All Chapters of หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท: Chapter 131 - Chapter 140

ได้ยินมาว่าคนของตำหนักราชาผีล้วนเป็นยอดฝีมือ แต่พวกที่มาวันนี้ น่าจะเป็นเพียงลูกสมุนทั่วไปหากเป็นเช่นนั้นจริง วรยุทธ์ของประมุขของพวกเขาคงสูสีกับข้าเป็นแน่“ท่านประมุขของพวกข้าเป็นหนึ่งในใต้หล้า ไร้ผู้ต่อกร หากวันนี้ท่านมายืนอยู่ที่นี่ ป่านนี้เจ้าคงถูกจับไปนานแล้ว”หัวหน้ากลุ่มผู้นั้นได้ยินเขาเอ่ยถึงตำหนักราชาผี สีหน้าก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ยามเอ่ยถึงประมุข ในแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา“ข้าไม่สนหรอกว่าประมุขของเจ้าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้าหรือไม่ แต่คนที่บังอาจคิดจับตัวคนในครอบครัวข้า ข้าไม่มีทางปล่อยให้มีชีวิตรอดกลับไปเด็ดขาด”สิ้นเสียงโม่จิ่นยวน ประกายดาบและเงาดำสายหนึ่งก็พาดผ่านสายตาของหัวหน้ากลุ่มไปอย่างรวดเร็วชั่วอึดใจต่อมาหัวหน้ากลุ่มก็ล้มตึงลงกับพื้น เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกจากลำคอราวกับน้ำพุไม่ถึงครึ่งนาที ร่างกายก็เย็นชืดหมดแล้วหลังจากจัดการศัตรูคนสุดท้ายเสร็จสิ้น สายตาของโม่จิ่นยวนก็เบนกลับมาหยุดอยู่ที่ร่างสะบักสะบอมของหลี่เฉิงหมิงอีกครั้ง“อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้าเลย”หลี่เฉิงหมิงเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ นึกว่าโม่จิ่นยวนจะสังหารตน จึงถอยกรูดไปด้านหลังด้วยคว

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงเชียว”เมื่อเห็นมู่หนิงเพียงสะบัดมือ รถม้าสองคันก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า มุมปากของบุรุษผู้นั้นก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์อันชั่วร้าย“มู่หนิง เจ้าช่างทำให้ผู้คนรู้สึกดูลึกลับและน่าค้นหาเสียจริง”บุรุษผู้นั้นหรี่ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งลงเล็กน้อย พึมพำด้วยความสนใจ ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาเหาะจากไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงโม่จิ่นยวนบังคับรถม้าออกไปได้ไม่ทันไร ก็สัมผัสได้ว่าในมุมมืดดูเหมือนจะมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องพวกเขาอยู่ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบความผิดปกติใด ๆคิ้วกระบี่อันองอาจของโม่จิ่นยวนขมวดเข้าหากัน เขาเชื่อในสัญชาตญาณของตนเอง เมื่อครู่เขาต้องรู้สึกไม่ผิดแน่หากมีคนแอบดูพวกเขาอยู่ในที่ลับจริงโดยที่เขาไม่สามารถตรวจจับได้ วรยุทธ์ของคนผู้นั้นต้องสูสีทัดเทียมกับเขาเป็นแน่การถูกยอดฝีมือระดับนี้ลอบจับตามองย่อมเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อครู่มู่หนิงเพิ่งนำรถม้าออกมาจากมิติเมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาสีรัตติกาลของโม่จิ่นยวนก็ฉายแววอำมหิตวาบหนึ่ง มือที่กุมบังเหียนเร่งความเร็วในการบังคับรถม้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวแต่เขาก็ไม่กล้าเร่งความเ

“ได้”เมื่อได้ยินว่าจะถ่ายทอดกำลังภายใน มู่หนิงก็ดวงตาเป็นประกาย ตอบตกลงด้วยรอยยิ้มตาหยี“ท่านแม่ ข้ากับจิ่นยวนจะเข้าไปในมิติสักครู่นะเจ้าคะ”มู่หนิงหันกลับไปบอกกล่าวกับแม่สามี“ไปเถอะ ไปเถอะ แม่จะงีบหลับพักสายตาอยู่ตรงนี้สักหน่อย”ฮูหยินผู้เฒ่าโม่หลับตาลงด้วยรอยยิ้มเริงร่า เอนกายพิงเก้าอี้พักผ่อนอย่างสบายอารมณ์ยามนี้นางแทบอยากจะผลักไสให้ทั้งสองคน เข้าไปใช้เวลาอยู่ร่วมกันในมิติให้มากที่สุดเสียด้วยซ้ำใครจะรู้ว่าจู่ ๆ มู่หนิงก็หันไปมองเจ๋ออวี่ แล้วเอ่ยว่า “เจ๋ออวี่ เจ้าเข้าไปในมิติกับข้าด้วย ข้าจะให้เหมิงเหมิงเตรียมน้ำพุวิญญาณให้ เจ้าจะได้ลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำสักครู่”เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขามีอาการบอบช้ำภายใน มู่หนิงจึงตัดสินใจพาเขาเข้าไปแช่น้ำพุวิญญาณโม่จิ่นยวนยื่นมือไปกระตุกชายเสื้อนางเบา ๆ แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า “หนิงหนิง พาเขาเข้าไปในมิติจะไม่เป็นไรหรือ? หากวันหนึ่งเขาฟื้นความทรงจำ แล้วนำความลับเรื่องมิติของเจ้าไปแพร่งพรายจะทำอย่างไร?”“วางใจเถอะ ไม่เป็นไรหรอก”มู่หนิงไตร่ตรองปัญหานี้มาก่อนแล้ว จึงยิ้มตอบเขาว่า “ตั้งแต่ตอนที่พาเจ๋ออวี่มาด้วย ข้าก็รู้ว่าต้องมีวันนี้ เพราะพวก

