All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 111 - Chapter 120

“ไฉนข้าถึงมองว่ามันดูเหมือนเหมืองแร่เลย”มู่หนิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นใจนัก“ใช่แล้ว นี่คือเหมืองแร่เจ้าค่ะ” เหมิงเหมิงพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ากำลังจะบอกท่านอยู่พอดีเลย รางวัลจากการที่ท่านคลอเคลียกับนายท่านในวันนี้ ก็คือเหมืองแร่แห่งนี้”มู่หนิง “...”มิตินี่ใจป้ำขึ้นเรื่อย ๆ จากเมื่อก่อนที่ให้รางวัลแบบขี้เหนียว จนถึงตอนนี้กลับให้รางวัลเป็นเหมืองแร่หนึ่งแห่งนี่เป็นเพราะกลัวว่านางจะไม่มีฟืนไว้ให้ความอบอุ่นจนหนาวตายระหว่างทางหรือ ถึงได้มอบเหมืองแร่ให้เป็นการล่วงหน้ามู่หนิงถามต่อ “เหมืองแร่นี่ข้าต้องไปขุดเองหรือไม่?”เหมิงเหมิงส่ายหน้า “ไม่ต้องเจ้าค่ะ ทุกอย่างปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า ท่านต้องการเท่าไรก็บอกข้ามาได้เลย ข้าจะรีบส่งให้เจ้านายในเร็ววัน”“ลำบากเจ้าแล้วเหมิงเหมิง”มู่หนิงอุ้มเหมิงเหมิงขึ้นมาแล้วหอมแก้มนางด้วยความเอ็นดู“เหมิงเหมิงไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ มีอะไรให้ทำทุกวันกลับยิ่งทำให้ข้ามีความสุข มิเช่นนั้นวันเวลาในมิติมันช่างยาวนานและทรมานเหลือเกิน” เหมิงเหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยเล็กน้อย “หากข้าสามารถออกไปข้างนอกพร้อมกับเจ้านายได้ก็คงดี เช่นนี้จะได้ไปเห็นโลกภ

มู่หนิงอธิบาย “นั่นมันเมื่อก่อน เมื่อครู่ตอนข้าเข้าไปในมิติ ภูติเหมิงเหมิงบอกข้าว่า หลังจากมิติอัปเกรดแล้ว ได้รับรางวัลเป็นสิทธิ์ในการพาคนเข้าไปได้หนึ่งคนตลอดเวลาเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่กล่าว “มิน่าเล่า เช่นนั้นก็รีบพาเจ๋ออวี่เข้าไปในมิติเถอะ พวกเราจะได้รีบออกเดินทาง”โม่จิ่นยวนหยิบจดหมายบนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองมู่หนิงและบรรดาพี่สะใภ้พลางเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ พี่สะใภ้ทั้งหลาย พวกท่านพาหนิงหนิงและพี่สะใภ้สี่ออกจากจวนตระกูลหลี่ก่อน ข้าจะเอาจดหมายและยาไปมอบให้คุณหนูหลี่”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่กำชับ “ส่งจดหมายเสร็จแล้วก็รีบออกมา พวกเราจะรอเจ้าอยู่ข้างนอก”“ขอรับ!”โม่จิ่นยวนพยักหน้ารับคำขณะที่เขากำลังจะถือจดหมายจากไป พี่สะใภ้รองฟางเหวินก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเรียกเขาไว้ “น้องเจ็ด เจ้ารอสักครู่”โม่จิ่นยวนหันกลับมาถาม “พี่สะใภ้รอง มีอะไรหรือ?”ฟางเหวินมองไปที่มู่หนิงแล้วเอ่ยขึ้น “ช่วงบ่ายวันนี้คุณหนูหลี่ถามข้าว่าวิชาแพทย์ของน้องเจ็ดเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนั้นข้าไม่ได้เปิดเผยอะไรมากนัก แต่ก็ได้ยินมาคร่าว ๆ ว่าท่านแม่ของนางมีอาการปวดศีรษะอยู่บ่อยครั้ง เห็นว่าไปหาหมอชื่อดังมาหลายที่แล้วแต่อา

จนกระทั่งโม่จิ่นยวนพาโจวชิงอี๋เหาะลงมา ทุกคนถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“อาศัยช่วงที่สกิลล่องหนของมิติยังไม่หมด พวกเรารีบไปกัน”โม่จิ่นยวนปล่อยมือจากพี่สะใภ้ห้าโจวชิงอี๋ จากนั้นก็รวบตัวมู่หนิงเข้าสู่อ้อมกอด แล้วใช้วิชาตัวเบาเหาะไปในทันทีเหล่าพี่สะใภ้เห็นดังนั้น ก็รีบตามไปติด ๆ โม่จิ่นยวนรู้ระดับวิชาตัวเบาของเหล่าพี่สะใภ้ เขาจึงจงใจลดความเร็วลง เคลื่อนที่ไปพร้อม ๆ กับพวกนาง เพื่อไม่ให้ทุกคนหลุดออกจากรัศมีสกิลล่องหนของมิติมู่หนิง“คนเล่า?”“เจ้าบอกว่ามีคนแอบข้ามกำแพงเมืองมิใช่หรือ?”สิ้นเสียงตะโกนก้องของนายทหาร ทหารยามที่อยู่บนกำแพงและบริเวณโดยรอบต่างรีบออกไปข้างนอก ผู้ที่มีวิชาตัวเบาก็เหาะข้ามกำแพงออกมาโดยตรง ผลปรากฏว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของโจรข้ามกำแพง“เป็นไปไม่ได้ เมื่อครู่ข้าเห็นอย่างชัดเจนว่า มีบุรุษชุดดำคนหนึ่ง อุ้มสตรีในชุดสีฟ้าอ่อนคนหนึ่งเหาะข้ามออกไป”ทหารที่ตีฆ้องเตือนภัยจนเกิดเสียงดัง วิ่งออกมานอกเมืองพลางมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นใคร เขาก็รู้สึกหงุดหงิดงุนงง“เช่นนั้นเจ้าก็บอกข้ามา คนที่ข้ามกำแพงอยู่ที่ไหน? พื้นที่ด้านหน้าหนึ่งลี้เป็นที่ราบ ต่อให้คนผู้นั้นจะมีวิ

