All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 161 - Chapter 170

“ก็แค่เจ้าโง่สองคน ทะเลาะกันไปก็คงไม่ได้ความอันใด”โม่จิ่นยวนคอยประคองนางอย่างระมัดระวังตลอดทาง พลางบอกเป็นนัยว่าอย่าได้เก็บเรื่องหยุมหยิมพวกนี้มาใส่ใจ“กำลังภายในของท่านสูงส่งไม่ใช่หรือ ท่านไม่ได้ยินหรือว่าเมื่อครู่พวกเขาเถียงอะไรกัน?”มู่หนิงยังคงสงสัยยิ่งนัก นางรู้สึกเสมอว่าท่าทางยามที่เด็กหนุ่มทั้งสองคนคุยกันนั้นมันดูไม่ชอบมาพากลก่อนหน้านี้ เจ๋ออวี่ไม่ชอบให้เด็กหนุ่มคนนั้นตามพวกนางมาตลอด ไม่ถลึงตาใส่ ก็ทำปั้นปึงใส่ ตลอดห้าวันที่ผ่านมา เขาไม่เคยปริปากพูดกับเด็กหนุ่มคนนั้นเลยแม้แต่คำเดียวโม่จิ่นยวนยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางเอ่ยขึ้น “กำลังภายในของข้านั้นสูงส่งมาก ประสาทการรับรู้ก็ว่องไวกว่าคนทั่วไป แต่ข้าก็ยังเป็นมนุษย์ เจ้าเด็กแสบสองคนนั้นมองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ หากข้ายังอุตส่าห์ได้ยินอีก ก็คงกลายเป็นเทพไปแล้วข้าเดาว่า เจ๋ออวี่คงจะหวงเจ้ามากเกินไป พอเห็นประมุขตำหนักราชาผีตามพวกเรามาตลอด เขาก็คงกลัวว่าจะถูกแย่งความสำคัญไปวันนี้เขาได้โอกาสที่จะข่มขู่ประมุขตำหนักราชาผีคนนั้นเข้าพอดี มีหรือที่จะยอมปล่อยให้หลุดมือไป ก็คงไม่พ้นพูดว่าเขาน่ารำคาญมาก ห้ามตามพวกเรามา

“มิใช่บอกแล้วหรือว่ามีข้าอยู่ ข้าจะจับตาดูเขาเอง ไม่ยอมให้เขานำพาอันตรายมาสู่พวกเจ้าได้ ดังนั้นอย่าได้กังวลกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เลย”โม่จิ่นยวนมองนางที่คอยเป็นห่วงคนในครอบครัวไปเสียทุกเรื่อง ในใจก็รู้สึกตื้นตันระคนปวดใจ“ได้ ข้าจะไม่คิดมากแล้ว”มู่หนิงเหนื่อยล้าเหลือเกินนางนอนพิงบนเก้าอี้ มีคนคอยนวดเท้าให้ และมีคนคอยทุบไหล่ให้ ความสบายนั้นทำให้นางหลับตาลงและเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวเจ๋ออวี่ที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ในใจก็รู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อยเขากังวลว่าหากมู่หนิงจับได้ว่าเขาฟื้นความจำแล้วแต่ยังแสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำ นางจะโกรธและขับไล่เขาไปเจ๋ออวี่ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดผวา หากเย่อู๋เฉินไม่ปรากฏตัวออกมา เขาคงจะสารภาพเรื่องที่ฟื้นความจำไปแล้ว ขอเพียงไม่บอกเรื่องที่เขาเคยเป็นว่าที่ประมุขตำหนักราชาผีก็พอทว่าเมื่อหลายวันก่อน หลังจากที่ได้เห็นคนของตำหนักราชาผีและเย่อู๋เฉิน ความทรงจำในหัวของเขาก็เริ่มทยอยกลับคืนมา แม้จะยังไม่ครบถ้วน แต่ส่วนใหญ่ก็จำได้แล้ว อย่างน้อยเขาก็รู้แน่ชัดแล้วว่าตนเองเป็นใคร และมาจากที่ใดทว่าไอ้สารเลวเย่อู๋เฉิน เพื่อจะมาขอข้าวกิน ถึงกับยอมแสร้งความจำเ

“ฆ่า ฆ่าคน”นกน้อยบนหลังมือของเขาขยับปีกพึ่บพั่บ ปากก็เริ่มส่งสารที่ได้รับมาคิ้วของเย่อู๋เฉินขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะยื่นมือไปลูบขนของมัน “เด็กดี ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”“นายท่าน นายท่าน ฆ่าคน ฆ่าคน”แม้นกน้อยจะพูดด้วยถ้อยคำง่าย ๆ แต่จุดประสงค์นั้นชัดเจนยิ่งนักเย่อู๋เฉินรู้ดีว่า นี่คือคำสั่งโดยตรงที่ฮ่องเต้ส่งมาถึงเขา“ได้ ข้ารู้แล้ว”ในดวงตาสีฟ้าครามของเย่อู๋เฉิน ฉายแววอำมหิตแวบหนึ่ง“ข้าไปล่ะ”นกน้อยจิกหลังมือของเขาเบา ๆ เป็นการบอกลา ก่อนจะสยายปีกเตรียมบินจากไปแต่เย่อู๋เฉินกลับรวบตัวมันมากอดไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงรักใคร่เอ็นดู “เสี่ยวไป๋ อย่าเพิ่งไป ข้ายังมีเรื่องจะคุยกับเจ้า”...หลังจากมู่หนิงพาโม่จิ่นยวนเข้ามาในมิติแล้ว นางก็ตรงไปยังห้องนอนชั้นสองเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย“ข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว เจ้าไปอาบเถอะ”โม่จิ่นยวนเตรียมน้ำอุ่นเสร็จแล้ว จึงเดินออกมาบอกให้มู่หนิงไปอาบน้ำ“อากาศช่วงนี้ร้อนเหลือเกิน ตอนข้าอยู่ข้างนอกแล้วต้องใส่เสื้อผ้าพวกนั้น บางทีร้อนจนรู้สึกหายใจไม่ออก ท่านว่า ข้าจะใส่ชุดพวกนี้ออกไปข้างนอกได้หรือไม่?”มู่หนิงชี้ไปที่ชุดโบราณบน

