All Chapters of เกมแค้น กับดักหัวใจ: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากนั้นภารันก็ลุกขึ้นพร้อมกับตวัดอุ้มพระพายขึ้นมาแนบอกแล้วพาเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว ภารันค่อยๆ วางพระพายลงบนเตียงขนาดใหญ่กลางห้องนอนอย่างแผ่วเบา“พี่รัน” พระพายเรียกชื่อชายหนุ่มพร้อมกับส่งสายตาที่เปิดเปลือยความรู้สึกทั้งหมดของเธอไปให้เขามันเป็นสายตาที่พระพายมีไว้ให้ภารันคนเดียวไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้“พี่จะทำให้พายมีความสุข” เมื่อได้ยินสิ่งที่ภารันพูดออกมาพระพายก็ส่งยิ้มหวานไปให้พร้อมกับที่ภารันนั้นก้มหน้าลงมามอบจูบอันเร่าร้อนไปให้หญิงสาวใต้ร่าง หลังจากจูบจนพอใจภารันก็ไล่ริมฝีปากมาตามคางของพระพายและมาหยุดอยู่ที่เนินอกคู่โตของพระพาย“พี่รันขา” พระพายครางเรียกชื่อภารันไม่ขาดปาก ขณะที่ภารันนั้นค่อยๆ ถอดเสื้อพระพายออกไปจนตอนนี้ด้านบนของพระพายเหลือเพียงชั้นในลูกไม้สีดำติดตัวอยู่ เมื่อเห็นหน้าอกคู่โตของพระพายภารันก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พร้อมกับเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอชั้นในออก เมื่อภารันปลดปล่อยหน้าอกคู่โตของพระพายออกมาแล้วภารันก็ไม่รอช้าที่จะก้มหน้าลงไปชิมเม็ดทับทิมสีหวานที่ล่อตาล่อใจเขาเหลือเกิน ภารันทั้งดูดทั้งเลียทั้งขบเม้มเม็ดทับทิมอย่างเร่าร้อนราวกับคนอดอยากมานานแ

หลังจากที่ลูกน้องของภารันฟื้นแล้วจากการช่วยเหลือของพลเมืองดีก็รีบโทรหาดินแดนทันทีเพื่อรายงานว่าพระพายโดนจับตัวไป“แย่แล้วครับคุณรัน คุณพายโดนจับตัวไป” หลังจากวางสายดินแดนก็หันมาพูดกับภารันที่นั่งอยู่ด้านหลังทันที“ว่าไงนะ ตอนนี้ภูมิอยู่ไหน” ภารันถามออกไปด้วยน้ำเสียงตกใจกับสิ่งที่ดินแดนพึ่งจะรายงาน หลังจากนั้นดินแดนก็เล่ารายละเอียดทั้งหมดที่ได้รับจากคนขับที่ไปรับพระพายทั้งหมดให้ภารันฟัง“สถานีตำรวจครับ คุณตรีมาพาไปที่สถานีตำรวจครับ”“ไปสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้” หลังจากภารันพูดจบดินแดนก็หักพวงมาลัยเพื่อไปสถานีตำรวจที่รุ่นน้องของภารันทำงานอยู่ทันที หลังจากนั้นไม่นานภารันก็เดินทางมาถึงสถานีตำรวจ“คุณรัน” ภูมิเรียกภารันทันทีที่เห็นหน้าภารันเปิดประตูเข้ามาในห้องสอบสวนที่เขานั่งอยู่“มันเกิดอะไรขึ้น” ภารันถามออกไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นทำให้ภูมิถึงกับขนลุกกับน้ำเสียงนั้น หลังจากนั้นภูมิก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ภารันฟังอย่างละเอียด เมื่อได้ฟังภูมิเล่าจบภารันก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ“ไอ้ทรงพลถ้าแกทำอะไรพายแม้แต่ปลายเล็บ ฉันไม่เอาแกไว้แน่” ภารันคำรามออกมาอย่างเกี้ยวกราดกับความโกรธ“พี่รันใจเย็นๆ นะครั

