Lahat ng Kabanata ng Whispers of Forbidden Desire: Kabanata 291 - Kabanata 300

Isabela’s POVNaging bingi ako sa mundo sa loob ng ilang araw. Ang tanging nagpapatakbo sa sistema ko ay ang ritmong nililikha ng aking makina at ang marangyang haplos ng French silk na bigay ni Liam. Maingat ang bawat gupit ko, tila ba kapag nagkamali ako ng isang milimetro ay masisira ang buong pagkakataong ito.Ang disenyong ginagawa ko ngayon... ito ang pinaganda at pinatingkad na bersyon ng unang sketch na itinago ni Liam sa frame anim na taon na ang nakalipas. Binubuhay ko ang nakaraan gamit ang talas ng kasalukuyan."Beautiful," isang pamilyar na boses ang bumasag sa katahimikan.Hindi ko siya nilingon. Nanatili ang mga mata ko

Isabela’s POVNang marinig ko ang pagsara ng pinto ni Lorenzo, tila doon lang muling nagkaroon ng puwang ang hangin sa aking mga baga. Napahawak ako sa gilid ng mesa, nanginginig ang mga daliri. Ang bawat salitang binitawan ko sa kanya, yung pagmamatigas ko, yung pagpilit na "tactical move" lang ang lahat, ay tila naiwan sa hangin, paulit-ulit na umaalingawngaw sa paligid ko.Bakit ba kailangang maging ganito kahirap? Pagod na pagod na ako. Hindi lang dahil sa pagbuo ng gown, kundi dahil sa nakakapanghinang pagod ng pagtatago sa likod ng isang maskara. Pagod na akong magpanggap na wala akong nararamdaman, na hindi ako apektado sa mga pinapakita ni Liam. Gayong ang totoo, unti-unti na naman akong nalulunod.Dahan-dahan akong lumabas ng wor

Casey’s POVMataman kong tinititigan si Isabela. May kung anong bigat sa bawat galaw niya na pilit niyang itinatago sa likod ng isang pilit na ngiti. Kanina pa ako nakakaramdam ng kakaiba, isang tensyong hindi ko maipaliwanag. Pero, aaminin ko, muntik na akong maniwala kanina. Noong makita ko kung paano sinubuan ni Liam si Isabela, at kung paano iyon tinanggap ni Isabela nang walang pag-aalinlangan... akala ko talaga ayos na ang lahat. Kinilig ako, dahil sa gitna ng lahat ng gulo, mukhang nahanap na nila ang daan pabalik sa isa’t isa.At kung may tao man na masaya kung mangyayari iyon, isa ako doon.Pagbalik ko galing sa banyo, nakita kong nakapagpalit na si Isabela ng damit. Dahan-dahan akong lumapit sa kanila at napahawak sa aking baba.Mula sa malayo, mukha silang galing sa isang luxury magazine ad. Si Liam, ang Ruthless Billionaire, ay nag-transform na isang Grill Master na tila walang ibang inisip kundi ang perpektong timpla ng steak. Habang si Maeva at Isabela naman ay masaya

Liam’s POVDahan-dahan ko siyang inihiga sa kama. Maingat ang bawat galaw ko, tila ba hawak ko ang pinakamahalagang kristal sa mundo na sa isang maling pagkilos ay baka mabasag. Nanatili siyang tulog, ang kanyang paghinga ay malalim at pantay, tanda na tuluyan na siyang nilamon ng antok at ng wine na ininom namin kanina.Naupo ako sa gilid ng kama at pinagmasdan siya. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng lamp shade, ang mukha ni Isabela ay payapa. It’s been so long nung naititigan ko saya ng ganito kalalamim, kaingant katagala. Hinila ko ang kumot at maingat na itinakip sa kanyang balikat. Inayos ko rin ang ilang hibla ng buhok na humaharang sa kanyang mukha."Bakit kailangang maging ganito kahirap, Isabela?" mahina kong bulong, halos hindi ko na marinig an

Isabela POVSa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, naramdaman ko uli ang takot, takot na bak hindi ko na muling makita si Liam, na baka hindi na siya muling bumalik sa amin ni Maeva. Sa pagkakataong ito, mas masakit. Dahil ngayon, alam ko na kung ano ang pakiramdam ng muling mapangalagaan... at kung gaano kabilis itong mawala sa isang iglap.“Anak... Isabela?”“Po?” Tulala akong napatingin kay Mommy Selene. Doon ko lang napagtanto na kanina pa pala ako nakatitig sa basong wala nang laman.“Sabi ko, kumain ka na. Masyadong malalim ang iniisip mo, anak. Baka lumamig na ang pagkain mo,” malumanay niyang sabi, bakas ang pag-aalala sa kanyang mga mata.