“หนิงหนิง เจ้าพบสิ่งใดหรือไม่?”โม่จิ่นยวนประคองนางเตรียมขึ้นรถม้า แต่เห็นสายตาของนางที่มองไปยังเย่อู๋เฉินอย่างพินิจพิเคราะห์ จึงรู้ว่านางพบอะไรบางอย่างมู่หนิงละสายตากลับมา พลางเอ่ยเสียงเบา “ท่านเห็นนกแก้วสีขาวที่ตายอยู่ตรงนั้นหรือไม่? นั่นคือนกแก้วที่พูดได้ และข้าไม่คิดว่านี่จะเป็นเรื่องบังเอิญ”เมื่อครู่โม่จิ่นยวนมัวแต่ประคองมู่หนิงเดิน จึงไม่ได้สังเกตเห็นนกตายที่อยู่ข้างทางพอได้ยินนางพูดเช่นนี้ เขาก็หันไปมองทางเย่อู๋เฉินตามสัญชาตญาณ และพบว่ามีนกแก้วสีขาวนอนตายอยู่ไม่ไกลจากเขาจริง ๆ “เจ้าสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับเขาหรือ?”โม่จิ่นยวนละสายตากลับมา ประคองนางเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง“อื้ม!”มู่หนิงพยักหน้าโม่จิ่นยวนกลับเริ่มวิเคราะห์ “น่าจะเป็นเมื่อคืนหลังจากพวกเราเข้ามิติไป นกตัวนี้คงจะมาส่งข่าวอะไรบางอย่างให้เขา แต่เหตุใดเขาต้องฆ่านกทิ้งด้วย?”“มีสองสาเหตุ หนึ่งคือเขาไม่อยากร่วมมือสังหารพวกเรา จึงฆ่านกทิ้ง เพื่อไม่ให้มันกลับไปรายงาน สองคือเขามีแผนการของตัวเอง หรือไม่ก็กลัวว่าพวกเราจะพบนกตัวนี้ แล้วจับได้ว่าเขาแกล้งสูญเสียความทรงจำ”มู่หนิงบอกข้อสันนิษฐานของตนเอง พลางถอนหายใจ

“ย่อมได้แน่นอนเจ้าค่ะ แต่มีข้อแม้ว่าพวกท่านต้องจับกลุ่มกันไม่เกินสองคน”มู่หนิงแจกจ่ายของมีค่าให้เหล่าพี่สะใภ้ จากนั้นก็ช่วยแต่งหน้าเปลี่ยนโฉมให้พวกนางหลากหลายรูปแบบ ก่อนจะพากันออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างมีความสุขหลังจากบรรดาพี่สะใภ้ออกไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ก็นอนลงบนเตียงเตรียมพักผ่อน นางหันไปมองโม่จิ่นยวนแล้วกล่าวว่า “จิ่นยวน เจ้าพาหนิงหนิงกับเจ๋ออวี่ออกไปเดินเล่นบ้าง แล้วถือโอกาสสังเกตสถานการณ์ตอนนี้ไปด้วย”“ขอรับ”โม่จิ่นยวนพยักหน้า ต่อให้ท่านแม่ไม่บอก เขาก็ตั้งใจจะพามู่หนิงออกไปเดินเที่ยวอยู่แล้วอันที่จริงในบรรดาคนกลุ่มนี้ มู่หนิงเป็นคนที่กังวลมากที่สุด ยิ่งนางกำลังตั้งครรภ์ ย่อมมีความวิตกกังวลมากกว่าปกติดังนั้นจึงต้องพานางไปเดินเล่น ให้นางเบิกบานใจมู่หนิงช่วยแต่งหน้าแต่งกายให้เขาจนกลายเป็นลุงวัยกลางคนอีกครั้ง ส่วนตัวนางเองก็แต่งหน้าจนกลายเป็นหญิงวัยกลางคน มีเพียงเจ๋ออวี่ที่ไม่ได้เปลี่ยนโฉมอะไรเมื่อมาถึงในเมืองหมิงชวน มู่หนิงก็มีเทพพิทักษ์ประกบข้างซ้ายและขวา ราวกับกลัวว่าจะมีใครพุ่งเข้ามาชนนางเข้า“หนิงหนิง เจ้าไม่ซื้อเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับบ้างหรือ? เหตุใดถึงซื้อแต่ของ