All Chapters of เกมแค้น กับดักหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ช่วงบ่ายของวัน ภายในห้องพักฟื้นของคนไข้วีไอพี ได้ต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยียน พร้อมกับใบหน้าเย้ยหยันกับสภาพของคนป่วยที่เห็นตรงหน้า“สวัสดีครับ ผมมาเยี่ยมครับ”“มาเยี่ยมหรือมาดูว่าฉันตายหรือยัง” นายพินิจเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“ทำไมพูดอย่างนั้นละครับ ที่ผมมาวันนี้ผมมีเรื่องสำคัญที่จะบอกคุณอีกเรื่องนึงครับ”“เรื่องอะไร”“ก็เรื่องลูกสาวสุดที่รักคุณยังไงละครับ”“พระพาย”“ใช่ ลูกสาวสุดที่รักของคุณ”“มีเรื่องอะไร นายทำอะไรพระพาย”“นี่คุณไม่เคยสงสัยเลยเหรอที่ลูกสาวคุณหายไปไหนมาไหนบ่อยๆ น่ะ ว่าหายไปกับใคร”“หมายความว่าไง”“รู้อะไรไหมลูกสาวคุณน่ะมันทั้งจืดชืด ไม่มีเสน่ห์ อยู่ด้วยแล้วน่าเบื่อที่สุด เวลาที่ผมอยู่กับลูกสาวคุณน่ะผมทั้งเกลียดทั้งขยะแขยง แต่ผมก็ต้องทำเป็นรักทั้ง ๆ ที่ในใจผมน่ะแสนจะเกลียดลูกสาวคุณ ลูกสาวคุณน่ะมันทั้งโง่ ทั้งซื่อบื้อ พูดดีด้วยหน่อย ทำดีด้วยหน่อย ก็หลงรักผมหัวปักหัวปร่ำ ถึงขนาดยอมขึ้นเตียงกับผมง่ายๆ แต่ก็นะมีของฟรีมาให้เอามีหรือที่ผู้ชายจะปฏิเสธ แต่สำหรับลูกสาวคุณน่ะเอาแค่ครั้งสองครั้งผมก็เบื่อแล้ว แต่ถ้าจะเอาไปใส่ตะกร้าล้างน้ำก็น่าจะได้อยู่เพราะผมใช้งานไม่หนัก” พูด

ภายในศาลาของวัด...พระพายนั่งมองรูปถ่ายที่ตั้งอยู่ข้างๆ โรงศพด้วยสายตาที่พร่าเลือนจากหยาดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาคู่สวย หลังจากที่ได้รับข่าวจากผู้ชายคนนั้นว่าพ่อของเธอเข้าโรงพยาบาลเธอก็รีบไปหาพ่อของเธอทันที แต่เมื่อไปถึงมันก็สายเกินไปเพราะพ่อของเธอได้จากเธอไปแล้วด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน หลังจากฟังหมอพูดจบพระพายก็เป็นลมทันที ดีที่ผู้ชายคนนั้นรับเธอไว้ไม่งั้นเธอคงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว“ยัยพายกินอะไรหน่อยไหม ตั้งแต่เช้าแกยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ” แสนหวานเดินมานั่งข้างเพื่อนพร้อมกับเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เพราะพระพายแทบจะกินข้าวนับคำได้ เธอกลัวว่าเพื่อนรักของเธอจะเป็นอะไรไปอีกคน“พายยังไม่หิวเลย” พระพายหันมาตอบแสนหวานด้วยใบหน้าซีดเซียวพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ“พาย...หวานเป็นห่วงพายนะ”พูดแค่นั้นแสนหวานก็ดึงพระพายเข้ามากอดด้วยความสงสาร พอรู้ข่าวว่าบิดาของเพื่อนเสียแสนหวานก็มาหาเพื่อนรักทันที เพราะรู้ว่าพระพายคงทำอะไรไม่ถูกและที่สำคัญเพื่อนของเธอน่าจะต้องการกำลังใจอย่างมาก“หวาน..พายไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้พายจะต้องทำยังไงต่อ คุณพ่อก็ไม่อยู่แล้ว ตอนนี้พายไม่เหลืออะไรเลย” พระพายพูดทั้งน้ำตา ด้วยหญ

