All Chapters of Whispers of Forbidden Desire: Chapter 311 - Chapter 320

Isabela POVNanatili akong nakatulala kay Lea, ang mga kamay ko ay nanginginig habang hawak ang baso ng tubig. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay tila matatalas na bubog na sumusugat sa aking pagkatao.“Three years, Isabela,” pag-uulit ni Lea, ang kanyang boses ay puno ng pait na alaala. “Gusto na niyang mamatay noon. He was so broken, not just physically, but his spirit was shattered. Ilang therapy sessions, ilang doktor ang kinausap namin, pero walang nangyayari. Ayaw niyang lumaban dahil ang tanging rason ng kanyang pagtayo ay wala na sa tabi niya.”Nararamdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. Isang butil ng luha ang pumatak sa aking pisngi, kasunod ang isa pa, hanggang sa hindi ko na mapigilan ang paghikbi.

Liam’s POVNanatiling nakatitig sa akin si Isabela, tila hindi pa rin nagsi-sink in sa kanya na narito na ako sa harap niya. Ang mga mata niyang kanina ay punong-puno ng takot ay unti-unting nagbago, tila ba dahan-dahang nagigising mula sa isang bangungot.Ilang segundo rin kaming nakatayo lang doon, ako na pigil ang hininga, at siya na tila estatwa sa gitna ng lamig.Hanggang sa bigla siyang gumalaw. Kumaripas siya ng takbo patungo sa akin. Bago pa man ako makapagsalita, sinalubong na niya ako ng isang marahas at mahigpit na yakap. Muntik na akong ma-out of balance sa lakas ng impact ng kanyang pagdamba.At doon, sa gitna ng kalsada ng Paris, humagulgol siya.

Isabela POVDahan-dahan kong ibinaba ang baso sa maliit na lamesa bago ko sinalubong ang mga mata ni Liam. Ang takot na kanina ay sumasakal sa akin ay narito pa rin, nakabara sa aking lalamunan, at tila anumang oras ay muli akong lulunurin ng sarili kong mga luha.Hindi ako nakapagsalita agad. Sa halip, mas lalo akong lumapit sa kanya. Hinawakan ko ang kanyang mga kamay, ang mga kamay na akala ko noong isang oras ay hinding-hindi ko na muling mahahawakan. Naramdaman ko ang panandaliang pagkabigla sa kanyang mga mata, hindi niya inaasahan ang ganito ang pagtugon ko pagkatapos ng mahabang panahon ng aking pagmamatigas.Ang makita si Liam na buhay, humihinga, at walang galos ay nagsilbing isang malakas na wake-up call para sa akin. Habang nakatitig ako sa kaniyang nag-aalalang mukha, umalingawngaw sa isipan ko ang boses ni Lea kanina. Ang bawat salita niya ay tila naging gabay sa madilim na pasilyo ng aking puso.“Isabela, cherish every moment that you have. Huwag mong sayangin ang pan

Liam’s POVNapatitig ako sa kaniya, at sa halip na mainis, isang mahinang tawa ang kumawala sa aking mga labi. Isinandal ko ang aking noo sa kanyang balikat habang dahan-dahang humuhupa ang init ng aking katawan.“Perfect timing,” bulong ko uli, pero sa pagkakataong ito ay may kasama nang ngiti.Humiwalay ako nang bahagya at hinaplos ang kaniyang pisngi. Kitang-kita ko ang panghihinayang at bahagyang sakit sa kanyang mga mata dahil sa nararamdamang cramps. Anim na taon akong naghintay. Ano ba naman ang dagdag na ilang araw? Ang mahalaga sa akin, sa puntong ito, ay nasa loob kami ng iisang silid at hindi na siya tumatakbo palayo.

Isabela’s POVPagkatapos kumain, pumasok na ako sa aking suite para maligo at maghanda. Mamaya na ang flight ko pabalik ng Milan. Hindi ko pa sigurado kung sabay ba kaming uuwi ni Liam o baka may importante pa siyang kailangang asikasuhin dito sa Paris.Habang nasa loob ako ng banyo at dinadama ang init ng tubig, hindi ko mapigilang mapangiti. Naalala ko ang mga halik at titig ni Liam na tila nagpapainit sa aking buong katawan. Nagbabad ako sa shower, pilit na pinapawi ang init na tila nagliliyab pa rin sa loob ko.Paglabas ko, nakabalot lang ako ng bathrobe. Abala ako sa pag-a-apply ng lotion sa aking binti sa harap ng salamin nang biglang bumukas ang