All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 151 - Chapter 160

“ได้ ๆ พรุ่งนี้หลังจากแลกเปลี่ยนลูกแมวกับลูกหมาแล้ว เจ้าค่อยแลกเปลี่ยนของพวกนั้นตามที่ข้าบอก อ้อ แล้วก็อย่าลืมแลกพวกลูกหมู ลูกวัว แล้วก็ลูกแกะเข้ามาเลี้ยงในมิติด้วย”ตอนที่มู่หนิงกินเนื้อในวันนี้ นางเพิ่งสังเกตเห็นว่าแม้ในมิติจะมีหมูป่า แต่กลับไม่มีลูกหมูบ้านสำหรับเลี้ยงเลย ทั้งยังไม่มีวัวและแกะ ดังนั้นนางจึงต้องเอาพวกมันเข้ามาเลี้ยงไว้บ้าง“ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะเจ้านาย”เหมิงเหมิงจดจำไว้ในใจ ตั้งใจว่าภายในสองวันนี้จะแลกเปลี่ยนพวกมันออกมาบ้างมู่หนิงอยู่เป็นเพื่อนเหมิงเหมิงในมิติทั้งวัน ก่อนจะออกมาจากมิติทันทีที่ออกมาจากมิติ ประจวบเหมาะกับที่รอบเดือนของพี่สะใภ้ห้ามาพอดี ด้วยความกลัวว่าจะทำให้ทุกคนตื่น นางจึงหยิบห่อผ้าขึ้นมาแล้วค่อย ๆ รูดซิปกระโจมอย่างเบามือ จากนั้นเดินออกไปด้านนอกแม้ว่าตอนนี้ท้องฟ้าจะมืดสนิทไปหมดแล้ว แต่โชคดีที่ยังพอมีแสงจันทร์อยู่บ้าง จึงพอจะมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ราง ๆ มู่หนิงเดินตามพี่สะใภ้ห้าออกมานอกกระโจม ก็เห็นนางเปิดห่อผ้า แล้วหยิบแถบผ้าออกมาจะใช้รองซับไว้ใต้ร่างนางลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้อย่างไรกันตอนที่ทะลุมิติมา เนื่องจากนางอยู่ในช่วงตั้งครรภ์ รอบเด

โม่จิ่นยวนได้ยินเสียงของนาง ก็คิดว่าข้างในเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบหยุดรถและเลิกม่านรถขึ้นทันที เอ่ยถามด้วยความร้อนรน “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”“พี่ชาย พี่หญิง ข้าหิว มีอะไรให้กินหรือไม่?”เมื่อเด็กหนุ่มเห็นโม่จิ่นยวน ดวงตาสีฟ้าครามกระจ่างใสก็เบิกกว้าง ลูบท้องที่หิวโหยด้วยท่าทางน่าสงสารและไร้เดียงสาพูดจบ ท้องของเขาก็ช่างรู้ความเหลือเกิน ส่งเสียงร้อง ‘โครกคราก’ ประท้วงความหิวออกมายกใหญ่โม่จิ่นยวน “...”เสแสร้ง ต้องเสแสร้งอยู่แน่ ๆ “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”เวลานี้ ฟางเหวินที่หยุดรถม้าอยู่ด้านหลัง พร้อมกับบรรดาพี่สะใภ้คนอื่น ๆ ก็รีบตามมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นโม่จิ่นยวนเหลือบมองมู่หนิงแวบหนึ่ง มู่หนิงเพียงแค่แบมือออกอย่างจนปัญญา พลางหันไปมองทุกคน “ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอฟื้นขึ้นมาเขาก็มีสภาพเช่นนี้ สูญเสียความทรงจำเหมือนเจ๋ออวี่ไม่มีผิด”“อะไรนะ? สูญเสียความทรงจำแล้ว?”เหล่าพี่สะใภ้เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ ต่างพากันส่งสายตาเคลือบแคลงไปที่เด็กหนุ่ม“พี่หญิง ข้ากลัว~ พวกนางดุ”เด็กหนุ่มโถมตัวเข้าไปในอ้อมอกมู่หนิง ราวกับกำลังหาความรู้สึกปลอดภัยทุกคน “...”“หนิงหนิง เจ้ารีบตรวจให้เขาสั

“ได้สิ”มู่หนิงไม่ได้ทำเป็นเล่นตัว นางตอบตกลงออกมาทันทีจากการใช้ชีวิตร่วมกันในช่วงเวลาที่ผ่านมา ใช่ว่านางจะไม่มีความรู้สึกกับโม่จิ่นยวนเลยบุรุษผู้นี้มีความรับผิดชอบ กล้าหาญ ดีกับคนในครอบครัว และยังใส่ใจนางเป็นอย่างมาก จะบอกว่าไม่ชอบเขาเลยแม้แต่นิดเดียว นั่นคงเป็นไปไม่ได้เมื่อก่อนนางเคยคิดว่า เขากับหลี่เชียนเชียนคงจะแต่งงานกันอีกครั้ง นางจึงไม่เคยคิดจะข้ามเส้นแบ่งในใจนั้นทว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ได้ลงเอยกับหลี่เชียนเชียน ทั้งยังมีใจให้ตน อีกทั้งนางก็ตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่ การได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างปรองดองเช่นนี้ ก็ถือเป็นการใช้ชีวิตที่ตามใจปรารถนาในอีกรูปแบบหนึ่งมิใช่หรือเมื่อได้รับคำตอบจากนาง โม่จิ่นยวนก็โอบนางแน่นขึ้นแล้วฮูหยินผู้เฒ่าโม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เห็นทั้งสองคนกระซิบกระซาบกัน มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังพัฒนาความรู้สึกต่อกัน มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มออกมา“พี่หญิง พี่หญิง”เด็กหนุ่มที่ถูกโม่จิ่นยวนโยนลงจากรถม้า วิ่งไล่ตามมาตลอดทาง ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา“เด็กคนนี้เหตุใดยังตามมาอีก”มู่หนิงได้ยินเสียงของเด็กหนุ่ม จึงเลิกม่านรถม้าขึ้นดูตามสั

