All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 141 - Chapter 149

เพราะเส้นทางบนภูเขาขรุขระอีกทั้งด้านนอกยังเป็นหน้าผาสูงชันนับร้อยจั้ง แม้เดินกันสามคนยังพอผ่านไปได้ ทว่าทุกคนก็ยังคงระมัดระวังกันเต็มที่ “ท่านแม่ กินยาหน่อยเถิด”ผ่านไปครู่หนึ่งมู่หนิงก็หยิบยาแก้ปวดกระดูกออกมาสองเม็ดและยื่นให้ฮูหยินผู้เฒ่าโม่กินเพราะหน้าผาด้านนี้ไม่ได้รับแสงแดด อีกทั้งพวกมู่หนิงเองก็เดินบ้างหยุดพักบ้าง ดังนั้นจึงมิได้รู้สึกร้อนเกินไปนัก จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ถึงจะเดินข้าภูเขาลูกใหญ่นี้สำเร็จ เมื่อมองไปยังพื้นที่ราบด้านหน้า โม่จิ่นยวนก็มิได้รีบร้อนพาทุกคนเดินต่อ แต่กลับหยิบโต๊ะและเก้าอี้ออกมาจากมิติ“มืดมากแล้ว ตรงนี้มีหน้าผาและต้นไม้ใหญ่บดบัง อีกทั้งพื้นดินก็ค่อนข้างราบทีเดียว คืนนี้พวกเราพักที่นี่ก่อนเถิด ไว้พรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยเดินทางกันต่อ”โม่จิ่นยวนพูดจบ ก็จัดแจงวางโต๊ะและเก้าอี้ทันที ในตอนที่มู่หนิงกำลังคิดว่าจะหยิบวัตถุดิบออกมาหุงข้าวทำอาหาร เหมิงเหมิงก็ตะโกนเรียกโดยไม่ทันตั้งตัว “เจ้านาย เจ้านาย รีบเข้ามาเร็วเข้า” ได้ยินเสียงของเหมิงเหมิง มู่หนิงก็บอกกล่าวทุกคน แล้วจากนั้นก็เข้าไปในมิติ “เกิดอะไรขึ้นหรือเหมิงเหมิง?”มู่หนิงเข้ามา

“รับทราบขอรับ นายท่าน”ศูนย์ศูนย์เจ็ดอุ้มอุปกรณ์เอาไว้ เดินไปยังพื้นที่กว้างใต้หน้าผา จากนั้นก็เริ่มลงมือทำงานอย่างขะมักเขม้นทันที“น้องเจ็ด เอาวัตถุดิบออกมาก่อนเถิด พวกเราต้องพยายามกินให้เสร็จก่อนที่ฟ้าจะมืด”พี่สะใภ้ใหญ่เห็นมู่หนิงยังไม่เอานำวัตถุดิบออกมา ก็กังวลว่าหากทำอาหารช้าเกินไป พอฟ้ามืดแล้วจะมองไม่เห็นมู่หนิงเดินมายังเก้าอี้ว่างข้างกายโม่จิ่นยวนก่อนจะนั่งลงและเอ่ยว่า “ในมิติยังมีหุ่นยนต์อีกหนึ่งตัว ตอนนี้เขากำลังทำอาหารให้พวกเรา ดังนั้นหลังจากวันนี้เป็นต้นไปพวกเราไม่ต้องทำอาหารเองแล้ว พอถึงเวลาอาหารก็เริ่มกินกันได้เลยเจ้าค่ะ”“สวรรค์ น้องหกเจ้ารีบหยิกข้าหน่อย นี่ไม่ใช่เรื่องจริงแน่ ๆ ใต้หล้านี้จะมีหุ่นยนต์อะไรแบบนี้อยู่จริงหรือ? ข้ารู้สึกว่าพวกเขาทำได้ไปหมดทุกอย่าง แบบนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว”โจวชิงอี๋สะใภ้ห้า ใช้ศอกถองมู่อวิ๋นชิงเจ้าหกเบา ๆ รู้สึกเหมือนกันว่าหุ่นยนต์อะไรนั่นที่มู่หนิงพูดถึง ดูไม่เหมือนของที่จะมีจริงบนโลกนี้เลยสักนิด“ต้องเป็นเรื่องจริงแน่อยู่แล้วสิ ท่านดูสิศูนย์ศูนย์เจ็ดตอนนี้เริ่มทำงานแล้ว”มู่อวิ๋นชิงไม่ได้หยิกนาง แต่กลับชี้ให้นางดูเจ้าศูนย์ศ

