All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 81 - Chapter 90

“ท่านแม่กระดูกซี่โครงหัก ระหว่างพยายามทำการกู้ชีพเจ้าค่ะ ท่านรีบวางท่านแม่นอนลงก่อนเถิด” มู่หนิงบอกโม่จิ่นยวนให้วางแม่สามีให้นอนลง จากนั้นจึงหยิบยาระงับปวดเม็ดหนึ่งออกมาจากมิติยื่นให้นางพร้อมเอ่ยว่า “ท่านแม่ นี่คือยาระงับปวด รีบกลืนลงไปเถิดเจ้าค่ะ”แม้ร่างกายของแม่สามีจะดูแข็งแรงดี แต่ถึงอย่างไรก็เป็นหญิงชราวัยหกสิบกว่าแล้ว ต่อให้มีวรยุทธ์ดีเพียงใด แต่เมื่อกระดูกซี่โครงหักแล้วย่อมร้องโอดครวญเจ็บปวดเป็นเรื่องธรรมดาฮูหยินผู้เฒ่าโม่กลืนโอสถระงับปวดลงไป จากนั้นก็จับมือของมู่หนิงไว้ด้วยความรู้สึกตื้นตันในทรวง นัยน์ตารื้นแดงพลางเอ่ยว่า “ลูกเอ๋ย ขอบใจเจ้ามากนะ หากมิใช่เพราะเจ้าช่วยไว้ทันเวลา แม่คง…”“ท่านแม่ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วหากยังพูดขอบคุณกันอีกก็กลายเป็นคนอื่นคนไกลไปแล้วสิเจ้าคะ”มู่หนิงเห็นแม่สามีฟื้นคืนสติแล้ว ก็รู้สึกปีติยินดียิ่งนักแต่เมื่อได้ยินนางเอ่ยขอบคุณตนเอง ก็แสร้งทำเป็นโกรธขึ้นมาทันที “หลังจากนี้หากท่านยังพูดขอบคุณอีก หนิงหนิงจะโกรธแล้วนะเจ้าคะ”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เบิกบานใจเป็นที่สุด ขยับมือลูบมือของนางเบา ๆ “ก็ได้ ๆ ครอบครัวเดียวกัน

แม้นางจะทำให้ตนเองดำคล้ำ ทว่าท้องที่ตั้งครรภ์มาเป็นเวลาเจ็ดเดือนนั้นก็ดูสะดุดตาเกินไปจริง ๆ เพื่อความปลอดภัยแล้ว ในเวลานี้การเข้าไปในมิติจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด“พวกเจ้าสองคน หันมาทางนี้”ตอนที่ทหารสองสามนายขี่ม้าผ่านข้างกายหยางซูหว่านและฟางเหวิน พอเห็นว่ารูปร่างลักษณ์ของพวกนางคล้ายคลึงกับคนในประกาศจับ ก็หยุดม้าและหยิบภาพประกาศจับขึ้นมา“ท่านเจ้าหน้าที่ มีธุระอะไรหรือ?”ฟางเหวินพี่สะใภ้รองประคองพี่สะใภ้ใหญ่ซึ่งแต่งหน้าปลอมเป็นคนชรา หมุนตัวกลับมาอย่างไม่มีเก้อเขิน พร้อมแสร้งทำเป็นถามด้วยสีหน้างุนงงมู่หนิงเฝ้าสังเกตสถานการณ์ภายนอกอยู่ในมิติอย่างละเอียดตั้งใจ หากเกิดเหตุไม่คิดฝันขึ้นมา นางจะได้ออกไปทันที“อัปลักษณ์ยิ่งนัก”ทหารครั้นเห็นว่าฟางเหวินมีรอยเป็นปุ่มเป็นปมขรุขระเต็มใบหน้า มิหนำซ้ำยังประคองคนชราอีกคนไว้ข้างกาย ก็เบ้หน้ารังเกียจไม่แม้แต่จะลงจากหลังมาด้วยซ้ำ เก็บภาพประกาศจับแล้วเตะม้าให้เดินต่อไม่นานนัก ทหารคนหนึ่งก็ย้อนกลับมาอีกครั้งฟางเหวินหันไปสบตากับหยางซูหว่านแวบหนึ่ง รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีประหลาด มือเลื่อนไปที่เอวทันทีตามสัญชาตญาณ พร้อมชักกริชที่ซ่อนเอาไว้ออกมาได

“อืม!”มู่หนิงส่งจิตใต้สำนึกเข้าไปในมิติ ฟังจากคำพูดเหมิงเหมิง ก็รู้ว่าเขาไปที่จวนของพี่ชายของหลี่เชียนเชียนแล้ว ถึงได้เข้าใจว่าเรื่องบางเรื่องและคนบางคน เมื่อควรจะต้องได้เจอกันสุดท้ายก็จะได้เจอกันอยู่ดีประวัติศาสตร์ก็คือประวัติศาสตร์ ต่อให้นางจะเปลี่ยนวิถีโคจรไปแล้วบางส่วน ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุก อย่างได้ทั้งหมด“จิ่นยวนไปที่จวนของพี่ชายคุณหนูหลี่แล้ว เป็นคนเดียวกับผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นที่เขาเคยพูดถึงก่อนหน้านี้พวกเราเตรียมตัวเข้าเมืองไปสมทบกับเขาที่นั่นเถิด”มู่หนิงเล่าเรื่องที่โม่จิ่นยวนไปที่จวนของพี่ชายหลี่เชียนเชียนให้ทุกคนฟัง เมื่อเห็นว่าซ้ายขวาหน้าหลังไม่มีคน ก็เปิดใช้ความสามารถล่องหน พาทุกคนมุ่งหน้าเข้าเมืองอย่างรวดเร็วเมืองหรงมีขนาดใหญ่ ชาวบ้านที่เข้าออกเมืองแห่งนี้ก็มีมาก ไม่รู้เป็นเพราะช่วงไม่กี่วันมานี้มีประกาศจับพวกนางหรือไม่ เดิมทีการเข้าเมืองจะไม่มีการตรวจสอบทะเบียนบ้าน แต่วันนี้หากตรวจพบว่ามีคนน่าสงสัย ก็จะถูกเรียกตรวจสอบทีละคนหากมู่หนิงไม่มีความสามารถในการล่องหน จะเมืองไหน ๆ ก็เข้าไม่ได้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยมู่หนิงนำทางทุกคนเดินลัดเลาะไปตามแปลงที่ดินว่