หลังจากเสียงปืนเงียบลงพร้อมกับร่างพระพายที่ค่อยๆ ทรุดตัวลงไปกับพื้น ภารันที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งเพื่อไปรับร่างของพระพายไม่ให้กระแทกลงพื้นพร้อมกับสวมกอดพระพายไว้แน่น“พายทำแบบนี้ทำไม” ภารันถามพระพายออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นพระพายวิ่งมารับกระสุนแทนเขา พระพายปรือตาขึ้นมามองหน้าภารันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าเขาอีกแล้ว“เจ็บ” พระพายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินโดยที่เธอก็ไม่แน่ใจว่าที่เธอพูดว่าเจ็บนั้นมันเจ็บที่แผลโดนยิงหรือว่าเจ็บหัวใจที่โดนภารันทำร้ายกันแน่ ระหว่างนั้นน้ำตาของพระพายค่อยๆ ไหลลงมาจากทางหางตาเมื่อคิดถึงหน้าภูวินทร์แล้วพูดในใจว่าแม่ขอโทษนะหลังจากนั้นดวงตาคู่สวยของพระพายก็ค่อยหลับลงอย่างเหนื่อยอ่อนพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลอย่างมากมาย“พายอย่าพึ่งหลับ ลืมตาขึ้นมามองพี่ก่อน พายลืมตามามองพี่สิ พายได้ยินพี่ไหม” ภารันร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครพร้อมกับเขย่าตัวพระพายเบาๆ เมื่อเห็นว่าพระพายแน่นิ่งไปแล้ว“พี่รัน” ตรีวิ่งมาที่ภารันหลังจากที่จับตัวทรงพลได้แล้ว“ไอ้ตรีเรียกรถพยายามให้เมียกูเดี๋ยวนี้เลย” ภารันตะโ

หลังจากที่เดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยภารันก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล ภารันนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องพักพร้อมกับความรู้สึกมากมายในใจ หลังจากที่คิดว่าพระพายน่าจะหลับไปแล้วภารันก็ค่อยๆ เปิดประตูห้องพักและเดินกลับเข้าไปอีกครั้งอย่างเงียบเฉียบ“พี่ขอโทษ” ภารันพูดพร้อมกับก้มหน้าลงไปจูบที่หน้าผากมนของพระพายอย่างแผ่วเบา“อือ หนาวจัง” พระพายละเมอออกมาเบาๆ พร้อมกับคว้ามือของภารันที่ลูบผมเธออยู่ไปกอดแนบแก้ม เมื่อเห็นท่าทางของพระพายก็ทำให้ภารันถึงกับอมยิ้มน้อยๆ ก่อนที่ภารันจะค่อยๆ นั่งลงบนเตียงแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ พระพายพร้อมกับดึงตัวพระพายเข้ามาในอ้อมกอดเพื่อมอบความอบอุ่นให้ ซึ่งพระพายเองเมื่อได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของภารันก็ทำให้พระพายขยับตัวเข้ามาซุกที่แผงอกแกร่งของภารันทันที“ฝันดีนะครับ” ภารันพูดพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มที่มีพระพายอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ภายในห้องครัวของห้องพักคนป่วยภารันกำลังยืนแกะถุงโจ๊กร้านที่พระพายชอบใส่ชาม ภารันตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปต่อแถวซื้อโจ๊กมาให้พระพายโดยเฉพราะ“พายตื่นแล้วเหรอ จะไปเข้าห้องน้ำไหม เดี๋ยวพี่พาไป” ภารันถามออกไปพร้อมกับรอย

ภายในห้องครัวของบ้านหลังโตภารันที่อยู่ในชุดใส่ผ้ากันเปื้อนกำลังยืนขะมักขะเม่นในการทำอะไรสักอย่าง ทำให้สาวใช้ทั้งหลายต่างชะเง้อมองกันเป็นแถว“คุณรันทำเมนูอะไรอยู่ค่ะ” หนึ่งในสาวใช้ถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางที่จริงจังของเจ้านายหนุ่ม“ขนมพระพาย” ภารันตอบกลับไปพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆ ให้สาวใช้ที่ยืนกันอยู่ในครัว“ชื่อเหมือนคุณพระพายเลยนะค่ะ แสดงว่าคุณรันตั้งใจทำให้คุณพระพายใช่ไหมค่ะ”“ใช่ ฉันตั้งใจทำให้พระพายกิน” ภารันพูดไปยิ้มไปวันนี้เขาตั้งใจทำขนมชนิดนี้เพราะครั้งนึงเขาเคยทำให้พระพายกินแล้วพระพายบอกว่าอร่อย ซึ่งมันก็ทำให้ภารันคิดไปถึงเมื่ออดีตตอนที่เขาทำขนมชนิดนี้ให้พระพายกินเป็นครั้งแรก“พี่รันทำอะไรอยู่ค่ะ” พระพายเดินเข้ามาสวมกอดภารันที่ด้านหลังพร้อมกับชะเง้อหน้าไปดูว่าภารันกำลังทำอะไรอยู่“พี่กำลังทำขนมพระพายอยู่” ภารันหันหน้ามาตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“จริงเหรอค่ะ พี่รันทำเป็นด้วยเหรอค่ะ” พระพายพูดออกไปพร้อมกับทำตาโตไปด้วยไม่คิดว่าภารันจะทำขนมพระพายเป็น“เป็นสิ พายไม่รู้เหรอว่าแฟนพายเก่งแค่ไหน” ภารันหันมายิ้มแล้วทำหน้าทะเล้นใส่พระพาย“ค่า เชื่อค่ะ แต่พายต้องชิมก่อนนะค่ะว่าผ่านไหม”“ถ้างั้นก็ไ