All Chapters of Whispers of Forbidden Desire: Chapter 121 - Chapter 130

Liam’s POV“Liam?”Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ko ang mahinang pagtawag ni Isabela. Para akong hinila palabas mula sa sarili kong mundo, isang mundong siya rin lang ang laman.“Bakit?” litong tanong ko, kahit alam kong nahuli na niya ang pagkawala ko sa sarili.“May problema ba?” may bahid ng pag-aalala ang boses niya.Umiling ako at bahagyang ngumiti, pilit ikinukubli ang bagyong bumabalot sa dibdib ko.“No… I’m just mesmerized by your beauty,” sabi ko, tapat, walang halong biro.Kitang-kita ko kung paano unti-unting namula ang kanyang pisngi bago siya nag-iwas ng tingin. At tulad ng dati, mas lalo lang siyang nagiging kaakit-akit sa tuwing nahihiya siya. Parang hindi niya alam kung gaano kalakas ang epekto niya sa akin sa mga sandaling iyon.“Tapos ka na bang kumain?” malambing kong tanong, pilit binabago ang direksyon ng isip ko.“Uhm…” Tumango siya at ngumiti.Mabilis akong tumayo at nagpunta sa fridge. Kinuha ko ang paborito niyang ice cream pop, isang simpleng bagay,

Beatrice’s POV“Why are you crying?”Malungkot at may bahid ng pagkabahala ang boses kong sumalubong kay Celeste nang makita ko siyang palabas ng kwarto ni Liam. Namumula ang mga mata niya, nanginginig ang balikat, at pilit niyang kinokontrol ang mga hikbi, ngunit halata, durog na durog ang loob niya.“Ninang…”Isang salita lang ang lumabas sa bibig niya bago tuluyang bumigay ang kanyang emosyon.Hindi na ako nag-atubili. Agad ko siyang niyakap nang mahigpit, marahang tinapik ang likod niya, parang isang batang sugatan na kailangan lang ng kaunting init at pag-unawa. Ramdam ko ang bigat ng kanyang iyak sa aking dibdib.“I’m sorry, Ninang…” h

Isabela’s POVNarinig ko ang sarili kong huminga nang malalim, para bang ngayon lang talaga ako nakahinga nang buo. Nakapatong pa rin ang noo niya sa akin, at sa lapit na iyon, ramdam ko ang gaan at bigat nang sabay. Gaan dahil malinaw na ang lahat, bigat dahil alam kong hindi biro ang mga salitang binitiwan namin.Hinaplos ko ang pisngi niya, marahan, parang tinitiyak na totoo ang sandaling ito. “Salamat,” mahina kong sabi. He smiled at hinuli ang kamay ko. Sabay hinalikan ito. “No, thank you.. Thank you for being strong enough to love me..” kita ang pamumuo ng luha sa mata niya. May kung anong kirot at saya ang aking naramdaman. 

Isabela’s POVLumabas ako ng restroom na may ngiti pa sa labi, parang may munting kuryente sa dibdib ko. Hindi ko napigilan ang sarili, kanina pa kami nagkukulitan ni Liam, at may kung anong saya na bihirang-bihira kong maramdaman. Inaayos ko pa ang buhok ko, huminga nang malalim, excited na bumalik sa mesa namin.Paglabas na paglabas ko sa restroom. Biglang may humila sa akin pabalik.“Isabela.”Nanlambot ang tuhod ko sa tunog ng boses na iyon.Nanlaki ang mga mata ko. Parang akong binuhasan ng malamig na tubig ng makita ko siya. “Ma…?”Si Selene. Nakatayo sa g

Celeste’s POVMabigat ang katawan ko at wala talaga ako sa mood habang umiikot kami sa Universal Studios kasama ang mga kaibigan kong si Jaz. Dapat masaya. Dapat excited ako. Pero bawat hakbang, parang may humihila pababa sa dibdib ko.Ilang araw na akong nasa Singapore, pero ni minsan hindi bumalik sa bahay si Liam. Imbes na lumabas, mas pinili kong magkulong sa bahay, K-drama marathon, iyak sa eksenang hindi naman tungkol sa akin, pero tinatamaan pa rin ako. Sinubukan ko siyang tawagan. Paulit-ulit. Pero wala. Hindi siya sumasagot.“Celest… come on!” sabi ni Jaz, pilit akong hinihila palabas ng iniisip ko. “Kaya nga ako nandito para pasayahin ka tapos ganyan ang itsura mo?”Pilit a