All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 101 - Chapter 110

มู่หนิงมองปราดเดียว ก็พบว่าเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งที่หิวโหยจนร่างกายผอมโซจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนางและโม่จิ่นยวนหยิบก้อนเงินเล็ก ๆ สองก้อนออกมาจากตัวแทบจะในเวลาเดียวกัน ก่อนจะยัดใส่มือของเด็กชายพลางเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า “น้องชาย เจ้ารับนี่ไว้ แล้วไปหาซื้ออะไรกินเถิด”ความใจตรงกันนี้ ทำให้ทั้งสองต่างประหลาดใจไปชั่วขณะ ก่อนจะเหลือบมองหน้ากันและกันโดยไม่รู้ตัว“ขอบคุณพี่ชาย ขอบคุณพี่หญิงขอรับ”เด็กน้อยรับก้อนเงินมาด้วยความดีใจอย่างยิ่ง จากนั้นจึงโค้งกายคารวะทั้งสองด้วยความซาบซึ้งเขาเก็บเงินยัดเข้าไปในอกราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ทว่าเขากลับไม่ได้ไปซื้อของกินเป็นอันดับแรก แต่กลับมุ่งหน้าไปยังร้านยาแห่งหนึ่งเมื่อมู่หนิงและโม่จิ่นยวนเห็นภาพนั้น ก็พอจะคาดเดาเรื่องราวได้บ้าง เด็กคนนี้น่าจะมีคนในครอบครัวล้มป่วย ดังนั้นพอได้เงินมาสิ่งแรกที่เขาทำจึงเป็นการไปซื้อยาที่ร้านยา“ข้างหน้ามีร้านซาลาเปา พวกเราไปซื้อกินกันสักสองสามลูกเถอะ”มู่หนิงเห็นของกิน ก็รีบตรงไปยังแผงซาลาเปาทันทีตอนนี้ทุกวันช่วงบ่ายนางต้องกินมื้อย่อยเพิ่มเติม หากไม่ได้กินเพิ่มก็จะรู้สึกหิวโหยจนใจสั่น ทว่านางยังคงพยายามคว

มู่หนิงและโม่จิ่นยวนทั้งสองคนสบตากันด้วยความจนปัญญา ดูท่าว่าการรักษาคงเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว อีกอย่างพวกนางยังมีธุระ ไม่อาจเสียเวลาอยู่ที่นี่ได้ตลอด“เจ้าเด็กน้อย ลาก่อน”โม่จิ่นยวนประคองมู่หนิงลุกขึ้น เขาหันกลับไปมองเด็กหนุ่มที่ตัวสั่นเทาแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปหากพวกนางจัดการธุระเสร็จสิ้นแล้ว เด็กหนุ่มยังอยู่ที่นี่ นางอาจจะอยู่ช่วยรักษาเขาสักหน่อยมู่หนิงพาโม่จิ่นยวนไปแลกเงินอีแปะและเศษเงินที่โรงแลกเงิน ช่วงบ่ายนางซื้อของบนถนนไม่หยุด จนกระทั่งโม่จิ่นยวนถือไม่ไหว ทั้งสองจึงเดินเข้าไปในซอกซอยที่ไร้ผู้คนแล้วเก็บของเข้ามิติ จากนั้นก็เดินออกมาเลือกซื้อต่อครึ่งบ่ายผ่านไป นางได้ทั้งฟูกและผ้าห่มหนา ๆ มาหลายผืน รวมไปถึงเบาะรองนั่ง และยังมีหมอน เสื้อกันหนาว รองเท้าบุขน แน่นอนว่าเสื้อผ้าบาง ๆ ก็ซื้อมาด้วยเช่นกัน มิหนำซ้ำยังไปซื้อรถม้ามาอีกหลายคัน รวมถึงอาชาโลหิตอีกสิบตัวอย่างไรเสียในมิติก็สามารถเลี้ยงสิ่งมีชีวิตได้ การจะเลี้ยงม้าสักฝูงย่อมไม่มีปัญหาไม่เพียงเท่านี้ นางยังซื้อเครื่องปรุงรสมาอีกมากมาย อย่างเช่น น้ำส้มสายชู ซีอิ๊ว พริกไทยเสฉวน น้ำมันพืช น้ำมันหมู แล้วยังมีถ้วยชามราม

เมื่อทุกคนได้ยินเสียงของนาง ต่างพากันสะดุ้งตกใจ“คุณหนูหลี่ ท่านมาได้อย่างไร”หยางซูหว่านรีบเดินเข้าไป เชื้อเชิญให้นางเข้ามานั่งในห้องอย่างกระตือรือร้นขอบตาของหลี่เชียนเชียนแดงก่ำและบวมเป่งเล็กน้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าช่วงบ่ายคงร้องไห้มาอย่างหนักด้วยความเสียใจนางกวาดตามองทุกคนด้วยรอยยิ้มขมขื่น แล้วเอ่ยเสียงเบา “นี่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ข้าก็เลยมาเชิญพวกท่านไปทานข้าว อีกอย่างข้าได้ยินสาวใช้บอกว่าพี่ใหญ่โม่และพี่สะใภ้มู่พาขอทานกลับมาด้วยคนหนึ่ง จึงอยากจะมาดูเสียหน่อย”พูดจบ นางก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “ก็คือเขาหรือ?”“ใช่แล้ว”โม่จิ่นยวนเกรงว่านางจะถือสา จึงเดินมาข้างกายเด็กหนุ่มแล้วเอ่ยขึ้น “แม่นางเชียนเชียนไม่ต้องกังวล เด็กคนนี้พวกเราจะพาเขาไปด้วย ไม่สร้างความเดือดร้อนให้จวนพวกเจ้าแน่นอน”หลี่เชียนเชียนยิ้มอย่างขมขื่น “พี่ใหญ่โม่กล่าววาจาอันใดกัน เด็กที่พวกท่านมีเมตตาช่วยกลับมา ข้าย่อมต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่ จะกล่าวว่าเป็นภาระได้อย่างไร”พูดจบ นางก็หันไปมองสาวใช้ข้างกาย แล้วเอ่ยกำชับ “เสี่ยวหง พาเด็กคนนี้ไปล้างเนื้อล้างตัวเสียหน่อย จากนั้นค่อยพามาที่ห้อ