พูดจบ เขาก็เปิดฉากโจมตีที่ดุเดือดยิ่งกว่าเดิม กำลังภายในแต่ละฝ่ามือที่ฟาดออกไป และวิชาฝ่ามือของบุรุษผู้นั้นใช้รับแรงปะทะ ก่อเกิดเสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ฉากการต่อสู้นั่นดุเดือดถึงขีดสุดเงาร่างของพวกเขาสลับสับไขว้กันกลางอากาศ กระบวนท่าโจมตีรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ประหนึ่งพายุฝนคะนองคลั่ง เร็วมากเสียจนทำให้คนตาลายไปหมดนี่เป็นครั้งแรกที่มู่หนิงได้เห็นการประลองของสองยอดฝีมือกับตาตนเองจริง ๆ นางมั่นใจอย่างยิ่งว่า ครั้งนี้โม่จิ่นยวนมิได้ซ่อนพลังไว้แม้แต่น้อย เขากำลังมุ่งมั่นต่อสู้กับบุรุษสวมหน้ากากอย่างสุดหัวใจจริง ๆพละกำลังของบุรุษสวมหน้ากากสูสีกับโม่จิ่นยวน ภายในชั่วเวลาสั้น ๆ มิอาจตัดสินชี้ขาดได้ว่าระหว่างพวกเขาทั้งสองใครแพ้ใครชนะ“ข้าจะไปช่วยน้องเจ็ด”หยางซูหว่านเห็นโม่จิ่นยวนยังมิอาจตัดสินแพ้ชนะกับบุรุษสวมหน้ากากผู้นั้น ก็ลุกขึ้นพร้อมประกาศว่าจะไปช่วยเขา“พวกเราไปด้วย”พี่สะใภ้คนอื่นที่เหลือที่มีวรยุทธ์ ต่างชักกระบี่พกออกจากเอว หมายมั่นตั้งใจว่าจะเข้าไปช่วยด้วยกัน“หว่านหว่าน เหวินเหวิน พวกเจ้านั่งลงเถิด”ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นเช่นนั้น ก็กล่าวด้วยเสียงอ่อนโยนเมตตาพร้อมกับวิเคราะห

โม่จิ่นยวนชี้กระบี่ยาวใส่เขา บุรุษสวมหน้ากากเอียงศีรษะเล็กน้อย “พวกเจ้าไม่กินหรือ? หากไม่กินถ้าอย่างนั้นข้าจะกินให้หมดเลย”เขาหิวมากจริง ๆตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยกินอาหารที่อร่อยมากเพียงนี้มาก่อนหากมิใช่เพราะตาแก่นั่นตาย แล้วถ่ายทอดพลังทั้งหมดมาให้เขา กอปรกับไอ้ฮ่องเต้สุนัขนั่นมีรับสั่งให้เขาออกมาไล่ล่าคนสกุลโม่ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อใดถึงจะได้ออกมาจากหุบเขานั่นเสียทีบุรุษสวมหน้ากากเห็นพวกฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่กับคนอื่น ๆ ยืนกันเป็นกลุ่ม ไม่มีใครนั่งลงกินข้าวกับเขาแม้แต่คนเดียว ก็รู้ทันทีว่าพวกนางกำลังกังวลว่าเขาจะลงมือทำร้ายพวกนางหรือไม่เขาจึงเอ่ยออกไปเชิงข่มขู่ “อย่ามัวแต่ยืน รีบมานั่งกินด้วยกันเร็ว ๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะกินให้หมดเลย”เขาเป็นโรคเบื่ออาหาร ไม่ค่อยสนใจสิ่งใดมากนัก แต่สิ่งนี้เป็นอาหารที่อร่อยที่สุด เท่าที่เขาเคยกินมาตลอดชีวิตตั้งแต่เล็กจนโตมาเลยบรรดาพี่สะใภ้เหลือบสายตามองมู่หนิง พอเห็นว่ามู่หนิงพยักหน้าให้พวกนาง ทุกคนถึงจะยอมนั่งลงร่วมรับประทานอาหารด้วยสีหน้าสงบนิ่ง“พอได้แล้ว ไม่ต้องโมโหแล้ว ท่านเก็บกระบี่เถิด แล้วไปกินข้าวด้วยกัน”มู่หนิงแย

“ใช่แล้วน้องหญิงเจ็ด เหตุใดเจ้าจะต้องช่วยชีวิตชายผู้นี้ไว้ด้วย?”บรรดาพี่สะใภ้ก็สงสัยและไม่เข้าใจเหมือนกัน จึงถามย้ำอีกครั้งมู่หนิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะใช้ข้ออ้างเรื่องนิมิตความฝันมาอธิบายอีกครั้ง “คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ ก่อนหน้านี้ข้าฝันถึงเหตุการณ์หนึ่ง ในฝันข้าเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งช่วยชีวิตชาวบ้านนับพันหมื่นคนเอาไว้ เขาเป็นหมอเทวดา มีดวงตาสีฟ้าเหมือนน้ำแข็งและยังงดงามยิ่งกว่าท้องนภา ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะในใต้หล้านี้ผู้ใดเล่าจะมีนัยน์ตาสีฟ้าแบบนั้น ทว่าเมื่อครู่ตอนที่เด็กหนุ่มคนนี้หันมองข้า ข้ากลับเห็นมันจริง ๆ เพื่อชีวิตของชาวบ้านนับพันหมื่น ดังนั้นข้าจึงต้องชีวิตเขา”ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ชาวต่างชาติตาสีฟ้ามีอยู่มากมายถมเถ ทว่าที่แห่งนี้คือต้าโจว การที่มีคนตาสีฟ้าแบบนี้ได้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญเด็ดขาดยิ่งไปกว่านั้นโฉมหน้าของเขาก็ไม่เหมือนลูกครึ่งเลยสักนิด แต่เป็นใบหน้าของลูกหลานชาวต้าโจวอย่างบริสุทธิ์ไม่มีเจือปน ดังนั้นนางไม่มีทางจำผิด“ช่วยชีวิตชาวบ้านนับพันหมื่น?” ฮูหยินผู้เฒ่าโม่เลิกคิ้วขึ้น พลางเอ่ยด้วยความสงสัย “เป็นไปไม่ได้กระมัง ต่อให้เขาจะเป็นหมอเทวดา ช่วยชี