“ไม่มีอะไร” โม่จิ่นยวนค่อนข้างขี้อาย ไม่อยากพูดถึงประเด็นนี้ต่อเขากับมู่หนิงตอนนี้เป็นสามีภรรยาก็จริงแต่ก็มิได้มีสัมพันธ์อย่างสามีภรรยา ความสัมพันธ์นั้นซับซ้อนยิ่งนักมู่หนิงเงียบไป “…”หลี่เชียนเชียนครั้นเดินพ้นประตูห้องออกไป ก็เผลอหันกลับไปมองด้านในห้องอีกครั้งอย่างลืมตัวไม่รู้เหตุใด ตอนเจอโม่จิ่นยวน นางถึงได้มีความรู้สึกคุ้นหน้าค่าตาราวกับเคยเจอกันมาก่อนความรู้สึกนี้อธิบายไม่ถูก แต่ไม่ใช่แบบตอนที่นางไปเยี่ยมพี่ชายที่ค่ายทหาร แล้วมองเห็นโม่จิ่นยวนจากที่ไกล ๆ เหมือนเมื่อตอนก่อนนั้นแน่นอนคิดได้ว่ามู่หนิงมีวิชาแพทย์ อีกทั้งยังดูมีฝีมือปราดเปรื่อง หลี่เชียนเชียนจึงหันมองฟางเหวินที่อยู่ข้างกายทันที ก่อนจะถามว่า “พี่หญิง ขอถามท่านสักคำวิชาแพทย์ของภรรยาพี่ใหญ่โม่สูงมากเลยหรือ?”ฟางเหวินได้ยินเช่นนั้น มิได้ตอบกลับทันที แต่กลับถามย้อนว่า “ในเรือนคุณหนูหลี่มีคนป่วยหรือ?”หลี่เชียนเชียนทอดถอนใจออกมาอย่างเหี่ยวแห้ง ก่อนจะเอ่ยอย่างทุกข์ใจว่า “มารดาข้าเอง สองปีมานี้ปวดศีรษะบ่อยครั้ง หาหมอทั่วทุกแห่งหนแล้วก็ไม่เป็นผล วันนี้ข้าเห็นพี่สะใภ้มู่ช่วยชีวิตแม่สามีของพวกท่านไว้ได้ จึงอยากให้นาง

“อาหารเหล่านี้แค่ดูก็รู้ว่าอร่อย คุณหนูหลี่ช่างใส่ใจยิ่งนัก”บรรดาพี่สะใภ้ต่างยิ้มกันอย่างมีความสุข ตลอดช่วงเวลาที่หนีตายนี้ แม้พวกนางจะมีอาหารเลิศรสมากมายจากในมิติของน้องเจ็ด แต่กลับไม่เคยได้กินอย่างสบายใจเหมือนช่วงเวลานี้เลยเพราะถูกไล่ล่า ดังนั้นพวกนางไม่ว่าจะกินข้าวหรือพักผ่อน ล้วนต้องระแวดระวังตัวในระดับสูงสุดอยู่ตลอดเวลาหลี่เฉิงหมิงเห็นทุกคนไม่ขยับตะเกียบ จึงหยิบตะเกียบขึ้นพลางเอ่ยด้วยความกระตือรือร้น “ทุกท่านรีบกินกันเถิด กินอิ่มแล้วกลับห้องพักผ่อนให้เต็มที่ จากนั้นค่อยครุ่นคิดเรื่องต่อจากนี้กันอีกที”เมื่อเจ้าบ้านไม่ขยับตะเกียบ คนสกุลโม่ย่อมไม่ขยับตะเกียบก่อน สิ่งนี้คือมารยาทขั้นพื้นฐานที่สุดกระทั่งได้ยินหลี่เฉิงหมิงเอ่ยเช่นนี้ ถึงจะเริ่มขยับตะเกียบในตอนนี้เอง“พี่ใหญ่โม่ ลองกินน้องไก่นี้สิ”ระหว่างนั้นเอง หลี่เชียนเชียนพลันคีบน่องไก่ชิ้นหนึ่งให้โม่จิ่นยวนทุกคนเห็นเช่นนั้น ทุกสายตาต่างก็หันมองทางนางอย่างพร้อมเพรียง แล้วจากนั้นก็มองทางมู่หนิงอีกครั้งมู่หนิงกินข้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกับเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง“พวกท่านมองข้ามีอะไรหรือ? รีบกินเร็ว