All Chapters of เกมแค้น กับดักหัวใจ: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่ทั้งสามคนรับประทานอาหารเสร็จ พระพายก็เตรียมจะลุกเก็บจานไปล้างแต่ภารันก็ขัดขึ้นสะก่อน“ไม่ต้องเดี๋ยวก็มีคนมาเก็บ”“ออ ค่ะ”“ฉันจะพาไปดูห้องนอน ตามมา” พูดจบภารันก็ลุกเดินนำสองแม่ลูกออกไปก่อน“ป่ะ ดูห้องนอนกัน” พระพายหันมาบอกลูกชายของเธอพร้อมกับจูงมือลูกชายเธอเดินตามหลังภารันไป“นี่เป็นห้องของภู” ภารันเปิดประตูห้องเพื่อให้พระพายกับลูกชายเดินเข้าไป เมื่อพระพายเห็นห้องนอนของลูกชายก็ต้องตกใจเพราะมันใหญ่เกือบเท่ากับบ้านที่เธอเคยอยู่กับลูกมาเกือบ 7 ปี ภายในห้องตกแต่งไว้อย่างสวยงามเหมาะสำหรับเป็นห้องนอนของเด็กผู้ชาย“มันไม่ใหญ่ไปหน่อยเหรอค่ะ” พระพายหันมาถามภารันที่ยืนอยู่ด้านหลัง“ที่นี่มีทั้งหมด 2 ห้องนอน ถ้าไม่ให้ลูกนอนห้องนี้แล้วจะให้ลูกนอนห้องไหน” ภารันถามพระพายออกไปด้วยสีหน้าเริ่มจะตึง แต่พอพระพายประมวณผลกับคำพูดของภารันที่เขาบอกว่ามีห้องนอน 2 ห้อง ถ้านี่เป็นห้องลูกชายเธอแสดงว่าอีกห้องก็ต้องเป็นห้องของเขาแล้วเธอจะนอนห้องไหนล่ะ“ถ้ามี 2 ห้องนอน แล้วฉันจะนอนที่ไหนล่ะ”“ก็นอนห้องฉันไง ห้องฉันกว้างกว่านี้อีก” ภารันพูดออกมาหน้าตาเฉยโดยไม่ได้สนใจสีหน้าพระพายสักนิดว่าตอนนี้พระพายมีสีหน

หลังจากที่พระพายพูดจบทั้งสองก็ยืนสบตากันนิ่งโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา และเป็นมะปรางที่เดินมาหาพระพายแล้วบอกว่าขนมหลังครัวใช้ได้แล้ว“พี่พายขนมน่าจะได้แล้วค่ะ” พูดจบมะปรางก็ได้รับสายตาพิฆาตจากภารันที่มองมาอย่างให้รู้ว่าเธอเข้ามาขัดจังหวะ และเมื่อได้เห็นสายตาภารันมะปรางก็รีบพาตัวเองออกมาทันที“ได้จ๊ะ” และพระพายก็เดินหนีภารันเข้าไปในครัวทันทีโดยไม่ได้สนใจภารันที่ยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่“หิวข้าว” ภารันที่เดินตามพระพายเข้ามาก็พูดขึ้นมาลอย ๆ ด้านพระพายที่ได้ยินก็ไม่ได้พูดหรือแสดงอะไรออกมา เมื่อเห็นว่าพระพายไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูดภารันก็ขึ้นสียงใส่พระพายด้วยความเอาแต่ใจทันที“เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง ว่าฉันหิวข้าว”“ได้ยินค่ะ แล้วคุณมาบอกฉันทำไมค่ะ” พระพายเงยหน้าขึ้นมาถามชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหิวข้าวแล้วมาบอกเธอทำไม“ไปทำอะไรให้กินหน่อย”“ที่นี่ไม่มีอะไรกินหรอกค่ะ คุณไปหาร้านอาหารข้างนอกกินเถอะค่ะ” พูดจบพระพายก็หันมาสนใจขนมที่นิ่งเสร็จตรงหน้าอีกครั้ง“ฉันจะกินที่นี่ และเธอก็ต้องไปทำอะไรให้ฉันกินด้วย นี่เป็นคำสั่ง” ภารันพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจตัวเอง เมื่อพระพายได้ยินก็หันขวับมาทันทีพร้