พี่สะใภ้สามจางหลานจือพยักหน้า “ข้าเองก็สังเกตเห็นเหมือนกัน อีกทั้งช่วงนี้เพราะพวกเรานั่งรถม้า เส้นทางที่ใช้จึงไม่ได้เปลี่ยวร้างนัก นอกจากจะเจอพวกเจ้าหน้าที่คอยตรวจตราไม่กี่คน ซึ่งพวกเราก็ตบตาผ่านมาได้แล้ว ในส่วนของนักฆ่านั้น หลายวันมานี้ก็ไม่พบร่องรอยเลยจริง ๆ ตอนที่หลี่เฉิงหมิงจากไป สีหน้าอำมหิตและไม่ยินยอมของเขานั้น ข้ามองเห็นได้อย่างชัดเจนตามหลักแล้ว เขาไม่มีทางยอมล้มเลิกง่าย ๆ เช่นนี้ ต่อให้เขาจะสู้พวกเราไม่ได้ หรือไม่กล้านำคนมาฆ่าพวกเราด้วยตนเอง แต่เพียงแค่เขานำเส้นทางการหลบหนีของพวกเราไปแจ้งแก่เบื้องบน จำนวนคนที่ตามไล่ล่าพวกเราก็น่าจะมากมายจนนับไม่ถ้วนสิ”พี่สะใภ้ห้ากล่าวเสริม “ใช่ ๆ ๆ ตอนที่น้องเจ็ดปล่อยหลี่เฉิงหมิงไป ข้ายังอยากจะเตือนไม่ให้ปล่อยเขาไปเลย แต่พอมาคิดดูอีกที คุณหนูหลี่ก็เคยช่วยเหลือพวกเราไว้จริง ๆ ถือเสียว่าเป็นการทดแทนบุญคุณให้สิ้นกันไป อีกอย่างคือฮ่องเต้สารเลวไม่เคยล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าพวกเรา เจ้าหน้าที่ยังคงออกตามหาพวกเราอยู่ทุกที่ พวกนักฆ่าที่มีวรยุทธ์สูงส่งเหล่านั้น จะไม่มีข่าวคราวของพวกเราสักนิดเลยได้อย่างไร”ในช่วงเวลานี้ พวกนางต่างระแวดระวังอย่างยิ่ง

“ท่านแม่ ลูกจำไว้แล้วขอรับ”โม่จิ่นยวนจดจำไว้ในใจอย่างจริงจังพูดตามตรง หากท่านแม่ไม่กล่าวเช่นนี้ และหากเขาไม่ได้เห็นความยากลำบากของมู่หนิงในช่วงที่ตั้งครรภ์มาตลอดหนึ่งเดือนนี้ด้วยตาตนเอง เขาก็คงไม่รู้เลยว่าผู้หญิงยามตั้งครรภ์จะลำบากถึงเพียงนี้อย่างไรเสียเขาก็เป็นลูกคนเล็กของบ้าน บรรดาพี่สะใภ้เองก็ยังไม่เคยตั้งครรภ์ อีกทั้งหลังจากที่เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่เขาก็ออกไปทำศึกสงครามตลอดทั้งปี จึงแทบไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับสตรีตั้งครรภ์มาก่อนหลังจากโม่จิ่นยวนนวดให้มู่หนิงครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน “หนิงหนิง ขาดีขึ้นบ้างหรือยัง?”“ดีขึ้นมากแล้ว”มู่หนิงลูบน่องตนเอง รู้สึกดีขึ้นมากจริง ๆ ตะคริวเป็นอาการที่มาเป็นพัก ๆ ไม่ได้คงอยู่นานนักพอนึกถึงอาการนี้ มู่หนิงก็คิดว่าจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องหาเวลาให้เหมิงเหมิงช่วยแลกหนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์และการดูแลเด็กทารกมาสักสองสามเล่ม เพื่อที่ว่าหลังจากคลอดลูกออกมาแล้ว นางจะได้มีประสบการณ์ในการเลี้ยงดูลูก“พอแล้ว เท้าไม่เป็นตะคริวแล้ว”มู่หนิงเตรียมจะเอาขาลงจากตักของโม่จิ่นยวนแต่โม่จิ่นยวนกลับเอ่ยขึ้น “ไม่เป็นไร เจ้าอุ้มท้องลำบากถึงเพี