“เป็นคนของทางการจริง ๆ ด้วย”โม่จิ่นยวนและทุกคนหันกลับไปมอง ก็เห็นเงาร่างหลายคนกำลังมุ่งตรงมาทางนี้แต่ไกลจริง ๆ เขารีบโอบมู่หนิงไว้พลางเอ่ยขึ้น “หนิงหนิง! เก็บรถม้าเข้ามิติ”“ได้”มู่หนิงรู้ว่า ทุกคนยังต้องใช้วิชาตัวเบาเหาะไปอีกสักระยะเนื่องจากเมืองหรงกว้างใหญ่ ระเบียบการจัดการเข้มงวด อย่าว่าแต่ในเมืองเลย แม้แต่นอกเมืองในระยะสามลี้ ก็ยังมีทหารลาดตระเวนอยู่เป็นระยะ ๆ หากใช้รถม้าในตอนนี้ ความเคลื่อนไหวของมันจะเรียกให้ทหารที่อยู่ใกล้เคียงเข้ามาตรวจสอบ และในขณะนี้สกิลล่องหนของมิติก็เพิ่งเข้าสู่ช่วงคูลดาวน์ ดังนั้นในตอนนี้ทุกคนจึงไม่อาจใช้รถม้า และไม่สามารถใช้สกิลล่องหนได้มู่หนิงหันไปมองเจ๋ออวี่ที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ยังไม่ทันที่นางจะเก็บเขาเข้าไปในมิติ โม่จิ่นยวนก็ใช้มือข้างหนึ่งโอบนางไว้ ส่วนมืออีกข้างก็คว้าคอเสื้อด้านหลังของเจ๋ออวี่ ใช้วิชาตัวเบาเหาะทะยานออกไปเหล่าพี่สะใภ้เห็นดังนั้น ทุกคนต่างก็ตามหลังเขาไปติด ๆ “สนุกจัง สนุกจัง พี่ชายพาข้ากับพี่หญิงมู่บินสูง ๆ แล้ว”เจ๋ออวี่ที่ถูกโม่จิ่นยวนหิ้วปีกแกว่งไปมาในมือ ความรู้สึกตื่นเต้นทำให้เขาดีใจยกใหญ่ เขายิ้มร่าพลางตบมือกลาง

มุมปากอันเย้ายวนของโม่จิ่นยวนกระตุกอย่างแรง น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้น “อย่ามาแกล้งไขสือ เมื่อครู่ข้าไม่ได้รังแกเจ้าเลยแท้ ๆ เหตุใดเจ้าถึงปล่อยให้ท่านแม่กับพวกพี่สะใภ้เข้าใจข้าผิด”มู่หนิงส่งยิ้มให้เขาอย่างกระอักกระอ่วน “ข้า... เมื่อครู่ข้าเวียนหัวนิดหน่อย ก็เลยไม่ได้อธิบาย ท่านคงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ใช่หรือไม่?”โม่จิ่นยวน “...”ข้าคิดเล็กคิดน้อย?ถึงแม้ข้าจะไว้ใจเจ้ามาก แต่เจ้าจะมาปฏิบัติกับข้าเหมือนเจ้าเด็กโง่เจ๋ออวี่นั่นไม่ได้นะเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามู่หนิงอิจฉาพวกพี่สะใภ้ที่มีกำลังภายใน โม่จิ่นยวนจึงขยับเข้าไปใกล้นางอีกครั้ง แล้วเอ่ยเสียงเบา “หนิงหนิง ข้าว่าตอนนี้เข้าไปในมิติ แล้วถ่ายทอดกำลังภายในให้เจ้าสักหน่อยก็น่าจะดี หรือว่าพวกเราจะ...”เดิมทีความคิดของเขาก็คือ หลังจากพวกเราเข้าไปในมิติแล้ว ก็ใช้น้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์แช่ตัวไปพลาง ถ่ายทอดกำลังภายในไปพลาง ทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่มอบกำลังภายในให้นางได้ แต่ตัวเขาเองก็จะได้พักผ่อนฟื้นฟูร่างกายในเวลาอันสั้นที่สุดด้วยผลลัพธ์คือบรรยากาศที่คลุมเครืออย่างบอกไม่ถูกนั้น ทำให้มู่หนิงเข้าใจผิดไปไกล ภาพลักษณ์ของเขาจึงพังทลา