หลังจากพูดจบภารันก็ตวัดอุ้มพระพายขึ้นมาวางไว้บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า โดยที่ตัวของภารันนั้นก็เข้าไปยืนแทรกตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของพระพายพร้อมกับกักตัวพระพายไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้“คุณ...คุณจะทำอะไร” พระพายถามออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มจะขึ้นสีแดงระเรื่อกับท่าทางล่อแหลมขณะนี้“แล้วเธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอล่ะ” ภารันถามออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พระพายกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นว่าภารันกำลังโน้มใบหน้าหล่อลงมาหาเธอ“อย่าค่ะ ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉัน...ฉันจะฟ้องแม่คุณ” พระพายหันหน้ามาสบตากับภารันอย่างหวาดหวั่นพร้อมกับพูดขู่ออกไปเพื่อหวังว่าภารันจะกลัวกับคำขู่และไม่กล้าทำอะไรเธอ เมื่อได้ยินคำขู่ภารันก็หัวเราะอยู่ในลำคออย่างขบขันแล้วคิดในใจว่าพระพายคิดว่าเขาจะกลัวกับคำขู่ของเธออย่างนั้นเหรอ“เอาสิฟ้องเลย ฟ้องให้หมดเลยนะว่าฉันทำอะไรเธอ ท่าไหน ยังไงกับเธอบ้าง เพราะถ้าเธอพูดไม่หมดฉันนี่แหละจะเป็นคนพูดเองทั้งหมด” เมื่อได้ยินประโยคของภารันพระพายก็อ้าปากค้างอย่างไม่คิดว่านอกจากภารันจะไม่กลัวกับคำขู่แล้วแต่เขายังขู่เธอกลับอีกต่างหาก“ปล่อยนะ ถ้าไม่ปล่อยฉันจะร้องให้ค

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกห้องนอนทำให้พระพายต้องพลิกตัวหันหน้าหนีอย่างรำคาญ“อือออ” ภารันก้มมองพระพายแล้วยิ้มให้อย่างเอ็นดูพลางคิดในใจว่านานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้นอนหลับอย่างมีความสุขแบบนี้แล้วนานแค่ไหนแล้วนะที่เขาต้องตื่นมาคนเดียวในห้องนอนกว้างอย่างนี้ แต่หลังจากนี้เขาจะไม่ต้องรู้สึกเดียวดายแบบนั้นอีกแล้วเพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเขาจะมีพระพายอยู่ในอ้อมกอดของเขาทุกวัน“ตื่นได้แล้ว” ภารันกระซิบข้างหูพระพายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อได้ยินเสียงกระซิบพระพายก็ค่อยๆ งัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อปรับโฟกัสได้พระพายก็สบตาภารันพร้อมกับรอยยิ้ม และเมื่อสติมาครบถ้วนพร้อมกับคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนพระพายก็สะดุ้งพร้อมกับเด้งตัวขึ้นมานั่งอย่างตกใจ“คิดจะยั่วกันแต่เช้าเลยเหรอ” ภารันมองหน้าอกคู่โตพระพายตาปรอยเพราะตอนนี้ผ้าห่มที่คลุมกายพระพายอยู่ตอนแรกได้ร่วงลงไปกองที่ตักในตอนที่พระพายลุกขึ้นมานั่ง เมื่อพระพายมองตามสายตาของภารันก็ต้องร้องออกมาอย่างตกใจ“ว้ายย” พระพายรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกของตัวเองทันทีที่เห็นสายตาหื่นกระหายของภารัน“รีบปิดทำไมยังอยากดูอยู่เลย” ภารันพูดออมาด้วยน้ำเสียงเสียดายที่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก“ภูเสร็จหรือยังครับ” พระพายเดินมาเคาะประตูเรียกลูกชายในตอนเช้า“เสร็จแล้วครับ”“ไปกัน พ่อเขารอแล้ว” พูดจบพระพายก็จูงมือภูวินทร์พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกจากห้องนอน"พร้อมหรือยัง" ภารันพูดขึ้นหลังจากที่พระพายและภูวินทร์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“พร้อมค่ะ” พระพายตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มหลังจากนั้นทั้งสามคนก็เดินออกจากเพนเฮาส์เพื่อไปเที่ยวทะเลโดยมีก้องภพเป็นคนขับรถไปให้เนื่องจากดินแดนนั้นไม่ว่าง เมื่อลงมาถึงข้างล่างก็เจอกับคุณหญิงนวลปรางที่เดินทางมาถึงที่เพนเฮาส์พอดี“สวัสดีครับคุณแม่” คุณหญิงนวลปรางพยักหน้ารับพร้อมกับส่งรอยยิ้มไปให้พระพายและภูวินทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ภารันแทน“สวัสดีค่ะคุณป้า”“สวัสดีครับคุณย่า”“สวัสดีจ๊ะ” คุณหญิงนวลปรางพูดพร้อมกับก้มหน้าไปหอมแก้มหลานชายฟอดใหญ่“ถ้าพร้อมแล้วเราไปกันเลยไหมครับ” หลังจากนั้นที่สี่คนก็ออกเดินทางไปทะเลที่หัวหินเนื่องจากภารันมีบ้านพักตากอากาศที่นั่นเขาเลยตัดสินใจพาทุกคนมาเที่ยวที่นี่ กว่าที่ทั้งหมดจะเดินทางมาถึงก็เป็นช่วงบ่ายของวันแล้ว“สวัสดีค่ะ” แม่บ้านที่ภารันจ้างไว้สำหรับดูแลบ้านเดินมาต้อนรับพร้อมกับช่วยขนของเข้าไปในบ้าน