โม่จิ่นยวนตอบกลับไปอย่างเรียบง่าย “เดิมทีตั้งใจจะไปพรุ่งนี้ แต่พรุ่งนี้เป็นงานแต่งงานของแม่นางเชียนเชียน นางเชิญพวกเราให้อยู่ร่วมงานเสียก่อนค่อยจากไป ดังนั้นอาจจะเป็นพรุ่งนี้ช่วงบ่าย หรือไม่ก็เช้าตรู่วันมะรืน”“ค่อยไปวันมะรืนเถอะ พรุ่งนี้เช้าหลังจากร่วมงานแต่งของเชียนเชียนเสร็จ ช่วงบ่ายข้าจะให้คนจัดเตรียมยาสมานแผลและยาบำรุงให้พวกท่านก่อนออกเดินทาง”หลี่เฉิงหมิงแสดงความหวังดี โดยไม่แสดงท่าทีผิดปกติใด ๆ ออกมา“พี่หญิง”ขณะที่มู่หนิงกำลังจะไปดูว่าเจ้าเด็กน้อยอาบน้ำเสร็จหรือยัง จู่ ๆ ร่างของเขาก็พุ่งออกมาจากประตู แล้ววิ่งตรงเข้ามากอดนางทันทีการสวมกอดที่กะทันหันนี้ เกือบจะทำให้มู่หนิงล้มไปด้านหลัง โชคดีที่โม่จิ่นยวนตาไวคว้าตัวนางไว้ได้ทันมู่หนิงกังวลว่าเจ้าเด็กน้อยจะซุ่มซ่าม หากวันใดพลั้งเผลอมาชนนางเข้าจนกระทบกระเทือนถึงลูกในท้องคงไม่ดี นางจึงให้เขามานั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างอ่อนโยน แล้วพร่ำสอนอย่างละเอียด “ต่อไปตอนที่อยากกอดพี่หญิง จำไว้ว่าต้องทำเบา ๆ หน่อย เพราะตอนนี้พี่หญิงมีน้องอยู่ในท้อง ถ้าเจ้าทำแรงเกินไป จะทำให้น้องบาดเจ็บได้ง่าย” “ขอรับ ต่อไปข้าจะเบา ๆ หน่อย”เด็กหนุ่มพ

“พรืด~”มู่หนิงเห็นโม่จิ่นยวนอับจนถ้อยคำ ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมานางกระตุกแขนเสื้อของโม่จิ่นยวน แล้วเอ่ยขึ้น “เด็กคนนี้ยังไม่มีชื่อ พวกเรามาตั้งชื่อให้เขาก่อนเถอะ จะเรียกเขาว่าเจ้าเด็กน้อยไปตลอดคงไม่ได้”“เช่นนั้นก็เรียกเจ้าทึ่มก็แล้วกัน”โม่จิ่นยวนโพล่งออกมามู่หนิง “...”เขาแค่ความจำเสื่อม ไม่ได้ปัญญาอ่อนจริง ๆ เสียหน่อย“ข้าว่าเขาก็ดูเฉลียวฉลาดออก เอาเป็นชื่อเจ๋ออวี่ หมายถึงความเมตตากรุณาที่แผ่ซ่านและจิตใจที่กว้างขวาง สื่อถึงความโชคดีมีวาสนาเปี่ยมล้น หวังว่าเขาจะหายป่วยในเร็ววัน”มู่หนิงตั้งชื่อไม่ค่อยเป็นนัก เพียงแค่อยากให้เขาหายดีในเร็ววัน จึงตั้งชื่อให้ไปอย่างนั้น“ฟื้นคืนความทรงจำหรือ?”โม่จิ่นยวนได้ยินนางพูดเช่นนี้ ก็รู้ทันทีว่าตอนที่เขาไปซื้อซาลาเปา นางต้องตรวจร่างกายให้เจ๋ออวี่แล้วแน่นอนหลังจากมู่หนิงเล่าอาการของเจ๋ออวี่ให้เขาฟัง โม่จิ่นยวนก็เดินตรงไปยังมุมห้องทันที แล้วจับมือของเด็กหนุ่มขึ้นมาตรวจดู จากนั้นก็จับดูหน่วยก้านของเขา สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและระแวดระวัง“มีอะไรหรือ?”มู่หนิงสังเกตเห็นสีหน้าของเขาผิดปกติ จึงเดินเข้าไปถามเสียงเบา“เข