“จริงด้วย ให้ท่านเข้าไปก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”มู่หนิงก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว พลันนึกถึงภาพวสันต์อันชวนวาบหวิวเมื่อครู่ ก็หัวเราะออกมาอย่างขัดเขินหากต้องเจอกับภาพเปลือยเปล่าเช่นนั้นอีก คงจะกระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเดิมนางกับโม่จิ่นยวนยังพอทำเนา อย่างน้อยก็เป็นสามีภรรยากัน แต่เจ๋ออวี่นั้นต่างออกไปแม้สติปัญญาเขาจะเท่ากับเด็กห้าขวบ แต่ชีวภาพอายุสิบหกสิบเจ็ดปีแล้ว นับว่าเป็นชายหนุ่มเต็มตัว จะมองว่าเป็นเด็กน้อยไม่ได้เมื่อโม่จิ่นยวนผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเจ๋ออวี่เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านแล้ว แต่ใบหน้าและเส้นผมยังคงยุ่งเหยิงสกปรกอยู่ “ทำไมเจ้ายังไม่ล้างหน้าสระผมอีก?”“ข้า... ข้าทำไม่เป็น”เจ๋ออวี่ก้มหน้าตอบเสียงเบาเมื่อครู่เขาก็คิดจะสระผมเหมือนกัน แต่เขาทำไม่เป็น“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่หญิงช่วยเจ้าสระเอง”มู่หนิงเดินเข้ามา พาเขาไปที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ ก๊อกน้ำที่นี่ค่อนข้างสูง เพียงแค่ก้มเอาศีรษะรองใต้ก๊อกน้ำก็สามารถสระผมได้แล้ว“เจ้าตั้งครรภ์อยู่ อย่าก้ม ๆ เงย ๆ เลย เรื่องสระผมให้เขาปล่อยเป็นหน้าที่ข้า เจ้าลงไปพักผ่อนข้างล่างเถอะ”โม่จิ่นยวนเห็นดังนั้น ก็ก้าวยาว ๆ เข้ามา

“อื้ม”มู่หนิงพยักหน้ารับคำโม่จิ่นยวนจูงมือนางโดยสัญชาตญาณ เปิดประตูห้องครัวเดินออกไปด้านนอกทันทีที่มาถึงห้องโถง ก็เห็นเจ๋ออวี่นั่งแก้มป่องอยู่บนโซฟาพอเจ๋ออวี่เห็นเขาเดินออกมา ทั้งยังจูงมือมู่หนิงอยู่ ก็โกรธจนแก้มพองลมทั้งสองข้าง ดูราวกับกบพองลม“เจ้าเด็กบ้า ขี้งอนเป็นเด็ก ๆ ไปได้”โม่จิ่นยวนใบหน้าประดับรอยยิ้ม ชำเลืองมองเจ๋ออวี่แวบหนึ่งโดยไม่ใส่ใจเขา แล้วจูงมู่หนิงเดินออกไปข้างนอกต่อทันทีที่ออกมา ก็พบกับความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ของมิติ“เจ้านาย เจ้านาย สุดยอดไปเลย ครั้งนี้ได้ของรางวัลเยอะแยะมากมายเลย มีทั้งไก่ทั้งเป็ด แล้วก็มีรถ ยังมียาอีกเพียบ รวมถึงของใช้ชำระล้าง...”เหมิงเหมิงตั้งใจจะไปตามหาพวกเขา พอมาถึงหน้าประตูก็เห็นทั้งสองจูงมือกันออกมา จึงบินวนรอบกายมู่หนิงด้วยความตื่นเต้นได้ฟังรายการของรางวัลที่นางบอก มู่หนิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ จนกระทั่งนางลองตรวจสอบของรางวัลดู ก็พบว่าในห้องเก็บของมีของเพิ่มขึ้นมามากมายจริง ๆ“ทำไมกัน? ข้าเป็นเจ้าของมิตินะ เหตุใดตอนข้าจูบเขา มิติถึงให้รางวัลแค่นิดเดียว แต่พอเขาจูบข้า กลับได้ของรางวัลมากมายขนาดนี้?”มู่หนิงพึมพำอย