกกลัวไปหมด เมื่อคุณหญิงนวลปรางเห็นท่าทางพระพายก็ลุกขึ้นมาแล้วดึงพระพายเข้าไปกอดปลอบพร้อมพูดให้พระพายคลายกังวล“ไม่ต้องร้องนะลูก ที่ป้ามาวันนี้ไม่ได้จะมาแย่งลูกของหนูไป ป้าแค่อยากเจอหน้าหนูกับหน้าหลานของป้าเท่านั้น และป้าก็จะมาขอโทษแทนลูกชายป้าด้วยที่ทำกับหนูแบบนี้” ยิ่งได้ฟังพระพายก็ยิ่งร้องไห้หนักไปอีก หลังจากร้องไห้จนพอใจพระพายก็ค่อยๆ ผละตัวเองออกมาแล้วพูดทั้งที่ยังมีน้ำตาอยู่ว่า“คุณป้าจะไม่มาเอาลูกชายหนูไปใช่ไหมค่ะ” พระพายถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แล้วพระพายก็ได้รับรอยยิ้มอบอุ่นตอบกลับมาพร้อมกับคำพูดที่ทำให้พระพายคลายความกลัวและควา