ภายในโรงพยาบาลเอกชล....หน้าห้องตรวจสูตินรีเวช พระพายนั่งรอคิวเข้าไปตรวจตามที่หมอนัด ระหว่างรอพระพายก็เหลือบไปเห็นสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังเดินมาทางนี้ โดยฝ่ายชายประคองฝ่ายหญิงตลอดเวลาและพูดคุยกันอย่างมีความสุข ทำให้พระพายที่เห็นภาพนั้นถึงกับน้ำตาซึมและเป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกของเธอดิ้นพอดี ทำให้พระพายต้องยกมือขึ้นมาลูบท้องเบาๆ“ตัวเล็กแม่ไม่เป็นอะไรค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงแม่นะค่ะ” พระพายบอกกับลูกน้อยของเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับที่พยาบาลได้เรียเธอเข้าห้องตรวจพอดี“สวัสดีค่ะคุณแม่ นั่งก่อนนะค่ะ”“ขอบคุณค่ะ” พระพายยิ้มตอบคุณหมอแล้วหย่อนตัวนั่งลงตรงหน้าคุณหมอ“คุณพ่อไม่มาด้วยเหรอค่ะ วันนี้จะได้รู้เพศลูกแล้วนะค่ะ” หลังคุณหมอพูดจบพระพายก็หน้าเจือนลงพร้อมกับส่งยิ้มที่คิดว่าสดใสที่สุดไปให้คุณหมอแต่มองยังไงมันเก็เป็นรอยยิ้มที่แสนจะฝืนในสายตาของคนมอง“พายไม่มีสามีหรอกค่ะ มีแค่พายกับลูกค่ะ” เมื่อได้ฟังคุณหมอก็พยักหน้ารับพร้อมกับเอื้อมมือมาจับแล้วยิ้มอ่อนโยนอย่างให้กำลังใจคุณแม่ยังสาว“ถ้างั้นหมอขอถามอาการคุณแม่หน่อยนะค่ะ” หลังจากนั้นคุณหมอก็ถามอาการคุณแม่โดยละเอียด ทั้งแต่แพ้ท้องไหม กินอาหารได้หร

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของโรงแรมหรู เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้ชายหนุ่มจำต้องเงยหน้าจากเอกสารที่กำลังนั่งอ่านอยู่แกร๊ก“คุณแม่ มีอะไรหรือป่าวครับถึงมาหาผมที่นี่” ภารันรีบลุกจากเก้าอี้พร้อมกับเดินมาสวมกอดผู้เป็นแม่ทันที“แม่คิดถึงลูกชายน่ะเลยมาหาเพราะกลัวจะจำหน้าลูกไม่ได้” คุณหญิงนวลปรางตอบพร้อมกับส่งค้อนไปให้ลูกชายหนึ่งที ถ้าเธอไม่มาหาก็คงไม่ได้เจอหน้าลูกชายของเธอแน่“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นละครับ”“ก็มันเรื่องเรื่องจริง แม่ไม่เจอหน้ารันเกือบเดือนแล้วนะ” คุณหญิงนวลปรางตัดพ้อออกไป“ช่วงนี้ผมงานยุ่งน่ะครับ” ภารันตอบมารดาเสียงอ่อย ช่วงนี้เขาไม่ได้กลับบ้านจริงๆ นั่นแหละ“รันแม่บอกแล้วไงว่าอย่าหักโหมมาก” คุณหญิงนวลปรางเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วง“ครับๆ แล้วสรุปคุณแม่มาหาผมมีเรื่องอะไรด่วนงั้นเหรอครับ”“อาทิตย์หน้ารันว่างไหม ไปเป็นเพื่อนแม่มอบทุนการศึกษาให้เด็กนักเรียนหน่อยสิ”“ที่ไหนครับ”“โรงเรียนเพื่อนแม่แถวชานเมืองน่ะ”“ได้ครับ” ชายหนุ่มตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ“นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วไปกินข้าวกับแม่นะ”“ได้ครับ”หลังรับประทานอาหารกลางวันกับแม่ของเขาแล้ว ชายหนุ่มก็กลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง พร้อมก

21.30 น ณ ร้านอาหารกึ่งผับ... วันนี้แสนหวานนึกครึ้มอกครึ้มใจเลยมานั่งฟังเพลงที่ร้านแห่งนี้เพียงลำพัง“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามาคนเดียวเหรอครับ” หลังจากแสนหวานนั่งดื่มไปสักพักก็มีชายหนุ่มท่าทางดูดีเดินเข้ามาทักทาย“ค่ะ มาคนเดียวและก็อยากดื่มคนเดียวด้วยค่ะ” แสนหวานตัดบทออกไปทันทีเพราะวันนี้เธอไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครทั้งนั้น“ทำไมใจร้ายจังครับ”“ขอโทษจริงๆ ค่ะ วันนี้ฉันอยากดื่มคนเดียวค่ะ” แสนหวานพูดปฏิเสธออกไปอีกรอบ“ถ้างั้นให้ผมเลี้ยงเหล้าคุณสักแก้วนะครับ แล้วผมจะไม่กวนคุณอีกเลยครับ” ชายหนุ่มยังคงตื้อไม่เลิก และด้วยความรำคาญแสนหวานจึงรับแก้วเหล้าที่บาร์เทนเดอร์ชงให้มาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว“โอเคแล้วนะค่ะ” แสนหวานพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าแสนหวานดื่มเหล้าไปแล้วชายหนุ่มคนนั้นก็เดินออกมา ผ่านไปสักพักแสนหวานก็รู้สึกแปลกๆ กับร่างกายของตัวเอง พลางคิดว่าเธอต้องโดนไอ้สารเลวนั่นรวมหัวกับไอ้เด็กชงเหล้าวางยาเธออย่างแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบวางเงินไว้ที่บาร์พร้อมกับพยุงตัวออกจากร้านทันที เมื่อเดินมาถึงรถแสนหวานก็พยายามควานหากุญแจรถอย่าทุลักทุเล เนื่องด้วยยาที่กินไปเริ่มจะออกฤท