Semua Bab Whispers of Forbidden Desire: Bab 111 - Bab 120

Liam’s POVPapunta na sana kami sa parking lot nang bigla akong pigilan ni Mommy.“No need to bring me to the hospital,” mariin niyang tanggi habang nakaupo pa lang kami sa loob ng kotse.“Pero Mommy, kailangan nating masigurado na okay lang kayo,” pilit kong sabi, bakas ang pag-aalala sa boses ko.Humarap siya sa akin at marahang hinawakan ang kamay ko. Ramdam ko ang init ng palad niya pilit akong pinapakalma. “Thank you, anak. But I’m fine,” sabi niya, saka bahagyang napangiti. “Kailangan ko pang bumili ng regalo para kay Tita Amanda mo. Sinira lang ng babaeng ’yon ang araw ko,” dagdag niya, may bahid

Isabela’s POVAbala ako ngayon sa mga requirements at projects sa school. Ang hirap. Third year na ako, tapos na ang finals, pero pakiramdam ko mas dumami pa ang kailangang ipasa at ayusin. Parang walang katapusang deadline, walang pahingang utak.Pero sa isang banda, mabuti na rin siguro ito. Kahit papaano, hindi ako masyadong nilalamon ng lungkot sa tuwing naiisip kong malayo si Liam. Abala rin siya, alam ko iyon. Kaya pilit kong tinatanggap na ganito talaga.Sa ilang buwan niyang pananatili sa Singapore, minsan lang siyang nakauwi sa Pilipinas.Ang pangako naming isang oras na video call kada araw… unti-unting lumiit. Naging ilang minuto, hanggang sa naging ilang araw na lang kada linggo. Sa una, masakit. Pero kalaunan, natutunan kong lunukin ang dahilan, busy siya. At busy rin ako.Sa tuwing nagvi-video call kami, kitang-kita ko sa mga mata niya ang pagod. Ang bigat sa dibdib na hindi ko man lang masabi kung gaano ko siya nami-miss, dahil ayokong maging dagdag sa bigat na pasan ni

Isabela’s POV“Huh!, akala mo naman concern na concern siya sa akin… issh, kainis!” himutok ni Casey habang palabas kami ng university.Napangiti ako sa tono niya, may halong inis, may halong pagod. Pareho kaming ubos na sa requirements, sa puyat, sa stress. Dagdag pa si Rico.“Pwede bang magpahinga muna tayo sa paggawa ng requirements?” mahinang tanong niya, halatang nag-aalangan. “Pwede mo ba akong samahan, Isa?”“Oo naman,” sagot ko agad, sabay pilit na ngiti. Kahit pagod ako, alam kong mas kailangan niya ng kasama ngayon.“Salamat,” mahina niyang sabi.Akala ko diretso na naman kami sa bar, iyon na ang naging takbuhan niya simula nang maghiwalay sila ni Rico. Pero nagulat ako nang bigla siyang lumiko sa highway papuntang Tagaytay.Fresh view. Fresh air. Fresh perspective.Ramdam ko agad ang lamig ng hangin nang bumukas ang bintana ng sasakyan. Ang mga ulap ay tila abot-kamay, ang paligid ay payapa, parang sinasadyang ipaalala na may mundo pa sa labas ng sakit at problema. Nakakaga

Isabela’s POVNapapikit ako habang dumadaloy ang malamig-init na tubig sa aking balat. Para bang unti-unting hinuhugasan nito ang pagod ng buong biyahe, ang bigat sa balikat, ang paninikip ng katawan. Sa bawat patak, gumagaan ang pakiramdam ko, hanggang sa tuluyan akong makarelaks.Kakatapos ko lang maligo nang biglang umalingawngaw ang tunog ng doorbell.Napadilat ako at bahagyang napangiti. Siguro dumating na ang inorder kong lunch. Gutom na gutom na rin kasi ako. Mabilis kong hinigpitan ang kapit sa bathrobe, sinigurong maayos ang pagkakatali nito bago maglakad papunta sa pinto.Pagbukas ko..Hindi ko man lang nakita kung sino ang

Liam’s POV“Iha, welcome back.” Masayang salubong ni Mommy kay Celeste pagdating namin sa bahay. Buong lambing niya itong niyakap, wari’y matagal na nilang pinigil ang pananabik na muling magkita.Ngunit hindi nakaligtas sa kanya ang lungkot sa mukha ni Celeste. “Bakit parang malungkot ka? May nangyari ba?” tanong ni Mommy habang marahang hinahaplos ang buhok nito at tinititigan siya nang matagal, puno ng pag-aalala.Umiling lamang si Celeste at pilit na ngumiti, isang ngiting halatang ipinilit, isang ngiting puno ng tinatagong sakit.Hindi na ako nagtagal. Tahimik akong